Ή του ύψους ή του βάθους

Αφού επί μία βδομάδα ακούγαμε ότι σημαντικό ρόλο θα παίξουν τα στημένα για την εθνική μας, επειδή έχουμε ψηλότερους παίκτες από αυτούς την Ν. Κορέας, είδαμε τον αγώνα και μετρούσαμε πόσες κεφαλιές πήραν οι παίχτες μας σε οποιαδήποτε στιγμή του αγώνα.

Ομολογία ενός οικονομικού τρομοκράτη

Δηλώνω ένοχος. Φταίω ο εγκληματίας. Είχαμε πει με ένα φίλο μου να παίξουμε στοίχημα στο μουντιάλ. Μου είπε, λοιπόν, ότι χρειάζεται να ανοίξω ένα λογαριασμό στην τράπεζα, κάτι που πήγα κι έκανα χτες στην ΑΤΕ βάζοντας 40 ευρώ μέσα. Το θέμα, όμως, στράβωσε, ήθελε χρεωστικές κάρτες κλπ για να παίξουμε, οπότε είπαμε να το αφήσουμε. Και κάπου εκεί πέσαν οι μάσκες!

Πάω στην τράπεζα να κάνω ανάληψη. Ο γκισές με κοιτάει με υφάκι και μου λέει "για 40 ευρώ τον άνοιξες το λογαριασμό;". Έλα ντε! Που πάω ο κακομοίρης. Το προσπερνάω απαντώντας απλά "ναι" και αφού μου τα δίνει ρωτάω αν χρειάζεται να κάνω κάτι ή με το λογαριασμό άδειο θα έχω κάποιες χρεώσεις. Πληροφορούμαι ότι πρέπει ανά 2 χρόνια να υπάρχει κάποια κίνηση, αλλιώς χρεώνομαι "προμήθεια αδρανούς λογαριασμού". Ζητάω, λοιπόν, να κόψω το λογαριασμό... Και αποκάλυψα, προφανώς, το πραγματικό μου πρόσωπο! Αυτό του ανθρώπου που σχεδιάζει σε σκοτεινές στοές να παίζει με το τραπεζικό σύστημα ανοιγοκλείνοντας λογαριασμούς με μικρά ποσά από τη μια μέρα στην άλλη και αποσυντονίζοντας το σύστημα! Ο τύπος μου λέει "τα βιβλιάρια δε βγαίνουν για πλάκα" και του λέω "έγινε λάθος και μου είναι άχρηστος. Να έχω την έννοια κάθε 2 χρόνια δε θέλω, θα τον κλείσω." Μου λέει να περιμένω γα να με φωνάξει να κάνω αίτηση και μουρμούριζε.

Όταν με φωνάζει μου αρχίζουν το κύρηγμα ότι είναι ολόκληρη διαδικασία και γιατί τον άνοιξα, λες και έπρεπε να του δώσω λογαριασμό. Ωστόσο, τους εξηγώ τα παραπάνω. Πετάγεται και η διπλανή ταμίας και με ενημερώνει ότι είμαστε στον 21ο αιώνα και να έβγαζα pre paid card για να απαντήσω ότι "και να έχω αυτή την ιστορία κι άλλο; όχι ευχαριστώ". Μου λέει "και τώρα γιατί τον κλείνεις, δηλαδή;" λες και ζήτησα κάτι παράνομο και του λέω " τασκώθηκα με το φίλο μου και δε θα παίξουμε. Θες να παίξουμε μαζί; Γιατί δεν έχω κάτι άλλο να τον κάνω" για να λάβω την απάντηση που θα με βάλει στη θέση μου τον θρασύ "δεν κάνουμε πλάκα εδώ" και να πω "δεν το βλέπω". "Το βλέπω όμως εγώ" είπε, επισπεύδοντας τις διαδικασίες. Ξεμπέρδεψα, είπα ένα (ανανταπόδοτο) "ευχαριστώ" και τέλος. Σχεδιάζω το επόμενο χτύπημα μου, αφού, προφανώς, δυσκόλεψα τόσο το τραπεζικό σύστημα. Είμαι εγώ που ξυπνάω καιτη βρίσκω να κάθομαι σε ουρές για να ανοιγοκλείνω λογαριασμούς και να τη σπάω στους ταμείες αναστατώνοντας το σύστημα! Ζήτω η επανάσταση!

Οι ηλίθιες απορίες της ημέρας:
1) Γιατί λένε τον τριτογενή τομέα "υπηρεσίες"; "Εμπόδια" έπρεπε να τον λένε.
2) Υποτίθεται ότι στις εταιρίες έχουν ιεραρχία και διακριτούς ρόλους. Αυτός του υπαλλήλου-δικαστή πότε εφευρέθηκε;
3) Για να υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση, να φανταστώ ότι η καλοκαιρινή παντόφλα είναι πιο βαριά από τη χειμερινή; Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω το υφάκι και την αντιμετώπιση αλλιώς! Αλλά καλά να πάθω που πάω και μπλέκω με σερβιέτες...

Η τέχνη του καλτ

Γιατί ορισμένοι από εμάς αγαπάμε το καλτ; Αν δεν αγαπάς το καλτ, δεν μπορείς να το νιώσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί οι κουλτουριάρηδες απορρίπτουν το καλτ!

Κατ' αρχάς, όλα ξεκινάνε από το "τι είναι τέχνη". Ναι, προφανώς δε θα βάλω την "επιστροφή των καθαρμάτων" δίπλα στον "θίασο" του Αγγελόπουλου, αλλά δε θα το κάνω γιατί είναι άλλα πράγματα μη συγκρίσιμα, όχι γιατί το ένα είναι ανώτερο ή κατώτερο του άλλου. Αν η τέχνη είναι έκφραση, ποιος εμποδίζει λιγότερο ταλαντούχους ή και τελείως ατάλαντους ανθρώπους να εκφραστούν όπως και όσο μπορούν; Ποιος μπορεί να περιορίσει την τέχνη και να την απομονώσει αποκλείοντας ομάδες ατόμων;

Ένα δεύτερο σημείο είναι η έννοια του γούστου. Δεν μπορούν να εφαρμοστούν πάντα αντικειμενικά κριτήρια για το ωραίο. Αλλά ακόμα και να μπορούσαν, τέχνη μπορεί να είναι και η ασχήμια ή ο αποτροπιασμός. Από τη στιγμή, όμως, που λίγο ως πολύ τέχνη είναι αυτό που μας παρουσιάζεται και ως τέχνη (βλ. τη θέση του Culler για τη λογοτεχνία), με ποιο δικαίωμα να απορρίψουμε το καλτ; Επειδή δεν παρουσιάζεται έτσι και δε διεκδικεί δάφνες υψηλής καλλιτεχνικής δημιουργίας;

Αυτά μας οδηγούν στο τρίτο σημείο. Μήπως παρα-ελιτίζεται η τέχνη με τέτοιες θέσεις; Μήπως αφήνει κόσμο απ'έξω; Και μιλάω και για δημιουργούς και για αποδέκτες. Μήπως περιορίζεται αφήνοντας στρώματα του λαού όπως το περιθώριο; Το καλτ είναι η τέχνη του περιθωρίου Είναι μια υπερβολική παρουσίαση, ρεαλιστική ή σουρεαλιστική, πηγμένη στα κλισέ με μηνύματα ή πολύ ρεαλιστικά ή πολύ κλισεδιάρικα που περνάνε "τυλιγμένα"
σε ένα κακοπαιγμένο αλλά αυθεντικό πακέτο.

Η αυθεντικότητα είναι λέξη κλειδί. Αν δει κανείς Ταραντίνο, μπορεί να τον πει εσκεμμένα καλτουδιάρη. Όπως υπάρχουν και εσκεμμένα κουλτουριάρηδες ή άνθρωποι που απλά "το'χουν" και ό,τι δημιουργούν είναι ιδιαίτερο και πολυεπίπεδο. Το ίδιο πράγμα στην παρακμιακή μορφή του είναι το καλτ. Και γι'αυτό το αγαπάμε.

Μειώσεις σε κρίση

Όσοι βγαίνουν και λένε "μειώνουμε τις τιμές για να μπορεί όλος ο κόσμος τώρα με την κρίση να καταναλώνει" ανήκουν σε μία από τις παρακάτω κατηγορίες:
1) Χρωστάνε πολλά και έχουν ανάγκη από ρευστότητα, οπότε μπαίνουν μέσα για να μην έχουν πρόβλημα με την αποπλρωμή.
2) Έχουν τη δυνατότητα να κατεβάσουν τις τιμές που σημαίνει ότι τόσο καιρό μας τον πιάνανε κανονικά και τώρα το λένε σα να μας κάνουν και χάρη.
Άλλη περίπτωση δεν μπορώ να σκεφτώ για να μπορεί ένα μαγαζί να ρίχνει τις τιμές του τώρα. Ή καίγεται ή τόσο καιρό τις παραείχε ψηλά...

Greeklish v.2

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4577612

Δε θα σχολιάσω, απλά θα αναφέρω ότι χαίρομαι που το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι στην ίδια εφημερίδα που ήταν και το προηγούμενο που ανέφερα στο μπλογκ.

Μετεξεταστέοι στον Αριστοτέλη

Ο "Αρίστος" είναι από τους πιο αγαπημένους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Τον αγαπάμε γιατί έστρεψε την προσοχή στην πραγματικότητα και στον υπαρκτό κόσμο μετά από τις γοητευτικές αλλά ονειρικές θεωρίες του Πλάτωνα. Τον αγαπάμε γιατί μας έμαθε τη λογική. Τον αγαπάμε γιατί μας έμαθε να ταξινομούμε και να κατηγοριοποιούμε, όπως έκανε σε θέματα ρητορικής, αισθητικής κλπ.. Κι όμως, έχω την αίσθηση ότι, αν δίναμε εξετάσεις στον ίδιο τον Αριστοτέλη, θα κοβόμασταν.
Μοιάζουμε με μαθητές που χάσαμε το sos της μεσότητας και του μέτρου και, παρότι το κατανοούμε, δεν το εφαρμόζουμε σε όλα τα άλλα που μας έμαθε ο Αριστοτέλης. Πέφτουμε στη λογική χωρίς μέτρο, γινόμαστε ρεαλιστές χωρίς διάλειμμα, αναλύουμε κάθε όλο στα μέρη του. Πού είναι η μεσότητα σε αυτό; Αν δε σπάσουμε τη λογική με τζούρες παραλόγου και δόσεις συναισθήματος, αν δεν κάνουμε και δύο ιδεαλιστικές ή ουτοπικές σκέψεις για να ξεφύγουμε από το ρεαλισμό μας, δείχνουμε κολλημένοι σε ένα άκρο χάνοντας το μέτρο. Λες και η διαφορά του "ευ ζην" από το "ζην" δεν είναι κι αυτό ένα μάθημα του που μας έδωσε. Μάθαμε τη θεωριά και στην πράξη κινούμαστε μονόπατα. Κολλάμε πάλι στα μέρη ξεχνώντας το όλο. Και το όλο δεν είναι μόνο τα μέρη του, αλλά και η μαγιά που τα ενώνει...

Καλό καλοκαίρι!

Μπήκε, λοιπόν, ο Ιούνιος... Μπήκε και το καλοκαίρι μαζί του και το μυαλό, είτε πηγμένο από το διάβασμα είτε όχι, κάνει σχέδια!
Τι χρειάζεται ένα καλό καλοκαίρι; Καλή παρέα στον κατάλληλο χρόνο! Προφανώς και δεν είναι όλο το καλοκαίρι διακοπές, αλλά μέχρι να περάσει καλό θα είναι και να έχουμε ξεκουραστεί και να έχουμε ξεδώσει! Γλέντι και τρέλες όσο μπορούμε, αλλά να αφήσουμε και λίγες μέρες στο τέλος για άραγμα και επαναφορά της ηρεμίας μας. Τότε θα νιώσουμε την ανανέωση. Αν, τώρα, όλα αυτά μπορούμε να τα συνδυάσουμε με αλλαγή παραστάσεων, έχει καλώς. Αν τα πράγματα είναι ζόρικα, τις διακοπές δεν τις κάνει το μέρος αλλά ή διάθεση! Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, και προσοχή στον ήλιο!