Μίλησε η κοσταρικανή ψυχή!

Μετά το χτεσινό αποκλεισμό τα πρωτοσέλιδα δεν ανέφεραν τίποτα για την κοσταρικανή ψυχή. Αντίθετα με τις νίκες της Ελλάδας με 2-3 φάσεις και πολλή άμυνα οι οποίες αποδίδονται στην ελληνική ψυχή, η περίπτωση της Κόστα Ρίκα ήταν ατυχία, κρίμα κι άδικο κ.λπ. Όσο με στενοχώρησε ο αποκλεισμός με στενοχώρησε και η απουσία της αναφοράς στο ότι παίζαμε με παίχτη περισσότερο όλη την παράταση και 20-30 λεπτά του αγώνα (κατά κύριο λόγο ανορθόδοξα ή αμήχανα), ενώ από τις τόσες τελικές 2-3 ήταν με αξιώσεις. Κι όμως, παίζαμε σαν τη γάτα με το ποντίκι την αντίπαλο, διαβάζω. Ως πότε θα χρειαζόμαστε παραποίηση της αλήθειας για να είμαστε ευχαριστημένοι και περήφανοι; Φτάσαμε στους 16 του κόσμου, είχαμε καλή ευκαιρία να προκριθούμε αλλά τη χάσαμε γιατί δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε την αριθμητική υπεροχή και στα πέναλτι όλα είναι 50-50. Αυτό κάναμε και μαγκιά μας. Ποιος ο λόγος να κοροδοϊδεύουμε τους εαυτούς μας (και τους αναγνώστες);

Η νυχτερινή χαρά για την πρόκριση κράτησε λίγο

Χτες η Ελλάδα πέρασε στην επόμενη φάση του μουντιάλ. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους με αφορμή την αθλητική επιτυχία γιατί το έχει ανάγκη. Χαίρεται, υπερβάλλει, το ζει. Είσαι κι εσύ ενθουσιασμένος, αλλά δεν προλαβαίνεις να χαρείς: όσο δημοσιογράφοι μιλούν για τη δόξα της Ελλάδας, στα πλάνα από τις κάμερες εμφανίζονται κάθε τόσο ανάμεσα σε αυτούς που πανηγυρίζουν στους δρόμους διάφορους που λένε τον εθνικό ύμνο με ύφος αυστηρό, συγκινημένοι και με το ένα χέρι τεντωμένο πάνω μπροστά. Το 2004 ήταν ανιστόριτοι, το 2014 είναι επικίνδυνοι.

Στις εξέδρες του αγώνα με την Ιαπωνία

http://www.sport-fm.gr/article/didaksan-sumperifora-ksana-oi-iapwnes-pics/772093 Γιατί καλή είναι η ελληνική ψυχή, αλλά ας κοιτάξουμε λίγο και την ελληνική συμπεριφορά...

Κρατική τηλεόραση και κυβερνητική προπαγάνδα

Είναι απίστευτος ο τρόπος που λες "δεν μπορεί να γίνει κάτι χειρότερο" αναλαμβάνει δράση η κυβέρνηση και τα καταφέρνει να σε διαψεύσει! Το είδαμε με το θέμα της ΕΡΤ και δυστυχώς θα συνεχίσουμε να το βιώνουμε με την τωρινή ΝΕΡΙΤ. Πριν λίγο είδα στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΡΙΤ ποια είναι η αντίληψη για την "ανεξάρτητη δημόσια τηλεόραση" και τη "δημοσιογραφία στην υπηρεσία του πολίτη" που η κακιά ΕΡΤ δεν μπορούσε να κάνει. Με τίτλους όπως "βία στο πανεπιστήμιο" ένας καθηγητής εξιστορούσε υπό μορφή συνέντευξης ζωντανά στο στούντιο την επίθεση που δέχτηκε από φοιτητές. Δε σκοπεύω να αμφισβητήσω τα λεγόμενά του, αφού πολλά έχουν δει τα μάτια μας. Θα αμφισβητήσω όμως τις προθέσεις της ΝΕΡΙΤ για αντικειμενικότητα λόγω της μονόπλευρης παρουσίασης της ιστορίας, των συναισθηματικών ζουμ στον μοναδικό ομιλητή (αλήθεια, όταν στην τηλεόραση θέλουν να "σαμποτάρουν" την ιστορία κάποιου πώς βρίσκονται διάφοροι να κάνουν ασύνδετες και ασταμάτητες ερωτήσεις και τώρα είχαμε τον σε χαμηλούς τόνους ήχο της παρουσιάστριας μόνο;), της επιμονής στους τίτλους και τους υπότιτλους ακόμα και όταν τα λεγόμενα του ομιλητή πήγαν γενικότερα σε θέματα παιδείας (τα οποία προφανώς δε συμφέρουν την προπαγάνδα). Η παλιά ΕΡΤ θα ζήλευε, είναι η αλήθεια... Είναι φανερό πως Λοβέρδου αφιχθέντος (γενική απόλυτος, όπως "απόλυτος" είναι η πολιτική των προσώπων της κυβέρνησης) θα πιάσουμε τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία με το αγαπημένο θέμα που είναι πληγή για κάθε χούντα, το άσυλο. Οι κυβερνητικοί όμως "δεν ασκούν απόλυτες πολιτικές", αλλά "καλύπτουν ανάγκες και ικανοποιούν αιτήματα των πολιτών", αιτήματα που προκύπτουν από τέτοιες δημοσιογραφικές επιτυχίες, όπως ως αίτημα ενάντια σε "συντεχνίες και καταχραστές του δημοσίου χρήματος" παρουσιάστηκε και η διάλυση της ΕΡΤ αντί της εξυγίανσής της (τότε τη δημιουργία του αιτήματος είχαν αναλάβει με ρεπορτάζ κατά της ΕΡΤ τα ιδιωτικά κανάλια, αφού δε γινόταν αλλιώς), γι' αυτό και κανένας δε βρέθηκε να αναζητήσει τι κάνει πιο βίαιους τους πολίτες σήμερα (άρα και τους φοιτητές), αφού η απάντηση "η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση" δε θα ταίριαζε στην προπαγάνδα. Όπως δε συμφέρει το πολυδιαφημισμένο "αρχείο της ΕΡΤ" ως πολιτισμικός θησαυρός να θυμίζει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης και εμφανίζεται ήδη στις τηλεοράσεις ως "αρχείο ΝΕΡΙΤ". Έτσι, εκ του αποτελέσματος φαίνονται τόσο οι προθέσεις για τις οποίες εκτελέστηκε η "αναμόρφωση της δημόσιας τηλεόρασης": ένα εργαλείο για αποτελεσματικότερη και πιο συντονισμένη κυβερνητική προπαγάνδα. Υπό μία έννοια, ναι, αυτή είναι μια ανανέωση της ΕΡΤ, ένας εκσυγχρονισμός της, γιατί έχει παίξει και αυτή το ρόλο της, αλλά δεν ήταν αρκετά "συμπαγής" ιδεολογικά μετά από τόσο καιρό και τόσες άλλαγές προσώπων και πολιτικών. Και τώρα τι; Ελπίζεις στις διανοητικές δυνατότητες άμυνας των πολτιών στην προπαγάνδα (ανέκδοτο) και για να ξεχαστείς βάζεις μουντιάλ, το τυράκι που προσφέρεται δωρεάν από τη φάκα...

Οι μαθητές για το εκπαιδευτικό τους σύστημα

http://tvxs.gr/news/paideia/elliniko-sxoleio-mesa-apo-komiks-kai-geloiografies Το ταλέντο και φαντασία γίνονται όπλα (αφού δεν ακούμε) και το μήνυνμα σε κάνει να ντρέπεσαι...

Αυτοκτονίες χωρίς ηλικίες

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/sok_sta_giannitsa_18xronos_mathhths_aytoktonhse_phgainontas_na_dwsei_stis_panelladikes_eksetaseis.2811679.html Στην Ελλάδα της "ανάπτυξης" και των "ευκαιριών" οι αυτοκτονίες είναι καθημερινές. Το εκπαιδευτικό σύστημα κινείται χρόνια προς την ίδια εκπαίδευση, αφού είναι μέρος του κράτους "πρόνοιας"...

Δεύτερος γύρος εκλογικών απογοητεύσεων

1) Βλ. την ανάρτηση για τον "πρώτο γύρο εκλογικών απογοητεύσεων", ισχύει ακόμα. Με την προσθήκη ότι, αν και δεν υπάρχουν λεφτά και υπάρχουν νικητές από τον πρώτο γύρο, πρέπει να κάνουμε και έναν "τελικό" ανάμεσά τους με συμμαχίες των ηττημένων κ.λπ. Άγνωστο πια λογική λέει "ψήφισες ό,τι ψήφισες, δε βγήκε, πάμε πάλι τώρα να διαλέξεις από τους 2 που μείνανε", η οποία φαίνεται αξίζει και τόσα χρήματα που θα μπορούσαν να έχουν δοθεί αλλού με εκλογές (και ευρωεκλογές) μίας εβδομάδας. Άραγε ποια ψήφος είναι πιο ιερή, της πρώτης ή της δεύτερης εβδομάδας; 2) Το ότι όχι μόνο ισχύουν αλλά επαναλήφθηκαν (άρα μιλάμε για εδραίωση) τα του "πρώτου γύρου εκλογικών απογοητεύσεων". 3) Τα πάσης φύσεως διλήμματα όχι μόνο ζουν και βασιλεύουν αλλά είναι τόσο αποτελεσματικά που δείχνουν ότι τα θέλει ο ψηφοφόρος (άρα εξακολουθεί να σκέφτεται με "άσπρο-μαύρο" και οπαδική νοοτροπία). 4) Το ίδιο ισχύει και για κάθε τι επικοινωνιακό. Πουλάει στους ψηοφοφόρους. 5) Πόσα πατριδόπληκτα ψηφοδέλτια πια για την Ευρωβουλή; Αυτή είναι σίγουρα μια τάση προς μελέτη, γιατί αποκαλύπτει την "προσφορά" από πλευράς της σύγχρονης πολιτικής σκηνής και την ενδεχόμενη "ζήτηση" από τους πολίτες. Γιατί δεν μπορεί να φταίει μόνο η κατάσταση στην κοινότητα της Ευρώπης... 6) Αυτή η Ευρωβουλή πόσους ακροδεξιούς θα μαζέψει; Πόσοι Ευρωβουλευτές, τελικά, θα είναι κατά της Ευρώπης (αν προσθέσουμε και τους ευρωσκεπτικιστές και όσους αριστερούς είναι κατά της ενωμένης Ευρώπης); Σε μια τέτοια κατάσταση πόσοι θα θέλουν μια καλύτερη ενωμένη Ευρώπη; Άρα, πάμε για διάλυση ή για αυτόματο πιλότο; Και αν είναι έτσι, αν οι λαοί της Ευρώπης πράγματι θέλουν διάλυση και απομονωτισμό, γιατί να στέλνουν αρνητές στην Ευρώπη και να μη ζητούν την έξοδο της χώρας τους; Δηλαδή θα μαζεύονται όλοι μαζί για να λένε "θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας"; Και το τρομακτικό είναι ότι επέλεξαν να δείξουν το πιο αμόρφωτο και επιθετικό πρόσωπο του έθνους τους για να το εκφράσουν αυτό, αντί να αποδοκιμάσουν και ενδεχομένως να αποχωρήσουν με το κεφάλι ψηλά και την πραγματική ταυτότητα του πολιτισμού τους. Εκτός αν αυτός είναι ο πολιτισμός των λαών, οπότε είμαστε πράγματι ενωμένοι ως κτήνη.