Αλληλεγγύη

Αλληλεγγύη είναι όταν πνίγεσαι να προσπαθήσω να σε τραβήξω από τον πνιγμό, όχι να πέσω να πνιγώ μαζί σου! Επίσης, αλληλεγγύη είναι όταν μια ομάδα ανεβαίνει ένα βουνό και κάποιος πέφτει αφήνοντας περισσότερες πιθανότητες την υπόλοιπη ομάδα να πέσει μαζί του μαζί του παρά να σωθεί αυτός που πέφτει (μόνο σε αυτή την περίπτωση μιλάμε), να κόβεις το σκοινί.

Ο Μποτρίνι μάγειρας για τους ηγέτες της Ε.Ε.

http://www.athinorama.gr/restaurants/newsroom/?edtid=17903

Ο μπινελικο-σεφ με τις ιταλικές και ελληνικές ρίζες θα δουλεύει για να φάνε καλά οι ηγέτες της Ε.Ε.. Πόσο μπροστά είναι αυτή η είδηση (;) σημειολογικά; Δηλαδή αν στο γενεαλογικό του δέντρο έχει κάτι από Ισπανία και Πορτογαλία, η σημειολογία θα ήταν τέλεια!

"Τελικά κάποιοι άνθρωποι δεν παίρνουν το όχι για απάντηση..."

Ναι, υπάρχουν και αυτοί που λέει ο τίτλος. Ωστόσο το "όχι" δεν είναι μόνο απάντηση, είναι και εξίσου ευγενική με το "ναι".

Από την άλλη υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν παίρνουν το "θα δούμε" για αυτόματο "όχι" αλλά ως "θα δούμε". Υπάρχουν και άλλοι που δεν παίρνουν τη μη-απάντηση για απάντηση! Παράλογος κόσμος...

Υ.Γ.: Οκ, είναι άσχετο, αλλά να σημειώσω ότι, παρότι δεν ανοίγουμε την πόρτα σε κάποιον ή σε κάποια αφήνοντάς τον/την να περάσει πρώτος για να μας πει "ευχαριστώ", δεν είναι στο job description μας, οπότε δε χάνεται...!

Βραδιά με μαγικά

Τη βδομάδα που έρχεται θα πάω για τρίτη σερί χρονιά να δω τους ταχυδακτυλουργούς από το Λας Βέγκας που φέρνει το θέατρο Μπάντμιντον. Για το τι θα λέει φέτος, δεν μπορώ να το ξέρω, γιατί δεν έχω μαγικές ικανότητες. Ή μήπως έχω;

Η παράσταση που δώσανε τα δύο προηγούμενα χρόνια ήταν πάρα πολύ καλή. Η παρουσίαση ήταν σχεδόν τέλεια, τα νούμερα ήταν από συνηθισμένα και μέτρια μέχρι φανταστικά και απίστευτα, το δέσιμο όλων αυτών με το χιούμορ και την περφόρμανς ήταν ιδανικά. Το αποτέλεσμα ήταν μια γεμάτη και διαφορετική βραδιά με πολύ γέλιο. Μαγική, όμως, δεν την έκαναν τα ταχυδακτυλουργικά τη βραδιά. Την έκανε το κλίμα, το γέλιο και οι άνθρωποι που ήταν εκεί (ακόμα και οι άγνωστοι και όχι μόνο αυτοί με τους οποίους είχα πάει). Η πολύ καλή παρέα σε συνδυασμό με μια τέτοια βραδιά δίνει τη μαγεία. Ας ελπίσουμε σε ανάλογες ή και καλύτερες εμπειρίες φέτος!

Μια (;) βραδιά στο Ξέφωτο

Σήμερα, μετά από ένα συναισθηματικά έντονο Σαββατοκύριακο πήγα να δω μια παλιά μου συμφοιτήτρια που παίζει στο θέατρο ΠΚ στο νέο κόσμο στην παράσταση "το Ξέφωτο". Οι εντυπώσεις μου γενικά ήταν καλές και στο φινάλε είδα κάτι καλύτερο από αυτό που περίμενα. Ήταν μια παράσταση με τις αδυναμίες της αλλά και πολλά θετικά στοιχεία.

Το κείμενο στέκει καλά στα πόδια του χωρίς να χωράει πολλές αναγνώσεις αλλά γενικά είναι σωστό (το χαρακτηρισμό τον βάζω γιατί έχει να κάνει με την ενδοσκόπηση ενός αγοριού και από την άποψη των θεωριών ψυχολογίας είναι to the point) και με ενδιαφέροντες παραμυθένιους συμβολισμούς. Η σκηνοθεσία είναι ταιριαστή με το κείμενο (γι' αυτό αγαπάμε τη συμμετοχή του σεναριογράφου στη σκηνοθεσία) και πάλι αφήνει ένα θετικό πρόσημο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει φτάσει το ταβάνι της. Ακόμα καλύτερη η μουσική που έντυνε διάφορα κομμάτια (για τα τραγούδια το συζητάμε, γιατί έχει να κάνει και με τον κάθε ηθοποιό που τα λέει). Κοστούμια και σκηνογραφία, γενικά η παρουσίαση είναι εύκολη στην ερμηνεία των συμβολισμών (χωρίς αυτό να είναι κακό) και φτιάχνει ένα ταιριαστό κλίμα, σαν ένα καλό γήπεδο για να παίξεις μπάλα με τις υποδομές να σε περιμένουν εκεί να σολάρεις. Οι "ποδοσφαιριστές";

Στο παίξιμο τη συγκεκριμένη μέρα εγώ είδα τρεις διαφορετικές κλάσεις με δύο άτομα στην κατώτερη που ήταν πάντως πάνω από τη βάση (ερμήνευαν το κείμενό τους δείχνοντας ότι έχουν δουλέψει, αλλά έδειχναν ξεκομμένοι από την παράσταση, να μη γίνεται το connection που λένε στο χωριό μου), δύο στη μεσαία βελτιώνοντας αισθητά την εικόνα και κάνοντας την παράσταση πιο επαγγελματική στην εικόνα της και τρία άτομα που ξεχωρίζουν σε σχέση με τους άλλους τέσσερις. Όπως είπα, η τελική εικόνα είναι καλή, σίγουρα όχι τέλεια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν κλαις τα λεφτά σου (που είναι και 10-15 ευρώ σε ένα θέατρο δίπλα στο μετρό). Για όσους έχουν δώσει γαλλικό δίπλωμα, ας πούμε ότι θα έπαιρνε "assez bien" από εμένα. Και όσοι με ξέρετε γνωρίζετε ότι δε χαρίζομαι σε κανέναν επειδή μπορεί να τον ξέρω! Θέλετε να έχετε οι ίδιοι άποψη; Δευτέρες-Τρίτες παίζεται, προσβάσιμο είναι, η τιμή είναι καλή, τσεκάρετέ το αν θέλετε!

Υ.Γ.: Προσωπικά, επειδή ακριβώς είχα αυτό το έντονο Σαββατοκύριακο, μια χαρά μου έκατσε ένα θέατρο με ψυχολογικό θέμα και αρκετά χτυπητά υπέρ και κατά. Τέλεια όμως ήταν που πήγα στο θέατρο με ιδανική παρέα και για την κουβέντα και για τη συνύπαρξη!

Υ.Γ.2: Στην παράσταση υπάρχει η απόδειξη ότι το μακιγιάζ δεν μπορεί να κρύψει την ομορφιά.

Συνένοχος

Επιστρέφω σήμερα με το τρένο, όταν 3-4 στάσεις πριν τη δική μου ακούω στην πλάτη μου κάποιον να ζητάει χρήματα. Δεν ήμουν σε διάθεση να δώσω σημασία, ούτε να ανταποκριθώ αυτή τη φορά. Έρχεται και κάθεται απέναντί μου. "Είσαι Έλληνας, ρε;" μου λέει. Σηκώνω το κεφάλι μου από εκεί που άραζα και τον κοιτάω με το βλέμμα "κανόνισε..." που διαθέτω. "Σου μιλάω" ξαναλέει. "Δε σε άκουσα" είπα. "Είσαι Έλληνας;" ξαναρώτησε. Διατηρώντας το ύφος μου λέω "ναι". "Πώς σε λένε;", "Μήτσο" του λέω εγώ. "Εμένα Γιώργο" και κάνει να μου δώσει περίπου το χέρι του. Εγώ ψιλιασμένος το δίνω τσεκάροντας παράλληλα τα χέρια του και βλέποντας ότι τα μανίκια του δεν είναι πιο κάτω από τους καρπούς του, άρα αν κρατάει κάτι είναι σε τσέπη. "Θα μου δώσεις κάτι; Έχω αποφυλακιστεί και θέλω να φάω". Ο τύπος ήταν ή πρεζομένος ή πολύ κουρασμένος, αλλά δεν ήταν ανήμπορος εργασίας. "Δεν έχω κάτι πάνω μου" του λέω. "Δώσε μου ψιλά γιατί θα τα χάσεις όλα" λέει. Εγώ έχω πλέον τ νου μου στο πού βρίσκονται τα χέρια του για να τον κολλήσω στον τοίχο αν πλησιάσουν στις τσέπες. Με το ίδιο στυλ ξαναλέω "δεν έχω κάτι πάνω μου". "Προτιμάς να χάσεις το τηλέφωνό σου;" μου λέει. Τον κοιτάω πιο αυστηρά με την περιφερειακή μου όραση πάντα στα χέρια του και επαναλαμβάνω "δεν έχω κάτι πάνω μου". Σηκώνεται και φεύγει.

Η γυναίκα που καθότανε δίπλα του κοιτούσε με γουρλωμένα τα μάτια και απορημένο ύφος. Λέω "συγγνώμη, να σας κάνω μια στατιστική ερώτηση: αν τον χτυπούσα θα ερχόσασταν μαζί μου στην αστυνομία μάρτυρας ότι με απείλησε;" Μου απαντάει "σε απείλησε; Δεν άκουσα τι έλεγε, απλά ότι σου μιλούσε". Πετάγεται η διπλανή μου και λέει "πρεζάκι ήταν, αλλά δεν ακούσατε τι του έλεγε...". Τους λέω εγώ "ναι, αλλά αν τον χτυπήσω μετά θα πρέπει να έχω μάρτυρες για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας και δεν είναι διατεθημένοι όλοι να πάνε στην αστυνομία για τη διαδικασία". Παρά το ύφος της αυτή που καθόταν δίπλα του είπε πώς δεν άκουσε, αλλά "έτσι είναι" και συμφώνησε και η διπλανή μου. Γι' αυτό το λόγο κι εγώ δε θα έκανα τίποτα αν δεν έβλεπα ότι απειλούμαι. Ωστόσο, αυτός έφυγε κι εγώ είμαι 25 και δεν ψάρωσα. Το βράδυ μπορεί να το κάνει σε κάποιον μικρό, σε κάποια γυναίκα, να πάρει αυτό που θέλει με τις απειλές. Εγώ γιατί νιώθω συνένοχος που δεν τον μάζεψα να τον παραλάβει η αστυνομία επειδή φαντάστηκα ότι δε θα ερχόταν κανένας μάρτυρας;

Για τον Θ. Αγγελόπουλο

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439984

Η σκόνη του χρόνου μπορεί να σκεπάσει κάποια στιγμή το όνομα, αμφιβάλω όμως ότι θα σκεπάσει το έργο του. Μπορεί να μη σου άρεσε ο Αγγελόπουλος, μπορεί να σε κούραζε ή να μην ήταν "του γούστου σου", όμως πάντα υπήρχε κάτι να θαυμάσεις στις δημιουργίες του. Ένας άνθρωπος που έχει ταυτιστεί στους πολλούς για τους αργούς ρυθμούς και τη σιωπή, σώπασε οριστικά με τη φωνή του να μένει αιώνια δυνατή. Πριν αρχίσω να τον συμπαθώ έλεγα σε μια καθηγήτριά μου "γιατί είναι τόσο επιδεικτικός και κουλτουριάρης; Αφού είναι αριστερός δεν πρέπει να απευθύνεται στο λαό, στις πλατιές μάζες;" για να δεχτώ την αποστομωτική απάντηση που άρχισε να μου αλλάζει τον τρόπο που τον βλέπω "οι ταινίες του είναι για το λαό, όχι για τους λίγους. Και όχι μόνο ως περιεχόμενο που μιλάει για το λαό. Η τέχνη θα έπρεπε να είναι δικαίωμα και δυνατότητα του κάθε ανθρώπου, του λαού. Εκεί απευθύνεται". Σήμερα ο θίασος πενθεί...