Σχεδόν 4 μήνες φύγανε, 5 και κάτι μένουν

http://www.oneman.gr/editors/konstantinos-ampatzis/mhpws-exei-paratravhksei-to-asteio-ths-ypoxrewtikhs-thhteias.3575620.html Εγώ δεν μπορώ να γράψω κάτι. Όταν θα έχω ταυτότητα πάλι...

Πάει και ο Γκαλεάνο

http://www.kathimerini.gr/811217/article/epikairothta/kosmos/pe8ane-o-entoyarnto-gkaleano http://tvxs.gr/news/politismos/efyge-apo-ti-zoi-o-emblimatikos-oyroygoyanos-syggrafeas-edoyardo-gkaleano

Για το αεροπορικό δυστύχημα

Αυτές τις μέρες άκουγα να λένε για το αεροπορικό δυστύχημα (ουσιαστικά έγκλημα) που έγινε και σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι. Εάν δεχτούμε όσα λέγονται, η συντριβή του αεροπλάνου αποδίδεται στον πιλότο, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και αυτοκτόνησε παίρνοντας μαζί του και τους υπόλοιπους. Φαίνεται, λοιπόν, με τον πιο τραγικό τρόπο ότι κακώς πετούσε. Τραγικό και εξοργιστικό το γεγονός ότι του επιτράπηκε η πτήση. Ωστόσο, δεν πρέπει να φτάνουμε και στο άλλο άκρο του στιγματισμού. Άκουσα από πολλούς "γιατί δεν ενημέρωσε κάποιος από το περιβάλλον του ή ο προσωπικός του γιατρός τους εργοδότες του ότι δεν ήταν καλά". Η απάντηση είναι απλή. Γιατί αυτό δε θα λειτουργούσε προς προστασία του αλλά προς αποπομπή και στιγματισμό του. Και είναι ενδιαφέρον που ξεπεράσαμε γρήγορα το "γιατί δεν υπάρχει καλύτερος έλεγχος από τους εργοδότες" και φτάσαμε στο "γιατί δεν τον ρουφιάνεψε κάποιος". Θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να πάει και να πει "έχω προβλήματα, δε νιώθω σε κατάσταση να πετάξω" (εάν μπορούσε να το κρίνει και εάν η ρουτίνα του δεν ήταν ένας τρόπος να αντιμετωπίζει την κατάσταση μέχρι τότε, ένας λόγος για να ζει) και θα του έλεγαν "πάρε ρεπό" ή "μην ανησυχείς, θα στείλουμε κάποιον να σε εξετάσει"; Η σημερινή κοινωνία, όσο προοδευτική και αν θέλει να δείχνει στα ψυχολογικά θέματα, δεν είναι και αυτό φαίνεται κυρίως στα εργασιακά. Αυτό, λοιπόν, που ακούω εγώ είναι να καταστρεφόταν η ζωή του πιλότου, να θυσιαζόταν ένας άνθρωπος για τα ψυχολογικά του θέματα (και μάλιστα μέσω ρουφιανιάς, αγνοώντας κάθε περιθόριο αυτοδιάθεσης του ατόμου και τα προσωπικά δεδομένα) για να μην είχαμε αυτή την κατάληξη, δηλαδή μία ποσοτική αντιμετώπιση της ανθρώπινης ζωής. Εάν αυτές οι προτάσεις συνοδεύονταν με μία τάση για προστασία τέτοιων ατόμων, για αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων και όχι για στιγματισμό, για εργασιακές εναλλακτικές με λιγότερο κίνδυνο και όχι για εργασιακό αδιέξοδο, τότε θα τις άκουγα πολύ σοβαρά. Βλέποντας μία τέτοια οργή τύπου "ή αυτοί ή εμείς" (που κρύβει από πίσω το "θα μπορούσα να ταξιδεύω κι εγώ εκεί μέσα" χωρίς το "θα μπορούσα να βρεθώ κι εγώ σε τέτοιο αδιέξοδο"), προβληματίζομαι και θλίβομαι. Όπως θλίβομαι και γι' αυτό που έγινε. Μπορούσε να προληφθεί με κατάλληλες δομές, χειρισμούς και συμπεριφορές, αλλά όχι μέσα σε αυτά "εκτελώντας" η κοινωνία ένα μέλος της που αντιμετώπιζε δυσκολίες. Η κοινωνία οφείλει να τον προστατεύσει και να προστατεύσει και τα υπόλοιπα μέλη της, όχι να τον απορρίψει (που οδηγεί τέτοια προβλήματα στο να αποκρύπτονται με αποτελέσματα σαν αυτό το τραγικό γεγονός) ούτε να τον αγνοήσει (οδηγώντας σε τέτοια αποτελέσματα από αμέλεια).

Καλή χρονιά!

Μια καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας, εύκολη, δημιουργική και χαρούμενη. Προσωπικά. αφού άλλαξα τον χρόνο οικογενειακά, έπαιξα επιτραπέζια με φίλους μέχρι την ώρα που νυστάξαμε. Εμένα αυτό μου ταιριάζει, αλλά νομίζω πως είναι και συμβολικά όμορφο: Περνάς τις πρώτες ώρες του χρόνου με καλή παρέα και άνετα, χωρίς δυσκολίες και νεύρα, χωρίς να βασανίζεις τον εαυτό σου, διασκεδάζοντας ενεργητικά με ανθρώπους που σε νοιάζονται και τους νοιάζεσαι (και επειδή αυτό το τελευταίο είναι το κυριότερο, ακομα και αν δεν είναι εκεί όλοι, υπάρχουν και επόμενες χρονιές για τους υπόλοιπους). Κάπως έτσι δε θέλουμε να μας πάει η χρονιά, σαν παιχνίδι με καλή παρέα και έχοντας κοντά μας τους ανθρώπους που θέλουμε; Καλή χρονιά, λοιπόν!

Καταδικάζεται η λογική;

http://www.gopetition.com/petitions/%CE%BC%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%BC%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CF%8E%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CE%AF%CF%89%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%8D%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%82.html

Τρεις θάνατοι "μεγάλων" αυτό το μήνα...

Θα συνδυάσω τις ανακοινώσεις που με στενοχώρησαν αυτόν το μήνα σε μία. Αρχικά λυπήθηκα όταν έμαθα ότι πέθανε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, πόσο μάλλον όταν άκουσα ότι μιλούσαν για αυτοκτονία: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%AD%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BF-%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CF%81%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BD-%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CF%82 Στη συνέχεια διάβασα για τον σημαντικό γλωσσολόγο Geoffrey Leech: http://cass.lancs.ac.uk/?p=1358 Σήμερα ένιωσα θλίψη όταν πληροφορήθηκα πως μία τεράστια προσωπικότητα για τη χώρα μας, τα ελληνικά γράμματα και την ελληνική εκπαίδευση, ο Εμμανουήλ Κριαράς, απεβίωσε αφήνοντάς μας εκτός από το εξαιρετικό του έργο μεγάλη ευθύνη και έμπνευση: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%AD%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%83%CE%B5-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-108-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%BF-%CE%B5%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AE%CE%BB-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82

Το αναπάντεχο των διακοπών φέτος

Στις διακοπές μας φέτος, μια μέρα που έβρεξε για λίγη ώρα πήγαμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου με την κοπέλα μου και είχε να κάτσουμε μόνο στη βεράντα. Ευτυχώς δεν έβρεχε, αλλά η τέντα ήταν στην ουσία ενωμένα κομμάτια που κατά διαστήματα κάποιο "έσπαγε" και όλο το νερό που είχε μαζευτεί σε αυτό το ύψος έπεφτε μαζεμένο. Είχε την πλάκα του και το ρίσκο του, οπότε αφού τοποθέτησα στρατηγικά τις θέσεις μας κάτσαμε να φάμε. Άνοιξε η τέντα και τα νερά έπεσαν αριστερά μας και δεξιά μας, αλλά λόγω της τοποθέτησης μας ελάχιστα πάνω μας και καθόλου στο φαγητό. Και ενώ ερχόταν ακόμα κόσμος και διάφοροι έψαχναν όρθιοι, έρχεται κάποιος και μας ρωτάει αν μιλάμε Αγγλικά. Του απαντάμε θετικά και μας λέει ότι θα σηκωθεί από το τραπέζι στη γωνία που είναι στεγνά και δεν υπάρχει "κίνδυνος". Τον ευχαριστήσαμε και μεταφερθήκαμε. Δεν ήμαστε το πιο κοντινό του τραπέζι, δεν είχαμε βραχεί όπως άλλοι ούτε περιμέναμε να δούμε αν θα ανοίξει η τέντα κοντά μας (είχε ήδη γίνει το "κακό"), δεν ήμαστε όρθιοι, κι όμως ο κύριος αυτός επέλεξε να έρθει να μας μιλήσει προσωπικά για να κάτσουμε στη θέση που άφηνε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήταν ευχάριστη έκπληξη, αφού ήταν μια ωραία κίνηση και, κυρίως, αναπάντεχη, σαν ανέλπιστη προσφορά.

Μίκι μάους ξανά!

Κατάφερε η παρέα του Μίκι να επιστρέψει! http://www.star.gr/Pages/Media.aspx?art=233524&artTitle=epanakykloforise_to_periodiko_miky_maous

Η νυχτερινή χαρά για την πρόκριση κράτησε λίγο

Χτες η Ελλάδα πέρασε στην επόμενη φάση του μουντιάλ. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους με αφορμή την αθλητική επιτυχία γιατί το έχει ανάγκη. Χαίρεται, υπερβάλλει, το ζει. Είσαι κι εσύ ενθουσιασμένος, αλλά δεν προλαβαίνεις να χαρείς: όσο δημοσιογράφοι μιλούν για τη δόξα της Ελλάδας, στα πλάνα από τις κάμερες εμφανίζονται κάθε τόσο ανάμεσα σε αυτούς που πανηγυρίζουν στους δρόμους διάφορους που λένε τον εθνικό ύμνο με ύφος αυστηρό, συγκινημένοι και με το ένα χέρι τεντωμένο πάνω μπροστά. Το 2004 ήταν ανιστόριτοι, το 2014 είναι επικίνδυνοι.

Στραβή από το πουθενά και κέρδος από τη στραβή

Πρόσφατα υπήρξα μέρος μίας παρεξήγησης η οποία, όταν κατάλαβα την κανονική διάσταση των πραγμάτων, με έφερε σε δύσκολη θέση. Στην προσπάθειά μου να διορθώσω τα πράγματα ένιωσα άβολα γιατί προφανώς οι νέες συνθήκες έκαναν δυσάρεστη την κατάσταση για όσους αφορούσε, ενώ ένιωθα βαρύ το μέρίδιο ευθύνης μου. Προσπαθούσα να καταλάβω πώς βρέθηκα τόσο απρόσεκτος και τι θα μπορούσα να έχω πάθει αν δεν έπαιρνα χαμπάρι έγκαιρα τι γινόταν. Και ενώ παραμένω προβληματισμένος και ανήσυχος μέχρι να σιγουρευτώ πως όλα πάνε καλά, ξαφνικά συνειδητοποιώ την άλλη πλευρά του νομίσματος: είναι μία κατάσταση την οποία καλούμαι να διαχειριστώ, οπότε από αυτή θα βγω πιο έμπειρος και πιο ώριμος. Γιατί, όπως συμβαίνει με τους μύες μας, έτσι και ο χαρακτήρας μας και η προσπωικότητα μας για να ανπατυχθούν χρειάζεται να ζοριστούμε.

Πληρωμένη γνώση-ελεγμένη γνώση;

Θυμάστε που κάναμε κάτι καταλήψεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί "ήμαστε τεμπέληδες, ταραξίες και δε θέλαμε να κάνουμε μάθημα, γιατί μας βάζανε τα κόμματα και οι παρατάξεις, γιατί θέλαμε το κακό της παιδείας που βαλτώνει χωρίς ανταγωνισμό (σε αντίθεση φυσικά με σήμερα που γίνεται της περικοπής) κάνοντας κακό στον τουρισμό και στο κέντρο της Αθήνας με τις πορείες και ρισκάροντας το εξάμηνο αγνοώντας τη γνώση και τα πλάνα των συμφοιτητών μας"; http://www.athensvoice.gr/article/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD-%E2%80%93-%CE%B1%CE%B5%CE%B9

Τα παραθετικά του φασισμού

Σήμερα στο μάθημα έκθεσης που κάνω σε τάξη γυμνασίου είχα να διδάξω τα παραθετικά. Αφού έλεγξα ασκήσεις ακούω κάποιο από τα παιδιά που κάτι λέγανε μεταξύ να κάνει κάποιο αστείο και να λέει "χρυσή αυγή". Σκέφτηκα να σταματήσω το μάθημα για να τους εξηγήσω κάποια πράγματα που μόνο αστεία δεν είναι, αλλά είπα πως ίσως ήταν καλύτερο να κάνω τη δουλειά μου και αρκέστηκα σε ένα "αυτό δε θα το ξανακούσω εδώ μέσα" και πλησίασα σε αυτόν που το είπε και του λέω "έχουν χτυπήσει φίλο μου αυτοί που είπες" για να γυρίσω και να πάω στο μάθημα. Τότε πίσω από την πλάτη μου πρόσεξα να τον ρωτάνε "τι είπες;" και κατάλαβα πως δεν μπορώ να το αφήσω έτσι, ειδικά από τη στιγμή που μόλις το έκανα "talk of the classroom" προσπαθώντας απλώς να μην το συναντώ. Θυμήθηκα ότι την προηγούμενη βδομάδα όταν ζήταγα θέματα για να τους βάλω έκθεση ένας άλλος μαθητής μου πρότεινε τον Χίτλερ, αν και δε φέρνει ποτέ άσκηση (ούτε σήμερα είχε φέρει που είχαν μια απλή έκθεση για το τι τους αρέσει και τι όχι στο φροντιστήριο). Και τώρα αυτό. Κι εγώ πάω να διδάξω παραθετικά όταν σε διάστημα μίας βδομάδας έχω τέτοια κρούσματα από 14χρονα παιδιά (και μάλιστα ούτε τους μισούς να είναι Έλληνες). "Το βρίσκετε αστείο; Λοιπόν, το μάθημα ας περιμένει, σήμερα θα γίνετε άνθρωποι" τους είπα και πάτησα pause στην παιδαγωγική. "Έσυ που ήθελες να κάνουμε έκθεση για τον Χίτλερ έφερες έκθεση; Είπες πως ό,τι δεν ξέρετε θα ψάχνατε να το βρείτε, αλλά έψαξες που σας ζήτησα να βρεις για σήμερα τι σημαίνει η λέξη αφορισμός που σας ανέφερα για τον Καζαντζάκη; Λοιπόν, μάθε πρώτα τι ήταν το ολοκαύτωμα κι έτσι θα μάθεις τι ήταν και ο Χίτλερ" είπα στον ένα και γυρίζω στους υπόλοιπους να συνεχίσω. "Ο Χίτλερ, η χρυσή αυγή και άλλες ομάδες με τέτοιες πρακτικές δεν είναι για γέλια. Δεν ξέρετε ότι πριν ούτε 80 χρόνια οι μαύροι έμπαιναν από διαφορετικές πόρτες επειδή δεν ήταν ίσοι με τους άσπρους, απλά και μόνο επειδή ήταν μαύροι. Λοιπόν, τώρα θα σας εξηγήσω εγώ τι είναι αυτές οι ομάδες. Όποιος είναι ξανθός δε θα κάθεται σε καρέκλα όπως οι υπόλοιπο στο μάθημα". Γέλασαν και δίστασαν στην αρχή, αλλά το εννοούσα. Τους έβαλα κι έκατσαν στο πάτωμα "επειδή είναι ξανθοί". Οι υπόλοιποι νόμιζαν ότι δεν τους αφορά, οπότε λέω "όσοι δεν είναι ξανθοί θα έχουν 80 ασκήσεις για την επόμενη φορά, όχι ασκήσεις που προσφέρουν, απλή αντιγραφή". Οι ξανθοί από κάτω έδειξαν να χαίρονται, οπότε τους έκοψα το γέλιο με το γνωστό κριτήριο λέγοντας "οι ξανθοί θα φύγουν 1 ώρα αργότερα από το μάθημα". Οι πρώτες μικρές αντιδράσεις άρχισαν για να τους πω με το ανάλογο επιθετικό ύφος "αν ήμουν χρυσή αυγή θα είχατε φάει το ξύλο της ζωής σας τώρα". Και συνέχισα λέγοντας "αυτή είναι η λογική και τέτοια τα κριτήρια, όμως αν ήμουν ο Χίτλερ δε θα καθόσασταν κάτω αλλά θα σας είχα ήδη σκοτώσει". Όπως ήταν τα πράγματα και είχαν κοπεί τα γέλια τους είπα 2 ιστορίες του Μπρεχτ που δείχνουν γιατί δεν είναι αστείο όταν δε μας αφορά αυτού που συμβαίνει, η μία για το παιδί που το κλέψανε και η άλλη που "όταν ήρθαν για εμένα δεν είχε μείνει κανείς πια". Τους έδειξα πως αν έχουμε τρεις, τον Α, τον Β και τον Γ και ο Β φέρεται έτσι στον Γ για το χρώμα π.χ., τότε εμείς που είμαστε ο Α δεν μπορούμε να γελάμε και να νομίζουμε πως δε μας αφορά, γιατί όταν ο Γ φύγει, ο Β θα στραφεί σε εμάς με τον ίδιο τρόπο που πριν βλέπαμε και γελούσαμε. Μετά τους επανέφερα στις θέσεις τους και τους εξήγησα πως ένιωθα την ανάγκη πλέον να τους πω συγγνώμη γι' αυτό που έγινε στην τάξη γιατί είναι ενάντια στις δικές μου αξίες, αλλά έπρεπε να εφαρμόσω τις "αξίες" στις οποίες είμαι αντίθετος για να δουν με τι γελάνε και γιατί δεν είναι αστείο. Για το λόγο αυτό δεν μπορώ να τους ζητήσω συγγνώμη όσο κι αν το θέλω, γιατί αυτό υπάρχει εκεί έξω χωρίς συγγνώμες. Και συνέχισα το μάθημα. Πολιτική στην τάξη; Προπαγάνδα; Εκπαιδευτικό καθήκον; Υπερβολή; Μισαλλοδοξία; Καθένας μπορεί να το πάρει όπως θέλει. Γι' αυτό μετά το μάθημα πήγα κι ενημέρωσα τη γραμματεία για το περιστατικό και την αντίδρασή μου. Οι μαθητές, οι γονείς, οι τρίτοι, οι ανώτεροι και οι συνάδερφοι μπορούν να κρίνουν όπως θέλουν (και μπορεί να έχουν περισσότερο δίκιο από εμένα). Εγώ όμως δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να είμαι στην τάξη με 14χρονα παιδιά, να γίνονται αυτά από μαθητές μου (μάλιστα το "αστείο" ήταν από Αλβανό σε Αλβανό) κι εγώ να κλείνω τα αυτιά μου και να διδάσκω παραθετικά.

Νέος χρόνος, νέος κύκλος

Ως συνήθως, με το νέο χρόνο κάνουμε έναν μικρό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και βάζουμε στόχους (κατά προτίμηση ρεαλιστικούς) για την επόμενη. Εμένα οι βασικοί στόχοι μου φανερώθηκαν τις τελευταίες αυτές μέρες: να μη χάσω την επαφή με τα συναισθήματά μου και να φροντίσω να ξεκουραστώ λίγο, πέρα από την εκπλήρωση των υποχρεώσεών μου. Αυτά μαζί με τον αγαπημένο μου ετήσιο στόχο, να κοιτάξω στο τέλος της χρονιάς και να νιώσω συνολικά "βελτιωμένος" από την προηγούμενη. Καλή χρονιά να έχουμε!

Τα κάλαντα διαφορετικά από ό,τι ξέρουμε

http://www.dkaravasilis.gr/2013/12/%CE%B2%CE%B3%CE%AE%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1-2/

-Κύριε έφηβε, να σας προσφέρω μια δυνατότητα επιλογής; -Ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

Εκτός από το γυμνάσιο κάνω έκθεση και στη β' λυκείου. Εκεί, λοιπόν, μου αρέσει περισσότερο το μάθημα γιατί κάνω πιο ενδιαφέροντα θέματα με εφήβους που είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν και να συζητήσουν. Αλλά ως εκεί, μάλλον. Γιατί δεν τους βλέπω έτοιμους να διεκδικήσουν. Βασικά δεν τους βλέπω έτοιμους ούτε να επιλέξουν! Και εξηγούμαι: Συνολικά είναι 18 παιδιά εκ των οποίων οι 14 είναι εγγεγραμμένοι στο γκρουπ που τους δόθηκαν οι παρακάτω δυνατότητες (οι υπόλοιποι δεν κάνανε ούτε αυτό τον κόπο). Τους δίνω τη δυνατότητα να κάνουν αξιολόγηση στο μάθημα, σε εμένα, στο φροντιστήριο, στην ύλη, στον εαυτού τους. Τελικά πήρα 5 αξιολογήσεις εκ των οποίων οι 3 ήταν μιας πρότασης για το μάθημα και εμένα μόνο. Τους δίνω τη δυνατότητα να έχουν κατ' ιδίαν ενημέρωση, όπως συμβαίνει με τους γονείς τους, καθώς και να μου εκφράσουν κι εκείνοι τη σκέψη τους για τις ανάγκες τους που σχετίζονται με το μάθημα. Τελικά πήρα 7 "θέλω" και περιμένω να δω αν θα τηρηθούν κιόλας. Τους δίνω τη δυνατότητα να εκφράσουν γνώμη που ίσως εισακουστεί για τη μορφή του τεστ που θα τους βάλω και των ασκήσεων που θα έχουν για τις διακοπές. Δεν πήρα καμία απάντηση. Τους δίνεις δημοκρατία και δεν την παίρνουν! Το "μα κύριεεεε" ως διαμαρτυρία ή η αποφυγή είναι μέσα στις αντιδράσεις για ό,τι τους δώσω, αλλά πάντα εκ των υστέρων. Είναι τόσο αδιάφοροι, τόσο άβουλοι, τόσο διστακτικοί ή τόσο πρόβατα; Σε κάθε περίπτωση η απάντηση στο "γιατί" πονάει όσο και το ίδιο το φαινόμενο...

Μέσα μαζικής μεταφοράς μίσους

Πριν λίγο ήμουν στο λεωφορείο και εκεί που περίμενα τη στάση μου την ησυχία σπάει η φωνή της βλακείας: κάποια έλεγε (με τον τόνο της φωνής της να ανεβαίνει σταδιακά) σε έναν Πακιστανό που κρατούσε σακούλα με ομπρέλες να σέβεται τη χώρα αυτή (στα Αγγλικά για κάποιο λόγο...) και ότι είναι παράνομος (όπως απεφάνθη η αυτόκλητη "δικαστίνα") και να φύγει. Τα έχω πάρει και πλησιάζω να απαντήσω, όταν πετάγεται ένας (ελαφρώς πρεζομένος) και αρχίζει να τις λέει να τη χαίρεται τη χώρα της όπως την κατάντησε μπουρ*έλο με τις ψήφους της κ.λπ. και αρχίζοιυν να βρίζονται μέχρι που κατεβαίνει ο στην επόμενη στάση ο τύπος (που μεταξύ άλλων που άκουσε από την ίδια χαρακτηρίστηκε "ανώμαλος", για κάποιο λόγο...) και φωναχτά η τύπισσα συνέχιζε να τον μπινελικώνει μονολογώντας... Ήμουν σε θέση αν ξανάρχιζε τα δικά της να απαντήσω εγώ, αν και παρέμενε το δίλημμά μου να μπω σε μια σίγουρα χαμένη μάχη (την οποία άλλος ξεκινάει και "τσιμπάω" αν συμμετέχω) με τη βλακεία για να δώσω το μήνυμα πως δε θα πατήσει ο φασίστας στη σιωπή μας επειδή είναι αυθάδης και φωνακλάς ή να αρκεστώ στο ότι υπήρξε έστω και αυτός ο αντίλογος και καμία υποστήριξη από κανέναν για καμία από τις δύο μεριές. Το δίλημμα παραμένει, μιας και έβγαλε το σκασμό η τύπισσα (αφου ξεθύμανε, έκανε το μανιφέστο της, θεατές είχε, αυτό ήταν...) και δε θα ξεκινούσα εγώ τη χαμένη μάχη, απλά δε θα άφηνα όποιον την ξεκινάει να νομίζει ότι είναι και ανενόχλητος! Αφού κατέβηκα, κατέβηκε και ο Πακιστανός, τον έπιασα και του λέω "η βλακεία δεν έχει χώρα, μην ασχολείσαι" και χωρίς να ανοίξουμε κουβέντα, το θέμα έμεινε εκεί. Έβλεπα στο βλέμμα του πως ένιωθε θυμωμένος και προβεβλημένος από το επεισόδιο και προσπάθησα τουλάχιστον να καθαρίσω αυτό. Ένα μίσος λιγότερο είναι κέρδος. Υ.Γ.: Δηλαδή οι φασίστες θεωρούν τους εαυτούς τους θύματα των παράνομων μεταναστών και των παράνομων δραστηριοτήτων τους, οπότε παρανομούν εναντίον τους; Και εαν η δημοκρατία τους θέσει εκτός νόμου, οι ίδιοι θυματοποιούνται με το να είναι παράνομοι, σε αντίθεση με τους παράνουμους που τους θεωρούν θύτες τους; Αυτό είναι φασισμός, άλλωστε, το να τα έχεις μονά-ζυγά δικά σου όταν δεν κάνεις κουμάντο και να λες ποια είναι μονά και ποια ζυγά όταν κάνεις...

"Κερδίστε χάνοντας" στις μικρές τάξεις;

Φέτος κάνω έκθεση σε μία τάξη λυκείου και σε μία γυμνασίου. Στο λύκειο η ηλικία και ο φόβος των επερχόμενων εξετάσεων με κάνει να απολαμβάνω το μάθημα γιατί υπάρχει ενδιαφέρον και ανταπόκριση. Στο γυμνάσιο είχα προβλήματα όταν πήγα να εφαρμόσω όλα αυτά που θεωρώ καλά στην τάξη. Προσπάθησα να πάρω τα παιδιά με το ενδιαφέρον του μαθήματος, με παιχνίδια, με το καλό, με το φιλότιμο, με το άγριο, με την τιμωρία... Καμία βελτίωση. Δεδομένου ότι δε δίνουμε βαθμούς ούτε έχουμε δομή που να δουλέψει ως φόβητρο, είχα ξεμείνει από όπλα. Και τότε θυμήθηκα μία ακόμα κακή πρακτική του καθηγητή: το τεστ που δεν είναι για επανάληψη. Ετοίμασα ένα τεστ με απλή ύλη και περιεχόμενο που θα τους έκανε να γράψουν άσχημα ώστε να ερθουν σε δύσκολη θέση, να δουν το βαθμό οι ίδιοι και οι γονείς τους, να δουν ότι είναι ανάγκη να προσέχουν στο μάθημα και παράλληλα τους είπα ότι όποτε δεν είμαι ευχαριστημένος από τη συμπεριφορά τους θα πέφτει ένα ανάλογο τεστ την επόμενη φορά. Και έκανα το καλύτερο μάθημα με τους μαθητές να προσέχουν, να συμμετέχουν και να κρατάνε σημειώσεις. Το ότι χρησιμοποίησα το συγκεκριμένο όπλο το θεωρώ προσωπική ήττα. Το ότι απέδωσε σε αντίθεση με τα όπλα που έχω σε εκτίμηση (τα υπόλοιπα όπως η αγριάδα και η τιμωρία δε με νοιάζουν) δεν ξέρω πώς να το πάρω. Ο ελιγμός μου απέδωσε, αλλά δε θέλω να αποδεχτώ το περίφημο "παιδία είναι, έχουν ανάγκη να τους επιβληθείς γιατί δεν μπορούν μόνα τους". Θα πρέπει να υπάρχει και άλλος τρόπος...

Το δίλημμα

Είναι θλιβερή η στιγμή που βλέπεις κάτι και δεν ξέρεις αν είναι καλύτερα να απαντήσεις μάταια (αφού γνωρίζεις πως για κάποια θέματα έτσι κι αλλιώς καθένας κρατάει τη θέση που έχει ακλόνητη από τα όποια επιχειρήματα) ή να αφήσεις τα πράγματα να περνάνε στο ντούκου. λόγω της ματαιότητας του πράγματος. Και στις δύο περιπτώσεις μένεις τσαντισμένος και ανικανοποίητος, αλλά το να κάνεις πως δεν είδες δεν κοροϊδεύει τον εαυτό σου που ξέρει καλά ότι είδες. Αυτή τη φορά έτυχε να δω δύο κείμενα του Μαρκαντωνάτου στο "Βήμα" και είπα να απαντήσω στα σχόλια (αφού δεν είχαν καταχωρηθεί ακόμα σχόλια για το κείμενο), σε αντίθεση με κάποια του Μαρωνίτη ή του Μπαμπινιώτη που επίσης ήθελα να σχολιάσω αλλά... στο δίλημμα επέλεξα να το αφήσω, γιατί ούτε επαγγελματίας "αντιρρησάκιας" θέλω να είμαι. Η αντίληψη της γλώσσας ως δυνάστη που της χρωστάμε με εκνευρίζει, ακόμα περισσότερο με ερεθίζει η επίκληση της γλωσσολογίας όπου μας βολεύει (έτσι για να πούμε ότι η γλωσσολογία στηρίζει τα λεγόμενά μας "πετώντας" κι ένα γνωστό γλωσσολόγο στο κείμενο και αγνωόντας τα υπόλοιπα ή όσους γλωσσολόγους έχουν επικρίνει αυτή τη θέση), αλλά το χειρότερό μου είναι ένα γνωστό όνομα με ιστορία από τη δουλειά του να καταφεύγει σε "κουτοπονηριές" (δεν μπορώ να δεχτώ πως ένα τέτοιο όνομα προβαίνει σε τέτοια συλλογιστικά ατοπήματα χωρίς να το καταλαβει) και να τροφοδοτεί μύθους με επιχειρήματα (;) χωρίς αντίλογο. Όχι ότι ο δικός μου αντίλογος θα πιάσει και τόπο. Ποιος χέστ#κε θα μου πεις; Αυτός που θα διαβάσει το λινκ και το σχόλιο, ελπίζω... http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=519060&h1=true#commentForm http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=538767&h1=true#commentForm Υ.Γ.: Φυσικά τα σχόλια σε ενυπόγραφα άρθρα οφείλουν να γίνονται με ονοματεπώνυμο.

Να μη γίνει ο λόγος του κόσμου ανέκδοτο

Έβλεπα χτες σε ένα βιντεάκι από το "ράδιο αρβύλλα" την αντίδραση των Αμερικάνων δημοσιογράφων όταν ο Παπανδρέου τους πρότεινε να κάνουν δημοψήφισμα, καθώς και κάποια γέλια και σχόλια από Έλληνες δημοσιογράφους. Πράγματι, ο τύπος δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα, αφού το δημοψήφισμα είπε να το κάνει σε άκαιρο σημείο: Πρώτα βάζεις τη χώρα σε μνημόνια κ.λπ., της επιβάλλεις αλλαγές, τη βάζεις με την πλάτη στην τοίχο λόγω δικής σου κακής (ανύπαρκτης) διαπραγμάτευσης, αφού την έβαλες ήδη στο δρόμο που επέλεξες, και μετά λες "θέλετε έτσι που ξεκίνησα ή όχι;". Άμα κάποιος σου ζητήσει σπίτι και το ξεκινήσεις σαν τον πύργο της Πίζας με δικά του λεφτά και του πεις "θες έτσι ή να το γκρεμίσω και αυτό, άρα χάνεις τα λεφτά που επένδυσες και ίσως να μην έχεις τη δυνατότητα να κάνεις αυτό που ήθελες από την αρχή, επειδή χάθηκε η χρονική συγκυρία", η ερώτησή σου είναι αστεία. Επίσης, αν κάνεις μία ερώτηση και έχεις προαποφασίσει την απάντηση που θα πάρεις (βλ. παραδείγματα νόθευσης στο παρελθόν), πάλι η ερώτηση είναι αστεία. Ωστόσο, αυτό που κάνει τη δημοκρατία να διαφέρει από τα άλλα πολιτεύματα είναι ότι η φωνή ΟΛΩΝ μπορεί να ακουστεί, ώστε οι πολλοί να έχουν γνώση από όλες τις γνώμες και να αποφασίσουν. Επομένως, δεν είναι αστείο να ζητάς τη γνώμη ενός λαού για τις αποφάσεις. Φοβάμαι πως η αντιμετώπιση του όρου "δημοψήφισμα" πάει να αποκτήσει μία απόχρωση απαξίωσης λόγω της κακής διαχείρισής του. Και αμφιβάλλω ότι είναι ακούσια αυτή η αλλαγή. Γι' αυτό πριν σκάσουν στα γέλια κάποιοι ταυτίζοντας το δημοψήφισμα με τον Παπανδρέου, την αποσταθεροποίηση που θα προξενούσε στο ΔΙΚΟ του σχέδιο και το γεγονός ότι δεν υπήρχαν καν τα λεφτά για να γίνει κάτι τέτοιο, ας σκεφτούν ότι γελάνε με τη δυνατότητα της εκάστοτε εξουσίας να δώσει λόγο στους πολίτες για κάποια σημαντική απόφαση αντί να αποφασίσει στο όνομά του "για το καλό του". Αλλά μάλλον αυτό θα σκέφτονται και γελάνε έτσι... Κάπως έτσι δεν έγινε και ο συνδικαλισμός "εμπόδιο στην ανάπτυξη, συντεχνία που κοιτάει το βόλεμα των δικών της" κ.λπ. με απαξίωση του όρου λόγω εκφυλισμού; Κάπως έτσι δεν πήρε το "λαϊκίστικος" μέσα του και το "λαϊκός" και το "υπέρ του λαού"; Αλλά, από την άλλη, κάπως έτσι δεν απαξιώθηκε και οτιδήποτε σχετικό με την "πολιτική"...; Να μια νέα ερμηνεία του "η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου" (Βιτγκενστάιν).

Troll και στη βουλή

Χτες έκανα το λάθος να δω στις ειδήσεις σκηνές από τη συνεδρίαση για την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης. Πρώτη φορά είδα να τρολάρουν έτσι οι ίδιοι οι πολιτικοί τις διαδικασίες και το κοινοβούλιο. Δε θα επιχειρηματολογήσω στο γιατί το λέω αυτό, αφού νομίζω πως όποιος είδε τη στάση και τα λεγόμενα του Σαμαρά και τις αντιδράσεις του Τσίπρα καταλαβαίνει. Ωστόσο, νομίζω ότι αυτή η εικόνα δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ανικανότητας να διατηρήσουν ένα κάποιο κύρος και μια ποιότητα στη συμπεριφορά τους. Αντίθετα, πιστεύω ότι είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού από τους ίδιους για να ταυτιστούν με τους πολίτες που δικαιολογημένα απαξιώνουν το πολιτικό σκηνικό. Πράγματι, βαρεθήκαμε τα ψέματα και τα δήθεν κυριλέ, αλλά δεν είναι εικόνα σοβαρών ανθρώπων αυτή. Υπάρχη και ενδιάμεση κατάσταση χωρίς σοβαροφάνεια αλλά με υπόσταση και βάθος. Ποια είναι αυτή; Όχι, δεν εννοώ ούτε το κρυφτούλη του Κουβέλη ούτε τις εξυπνάδες του Βενιζέλου. Εννοώ τη στάση σοβαρών ανθρώπων που δεν έχουν ανάγκη να το παίζουν σοβαροί για να δώσουν υπόσταση τα λόγια και τις πράξεις τους ούτε τρολάρονται μεταξύ τους για να τρελαίνεται η κοινοβουλευτική ομάδα σαν παρέα εφήβων που κάνει "πωωωωωω, τι του είπεεεεεεε...".