Κηδεία

Σήμερα αποχαιρετήσαμε τον παππού κάποιοων φίλων μου, μέλος μιας πολύ αγαπητής μου οικογένειας. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πίστευα για διάφορους λόγους ότι τέτοιες τελετές περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό... Πάντως, μπόρεσα να βιώσω τι σημαίνει "συμπάσχω". Μοιράστηκα τον πόνο ανθρώπων που αγαπάω παρότι ο άνθρωπος που πέθανε δεν ήταν κοντά σε εμένα κι ας τον σέβομαι και τον τιμώ που με έβαλε στο σπίτι του και με τάισε. Μερικές φορές λυπάσαι με τη λύπη αυτών που αγαπάς. Κι αυτό είναι τόσο ανθρώπινο όσο και ο θάνατος. Έτσι πάει, αλλά τουλάχιστον "ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός", οπότε καλή δύναμη!

Για τη συνεξάρτηση και μία σημαντική ανάσταση

Όσοι πιστεύουμε ότι έχουμε ένα θέμα με το μέτρο, καλό θα ήταν να διαβάσουμε το παρακάτω άρθρο:

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=90143

Δε σημαίνει ότι είμαστε συνεξαρτημένοι, ούτε και το αποκλείει όμως...

Καλή ανάσταση!

Η σχέση της πίστης με το συκώτι!

Τη θέση στην κόλαση την έχω κλεισμένη από καιρό, οπότε το γεγονός ότι κάνω στο συγκεκριμένο ποστ μέσα στη Μεγαλοβδομάδα δε θα επηρεάσει πολύ τα πράγματα...

http://www.aa.org/en_pdfs/smf-121_en.pdf

Όπως μπορείτε να δείτε στα 12 βήματα των Ανώνυμων Αλκοολικών η παρουσία μιας "Ανώτερης δύναμης" είναι βασική για την απεξάρτηση. Για να είμαστε politically correct που λένε στο χωριό μου δεν την κατονομάζουμε πάντα, μπορείς να σωθείς όποιον θεό κι αν έχεις, αρκεί να έχεις κάποιον. Αν είσαι άθεος, δεν έχεις σωτηρία, προφανώς. Αν δεν έχεις Θεό, δε θα έχεις συκώτι, άθεε αλκοολικέ!

Υ.Γ.: Οι περισσότερες προσπάθειες απεξάρτησης από οτιδήποτε με 12 βήματα είναι βασισμένες σε αυτά των Ανώνυμων Αλκοολικών. Έτσι, κάθε προσπάθεια απεξάρτησης μπλέκεται με την Ανώτερη δύναμη.

Πριν να σε χορτάσουν τα αυτιά μας, Παπάζογλου

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=4627176

Τι να πω εγώ; Απλά θα πετάξω μερικά λινκ με τραγούδια του, γιατί μουσική-στίχοι-εκτέλεση από τον "τύπο με το κόκκινο μαντήλι" μπορούν να πουν πολύ περισσότερα. Εγώ θα σημειώσω μόνο με αφορμή το θάνατό του ότι, παρότι λέγαμε με τον φίλο μου τον Άκη "να πάμε να τον δούμε όσο είναι ακόμα ζωντανός", δεν πήγαμε ποτέ. Ακούγοντας την πενιά με το νου μας να ταξιδεύει, εμείς κόντρα στο τραγούδι τραγουδάμε και χορεύουμε. Γιατί κάποια πράγματα σε παρασέρνουν να συμμετέχεις. Συλλυπητήρια στον ελληνικό πολιτισμό και το ελληνικό τραγούδι.

Ποιος δεν έχει ερωτευτεί με αυτό το τραγούδι;
Ποιος χώρισε και δεν ταυτίστηκε με αυτό;
Και υπάρχουν πόσα άλλα, αν ψάξετε λίγο στο youtube, για να μη γεμίζω σελίδες με λινκ και έρχομαι σε δύσκολη θέση κάνοντας επιλογή όταν είναι τόσο πολλά και τόσο ξεχωριστά...

Διαδρομές

Σήμερα η Αλεξάνδρας ήταν κλειστή. Οι τροχονόμοι δε βοήθησαν ιδιαίτερα για να βρεθούν λύσεις στην κυκλοφορία, αλλά αρκέστηκαν στο να λένε ότι ο δρόμος ήταν κλειστός. Από τη μία ήταν ο δακτύλιος και δεν μπορούσα να πάω από τον παράδρομο. Πήγα να μπω από την άλλη, χάθηκα, κλείστηκα, πήγα να τρακάρω, δοκίμασα τον παραδίπλα δρόμο, μια από τα ίδια και κατέληξα στην Αλεξάνδρας, υποχρεωτικά στο αντίθετο ρεύμα 1 τετράγωνο πιο πάνω. Τα παράτησα και γύρισα σπίτι μέσα στα νεύρα και την ένταση. Τουλάχιστον είδα σε έναν τοίχο σχολείου στην οδό Μομφεράτου γραμμένο: "δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι άνεργος"...

Δήλωση

Την θέλω.-
Το κακό βέβαια είναι ότι δε θέλω μόνο αυτή... Αλλά τη θέλω πολύ. Πόσο; Μετριέται η δίψα; Μετριέται η ανάγκη;
Και ναι, η ζωή συνεχίζεται αν δεν προχωρήσει η υπόθεση. Αλλά πόσο ηδονικό είναι να ζεις το όνειρο; Πόσο υπέροχο είναι να γίνει αυτό που θες;
Και στα δικά σας!

Η20

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=28711

Πήγα στην παρουσίασ-ομιλία αυτή σήμερα. Μου άρεσε πολύ σαν διδακτική προσέγγιση, έμαθα αρκετά πράγματα που αγνοούσα με απλό τρόπο αλλά πλήρως και με χίουμορ. Ως performance ήταν ενδιαφέρουσα γιατί ήταν αρκετά καθημαρινά τα υλικά, πανέξυπνες οι συνθέσεις και θεαματικά τα αποτελέσματα. Ήταν σα να είσαι σε γυρίσματα του brainiac και άξιζε για την εμπειρία (αν δε σου αρέσει τόσο η χημεία) και για τις πληροφορίες (αν σου αρέσει).