Για το αεροπορικό δυστύχημα

Αυτές τις μέρες άκουγα να λένε για το αεροπορικό δυστύχημα (ουσιαστικά έγκλημα) που έγινε και σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι. Εάν δεχτούμε όσα λέγονται, η συντριβή του αεροπλάνου αποδίδεται στον πιλότο, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και αυτοκτόνησε παίρνοντας μαζί του και τους υπόλοιπους. Φαίνεται, λοιπόν, με τον πιο τραγικό τρόπο ότι κακώς πετούσε. Τραγικό και εξοργιστικό το γεγονός ότι του επιτράπηκε η πτήση. Ωστόσο, δεν πρέπει να φτάνουμε και στο άλλο άκρο του στιγματισμού. Άκουσα από πολλούς "γιατί δεν ενημέρωσε κάποιος από το περιβάλλον του ή ο προσωπικός του γιατρός τους εργοδότες του ότι δεν ήταν καλά". Η απάντηση είναι απλή. Γιατί αυτό δε θα λειτουργούσε προς προστασία του αλλά προς αποπομπή και στιγματισμό του. Και είναι ενδιαφέρον που ξεπεράσαμε γρήγορα το "γιατί δεν υπάρχει καλύτερος έλεγχος από τους εργοδότες" και φτάσαμε στο "γιατί δεν τον ρουφιάνεψε κάποιος". Θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να πάει και να πει "έχω προβλήματα, δε νιώθω σε κατάσταση να πετάξω" (εάν μπορούσε να το κρίνει και εάν η ρουτίνα του δεν ήταν ένας τρόπος να αντιμετωπίζει την κατάσταση μέχρι τότε, ένας λόγος για να ζει) και θα του έλεγαν "πάρε ρεπό" ή "μην ανησυχείς, θα στείλουμε κάποιον να σε εξετάσει"; Η σημερινή κοινωνία, όσο προοδευτική και αν θέλει να δείχνει στα ψυχολογικά θέματα, δεν είναι και αυτό φαίνεται κυρίως στα εργασιακά. Αυτό, λοιπόν, που ακούω εγώ είναι να καταστρεφόταν η ζωή του πιλότου, να θυσιαζόταν ένας άνθρωπος για τα ψυχολογικά του θέματα (και μάλιστα μέσω ρουφιανιάς, αγνοώντας κάθε περιθόριο αυτοδιάθεσης του ατόμου και τα προσωπικά δεδομένα) για να μην είχαμε αυτή την κατάληξη, δηλαδή μία ποσοτική αντιμετώπιση της ανθρώπινης ζωής. Εάν αυτές οι προτάσεις συνοδεύονταν με μία τάση για προστασία τέτοιων ατόμων, για αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων και όχι για στιγματισμό, για εργασιακές εναλλακτικές με λιγότερο κίνδυνο και όχι για εργασιακό αδιέξοδο, τότε θα τις άκουγα πολύ σοβαρά. Βλέποντας μία τέτοια οργή τύπου "ή αυτοί ή εμείς" (που κρύβει από πίσω το "θα μπορούσα να ταξιδεύω κι εγώ εκεί μέσα" χωρίς το "θα μπορούσα να βρεθώ κι εγώ σε τέτοιο αδιέξοδο"), προβληματίζομαι και θλίβομαι. Όπως θλίβομαι και γι' αυτό που έγινε. Μπορούσε να προληφθεί με κατάλληλες δομές, χειρισμούς και συμπεριφορές, αλλά όχι μέσα σε αυτά "εκτελώντας" η κοινωνία ένα μέλος της που αντιμετώπιζε δυσκολίες. Η κοινωνία οφείλει να τον προστατεύσει και να προστατεύσει και τα υπόλοιπα μέλη της, όχι να τον απορρίψει (που οδηγεί τέτοια προβλήματα στο να αποκρύπτονται με αποτελέσματα σαν αυτό το τραγικό γεγονός) ούτε να τον αγνοήσει (οδηγώντας σε τέτοια αποτελέσματα από αμέλεια).

Μία ανάλυση της οικονομικής κατάστασης

http://dkaravasilis.gr/blog/2015/03/i-krisi-ton-gaidaron

Το πεiραμα της action aid

http://www.sport-fm.gr/article/to-peirama-tou-ratsismou-stous-dromous-tis-athinas-video/3078176 Εάν πιστέψουμε ότι δεν ήταν στατιστικό λάθος ή λανθασμένος σχεδιασμός και όντως είναι έτσι, μπορούμε να ελπίζουμε και σε καλύτερα στατιστικά ώστε αυτή η ντροπή και ο κίνδυνος που έχει φανεί στην κοινωνία μας να εξαφανιστεί όπως της αξίζει.

Όλοι έχουμε "χάσει" στη σύγκριση με κάποιον συνομηλικό μας...

https://www.youtube.com/watch?v=PhMTLNxjLnI

Μετά από το αίσχος, με το καλό και ο σεβασμός στους ζωντανούς...

http://www.sport-fm.gr/article/den-mas-ekfrazei-to-pano-gia-tous-nekrous/2938921

Μερικές μετεκλογικές πρώτες σκέψεις

1) Τελικά έχουμε "πρώτη φορά αριστερά... περίπου", αφού, πέρα από την αμφισβήτηση για το πόσο αριστερά είναι το πρώτο κόμμα, η συγκυβέρνηση γίνεται με δεξιό κόμμα. Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που χωρίσανε τα τσανάκια τους στην κυβέρνηση, ο οποίος σε πρώτη ανάγνωση δείχνει λειτουργικός και η δομή της κυβέρνησης ενδιαφέρουσα. Μέγα φάουλ με τον εκπρόσωπο τύπου που δήλωνε πως δεν πάει για την πολιτική καριέρα αλλά για την αυτοδιοίκηση, προβληματισμός για κάποιες επιλογές προσώπων ή τοποθέτησής τους σε συγκεκριμένα πόστα, αλλά να τους δούμε πρώτα. Η ρήξη στη συγκυβέρνηση φαίνεται ότι αργεί, αλλά θα έρθει με θέμα τους μετανάστες. Εκεί λογικά θα βγει από τον πάγκο το 4ο κόμμα να συγκυβερνήσει "για να μην πάμε σε εκλογές" με την ανάλογη μεταστροφή του πρώτου κόμματος προς πιο κεντρώες πολιτικές. 2) Καλές πρώτες εντυπώσεις, αλλά δείχνουν προετοιμασμένες και επικοινωνιακές. Η επίσκεψη στην Καισαριανή ήταν πολύ θετική, ενώ ο πολιτικός όρκος με επίσκεψη πρώτα στον (εξαιρετικά συμπαθή και διαλλακτικό) Αρχιεπίσκοπο έδειξε σταθερότητα και ειλικρίνεια χωρίς διάθεση για ρήξη και προκλήσεις. Από την άλλη οι προεκλογικές στροφές προς τη θρησκεία φανερώνουν μία αντίθεση που δημιουργεί καχυποψίες... Από την άλλη έχουμε γραφικότητες με γραβάτες και σχόλια για τον καιρό, ενώ για ακόμα μια φορά φάνηκε το ήθος και η ποιότητα του προηγούμενου πρωθυπουργού με τη στάση "δε σου μιλάω, να πας να παραλάβεις μόνος σου, δε θα παραδώσω τίποτα εγώ". 3) Η σταθερότητα του κόμματος των φασιστών δολοφόνων εκτός από σοκαριστική δείχνει ότι το πρόβλημα ήρθε για να μείνει και περιμένει στη γωνία τη διάψευση των προσδοκιών από την Αριστερά. Εάν η τωρινή κυβέρνηση δεν πείσει (όχι απαραίτητα κάνοντας τα πάντα αλλά δίνοντας αίσθημα δικαιοσύνης και κάθαρσης, μένοντας σταθερή και οπωσδήποτε ειλικρινής, απλώς κάνοντας τα πράγματα καλύτερα από πριν δείχνοντας διέξοδο), θα υπάρξει γενικότερος αφορισμός της Αριστεράς ύπο τη γενίκευση ότι "την είδαμε κι αυτή" και θα προκύψει το δίλημμα "επιστροφή στα ίδια ή στροφή δεξιά" με ακόμα μεγαλύτερο θυμό, οργή και απογοήτευση. Υπό αυτή την έννοια, ακόμα κι αν δε μας αρέσει το εκλογικό αποτέλεσμα, ακόμα και αν δεν πιστεύουμε στην παρούσα κυβέρνηση, είμαστε "αναγκασμένοι" να ελπίζουμε και να ευχόμαστε ότι θα τα καταφέρει... 4) Το τι ψηφίστηκε και με ποια κριτήρια με ξεπερνά και για να το σχολιάσω. Από χαβαλέ, φόβο, προπαγάνδα, μισόλογα, κωλοτούμπες, οπορτουνισμό μέχρι μίσος, παρανομίες (υπό διερεύνηση ή μη), τρολιές, "ό,τι και να γίνει, εγώ αυτό είμαι, αυτό θα ρίξω", "όποιος μου τάξει περισσότερα θα πάρει την ψήφο μου" κ.λπ. Και μόνο η στάση του "πληρώνω τόσον καιρό, αλλά δε θα πληρώσω αυτό το μήνα μήπως αλλάξει το νόμο στο μέλλον η νέα κυβέρνηση" είναι ενδεικτική, αφού σαμποτάρεις την κυβέρνηση που ψηφίζεις και τη δυσκολεύεις να τηρήσει τις δεσμεύσεις της με το κενό που θα βρει. Υπάρχουν και πολλά άλλα για να ειπωθούν, αλλά θα μείνω σε αυτά προς το παρόν.

Η ελευθερία συγχωρεί, αλλά δεν υποχωρεί

http://www.sport-fm.gr/article/821925