Μήπως ήρθε η ώρα; Πώς η στάση Άριστου μπορεί να προσφέρει Άριστη Δημοκρατία και όχι Αριστοκρατία

Κλέφτες και έμποροι ελπίδας ή ξεκάθαροι και ολοκληρωτικοί (ακόμα και δολοφόνοι κάποιοι) για κυβέρνηση; Λαμόγιο Α π.χ. για πρύτανης ή λαμόγιο Β; Όταν η κουβέντα της επιλογής έρχεται στο σύστημα συχνά εξετάζοντας τις επιλογές βρισκόμαστε στο "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Η απάντηση, λοιπόν, μπορεί να είναι "τίποτα από τα δύο" γιατί είναι και η μόνη απάντηση αν αυτό μας εκφράζει θετικά και όχι απλώς λιγότερο αρνητικά από ό,τι το άλλο. Αυτό δε γίνεται πάντα με παθητικοποίηση και "δε δίνω αξία, δε συμμετέχω". Τι είναι αυτό που σου λείπει; Τιμιότητα και εντιμότητα χωρίς πολεμικές πρακτικές που μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ (και βλέποντας εχθρούς μπορεί μια μέρα να ξυπνήσουμε και να είμαστε εμείς οι υπό διωγμό). Μα μπορεί να γίνει αυτό σε ένα σύστημα σάπιο; Ποιος μπορεί να το ξέρει αν δεν υπάρχει η επιλογή; Το γνωστό "μα δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να είναι μπλα μπλα μπλα" μπορεί να απαντιέται αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Έχουμε πολλά που μας χωρίζουν, αλλά έχουμε και κάποια που να μας ενώνουν. Αν μέσα σα αυτά είναι η τιμιότητα και η αξιοκρατία, ας αφήσουμε την προώθηση των υπολοίπων που μας χωρίζουν και ας προωθήσουμε το κοινό έδαφος. Αυτά που θα αφήσουμε θα βρεθούν μπροστά μας, αλλά μπορούμε να τα λύσουμε με απλή λογική (π.χ. μία θα περάσει το δικό μου μία το δικό σου) αν όχι με συμφωνία. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτή η επιλογή δεν υπάρχει. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα μας; Ήρθε η ώρα για τα βασικά και τα στοιχειώδη και σίγουρα ατελή που όμως θα αποτελέσουν το στέρεο έδαφος για να προκύψουν στην πορεία τα υπόλοιπα; Μήπως ήρθε η ώρα να δώσουμε έστω την επιλογή για να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο "γκρεμός και ρέμα" και ας μη διαλέξει κανείς αυτή την επιλογή; Το καλό θα έχει γίνει, θα έχει φανεί ότι ΜΠΟΡΕΙ να υπάρξει κι άλλος δρόμος κι ας μην είναι ακόμα έτοιμος. Αν αποτύχουμε εμείς, θα πετύχουν κάποιοι επόμενη στο δρόμο που επιτέλους θα φανεί, στην επιλογή που εμείς δεν έχουμε. Ας γίνουμε αυτή η επιλογή καθένας στον χώρο του. Είτε είναι υποψηφιότητα σε 15μελές για κάποιον που δεν είναι ο πιο δημοφιλής αλλά δε θα βγάλει τίποτα από τους χορούς που θα οργανωθούν, είτε είναι πολιτική θέση, είτε είναι διοικητική θέση για να διεκδικήσει κάποιος έντιμος καθηγητής εκτός συστήματος, κλίκας και παρέας, είτε είναι οτιδήποτε μας χαλάει στους χώρους που είμαστε και λέμε "θέλει πολλά μέσα για να μπεις εκεί", ας το διεκδικήσουμε και ας χάσουμε. Τουλάχιστον οι λίστες δε θα έχουν μόνο Α και Β, αλλά και εμάς που θα λέμε "δεν είμαστε ούτε Α ούτε Β, είμαστε Γ". Και μετά άλλοι Γ θα έρθουν όχι για να μας υποστηρίξουν αλλά για να υποστηρίξουν τους εαυτούς τους ως Γ ή Δ ή οτιδήποτε δε θα είναι Α ή Β δίνοντας ΕΠΙΛΟΓΕΣ και όχι γκρεμούς και ρέματα. Αυτό είναι το χρέος όλων όσοι βλέπουμε στους καθρέφτες μας κάτι καθαρό και σε θέσεις γύρω μας καμία καθαρή επιλογή: να δείξουμε ότι μπορούν αν υπάρξουν κι άλλου είδους επιλογές ανεξαρτήτως επιτυχίας και ταύτισης.

Ευχές κι ευχές

Αυτές τις μέρες ευχόμαστε διάφορα ο ένας στον άλλο. Προσωπικά ακούω στο τέλος "και πάνω από όλα υγεία" συχνά που συνοδεύεται από "όλα τα άλλα βρίσκονται" ή "αυτό είναι το σημαντικότερο". Αφού, λοιπόν, συνηθίζουμε να προκρίνουμε μία ευχή κατά καιρούς, με απασχόλησε ένα θέμα: υγεία ή αγάπη;
Τι θα ήταν καλύτερο, να είσαι υγειής ή να "πουλούσες" την υγεία σου για να σε αγαπάνε αυτοί που θες και να σου κρατάνε το χέρι; Αν είσαι υγειής σίγουρα όλα τα άλλα βρίσκονται, αλλά όχι πάντα όπως τα θες. Μπορείς, δηλαδή, να ψάξεις την αγάπη, χωρίς να σημαίνει ότι θα τη βρείς και ακόμα λιγότερο ότι θα τη βρεις από εκεί που τη θες. Δε λέω, την υγεία μας να'χουμε, αλλά μήπως τελικά η αγάπη από αυτούς που τη θες είναι πάνω από την υγεία; Γιατί τι να την κάνω αν δεν μπορώ να τη χαρώ με αυτούς που επιλέγω;
Παρότι δείχνω μια σαφή προτίμηση μέχρι στιγμής, δεν μπορώ να πω ότι το έχω ξεδιαλύνει στο μυαλό μου ακόμα. Τα σχόλια με τη γνώμη σας θα ήταν επιθυμητά.

Ντροπή!

Υπάρχουν τόσοι τρόποι για να πεις σε κάποιον να ντρέπεται ως πράξη ομιλίας. "Ντροπή!", "ντροπή σου", "θα έπρεπε να ντρέπεσαι" είναι μερικοί από αυτούς. Ο γραμματικός τύπος της προστακτικής, όμως, υπάρχει σήμερα; Ποια είναι η προστακτική του "ντρέπομαι";

Χρωστάμε ένα ευχαριστώ. Μια συγγνώμη;

Εντυπωσιάστηκα όταν πληροφορήθηκα τη στάση του Γοντάρ στις Κάνες. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι χρωστάμε ένα ευχαριστώ για την τόσο δυναμική του υποστήριξη κόντρα σε όλα.
Στη συνέχεια αναρωτήθηκα αυτό που ρωτάω σήμερα εδώ. Πόσοι Έλληνες σήμερα αξίζουν τη στάση αυτή;
Φοβάμαι ότι, εκτός από ένα ευχαριστώ, χρωστάμε και μια συγγνώμη στον κύριο Γκοντάρ...

Μέτρηση ταχύτητας

"News travel fast". Αλήθεια είναι αυτό, τελικά. Κατά τη γνώμη σας, όμως, ποια νέα ταξιδεύουν πιο γρήγορα; Τα καλά ή τα κακά;

Ηλίθια ερώτηση

Παρκάρεις μια χαρά και έχει χώρο ο δρόμος, αλλά δενκ λείνεις τον καθρέφτη σου. Μετά από κάποιες μέρες περνάς και βλέπεις τον καθρεφτη σου σπασμένο. Πιο ηλίθιος είσαι εσύ που δεν τον έκλεισες ή αυτός που κατάφερε να βρει τον καθρέφτη;

(εγώ πιστεύω ότι αν δε μαζεύεις τον καθρέφτη θα μαζεύεις τα κομμάτια του)

Χαλάρωση

Σε τι διαφέρει το "αφήνομαι" από το "παρασύρομαι"; Είναι τα ίδια; Κι αν όχι τα συγχέουμε στην πράξη όταν καλούμαστε να αφεθούμε ή να παρασυρθούμε;

Έκφραση κι επικοινωνία

Μιας και υπάρχει το μπλογκ λέω κάθε τόσο να βάζω ένα θέμα για να παίρνω απόψεις σε διάφορα θέματα, πώς βλέπει ο καθένας κάποια πράγματα.

Κατά τη γνώμη σας πότε εκφραζόμαστε και πότε επικοινωνούμε; Τι διαφοροποιεί την έκφραση από την επικοινωνία; Προς το παρόν το αφήνω σκέτο το ερώτημα και θα πάρω θέση εν καιρώ...