Πληκτρολόγιο εναντίον μολυβιού

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=379698&dt=22/01/2011

Η έρευνα αυτή, παρότι αφήνει κάποια ερωτηματικά ως προς τη μεθοδολογία, δίνει ένα αληθοφανές αποτέλεσμα. Αν δεχτούμε τα αποτελέσματά της, τότε επιβεβαιώνεται σε μεγάλο βαθμό αυτό που αυτό που σκούζουμε ορισμένοι για τα greeklish: Δεν είναι η ύπαρξη ή η αξιοποίηση του συστήματος γραφής που δημιουργεί προβλήματα στους μαθητές!

Προσωπικά πιστεύω ότι το όποιο πρόβλημα, αν υπάρχει (ακούω σχετικά, αλλά δεν το έχω διαπιστώσει ο ίδιος ακόμα), έχει να κάνει περισσότερο με τις διδακτικές πρακτικές και την ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού συστήματος και του υλικού του παρά με τους "αδιάφορους και ανορθόγραφους νέους" ή τα "σατανικά greeklish που καταστρέφουν τη γλώσσα" (κι ας συγχέεται ξανά η γλώσσα με τη γραφή). Ακόμα, όμως, κι αν δεν είναι έτσι, η συγκεκριμένη έρευνα έρευνα δείχνει ότι το μέσο της γραφής παίζει ρόλο στη μάθηση της γραφής άρα και της ορθογραφίας. Πώς συνδέεται αυτό με τα greeklish;

Η ύπαρξη και η υιοθέτηση ενός συστήματος γραφής διαφορετικού σε συγκεκριμένο χώρο και μόνο (ό,τι έχει πληκτρολόγιο) λειτουργεί εναλλακτικά και όχι σε βάρος της γραφής που όλοι ξέρουμε. Το γεγονός ότι ο χώρος που αξιοποιείται το διαφορετικό σύστημα γίνεται πολύ πιο συχνός στη χρήση μπορεί να επηρεάσει τη μάθηση και τον τρόπο γραφής. Είναι και συμπεριφοριστικά λογικό ότι αν γράφεις πολύ περισσότερο στο χώρο που αξιοποιείς τα greeklish και γράφεις πολύ λιγότερο στο χώρο που χρησιμοποιείς τα Ελληνικά θα υπάρξει κάποια σύγχυση ή υπεροχή του πιο συχνού συστήματος. Φταίει όμως η ύπαρξη και η επιλογή του συστήματος γι'αυτό ή η συχνότητα;

Επιπλέον, σύμφωνα με την έρευνα πληκτρολογώντας δε διεγείρουμε ιδιαίτερα περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα σε αντίθεση με όταν γράφουμε. Γράφουμε Ελληνικά και πληκτρολογούμε Ελληνικά ή greeklish. Η έρευνα μας λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αν πληκτρολογούσαμε Ελληνικά αλλά δε γράφαμε Ελληνικά πάλι θα μαθαίναμε λιγότερο καλά την ελληνική γραφή και το σύστημά της. Επομένως, πάλι είναι θέμα του μέσου και της συχνότητας του και όχι του συστήματος. "Ναι, αλλά αν δεν υπάρχει εναλλακτικό σύστημα ή δεν υιοθετείται δεν υπάρχει κάτι για να συγχέουμε με την ελληνική γραφή". Δεν είναι ψέμα αυτό, αλλά, πέραν του ότι για να υπάρχει το συγκεκριμένο σύστημα εξυπηρετεί κάποιες ανάγκες (δεν είναι του παρόντος να τις αναλύσουμε), έτσι δεν κοιτάμε τα πραγματικά αίτια του προβλήματος (αν υπάρχει) αλλά τον τρόπο που πραγματώνεται και λέμε "οκ, αν δε βρίσκει τρόπο να εκδηλωθεί, δεν υπάρχει πρόβλημα".Ε, έρευνα αυτή μας λέει ότι υπάρχει. Και αν δεν αρκεί ο συμπεριφορισμός για να μας πείσει ότι το πρόβλημα είναι εκεί, ίσως το καταφέρει η νευρολογία.

Κλείνω με μια αναφορά σε μια κουβέντα που είχα την προηγούμενη βδομάδα. Μου είπαν "βλέπω "tpt" και "dld" σε γραπτά της έκθεσης". Δεν είναι περίεργο. Αν στα 20"τίποτα" που θα γράψω τα 18 είναι "tpt", τι περιμένεις; Το πρόβλημα είναι η ύπαρξη του "tpt" ή το ότι 18 στις 20 φορές βρίσκομαι στο συγκεκριμένο χώρο που προτιμώ την άλλη γραφή; Και μου λέει κανείς ότι αν έγραφα με ελληνικούς χαρακτήρες θα έγραφα "σωστότερα"; Μια απλή ματιά στο google θα δείξει πόσες φορές ρωτάει "μήπως εννοείς + ανορθόγραφο τύπο σε ελληνικούς χαρακτήρες"... Α! Και όταν εγώ ήμουν σχολείο είχαν γράψει σε έκθεση "τεσπα". Το αλφάβητο ήταν ελληνικό, δεν ήταν θέμα μέσου, ήταν όμως θέμα συχνότητας, αφού έλεγε και έγραφε πολύ περισσότερο "τεσπά" από "τελος πάντων". Στην τελική οι μαθητές ξέρουν και Αγγλικά αλλά δεν τα βάζουν στις εκθέσεις. Αυτό γίνεται γιατί θα μιλήσουν και θα γράψουν λιγότερο Αγγλικά από ό,τι Ελληνικά. Δεν είναι η ύπαρξη και η γνώση του άλλου συστήματος που δημιουργεί σύγχυση! Κάτι ανάλογο (όχι ακριβώς το ίδιο, γιατί δεν είναι άλλη γλώσσα) συμβαίνει και με τα greeklish. Φταίνε ακόμα;

Για τη στάση του Πρύτανη στον Αντιπρύτανη

Αυτή είναι η ανακοίνωση του πρύτανη Πελεγρίνη σε σχέση με τα όσα αναφέρθηκαν στην εκπομπή "Το Κουτί της Πανδώρας" για τον αντιπρύτανη Δουκουδάκη.
Για τα σημεία εκείνα που αναφέρει το συγκεκριμένο επεισόδιο ότι ενημέρωσαν οι δημοσιογράφοι τον πρύτανη για το τι εστί Δουκουδάκης και λάβανε και συγκεκριμένη απάντηση θα τοποθετηθεί ή θα μείνει στη θέση "δε γνώριζα";
Μια μέρα μετά αυτή είναι η απάντηση του (ακόμα) αντιπρύτανη.

Δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτή η κόντρα ανακοινώσεων πιο πολύ ή η κόντρα Πατέρα-Μαρινάκη. Ξέρω όμως πως αν αυτός είναι ο τρόπος να βγαίνουν τα τόσο καλά κρυμμένα άπλυτα στη φόρα, έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς τέτοιες ιστορίες...

Αντί για υπότροφοι, υπότροποι

Περιμένω τόσες μέρες να ξεκινήσω τη χρονιά με κάτι χαρούμενο ή έστω με έναν καλό υπαρκτό σουρρεαλισμό. Αλλά αν δε σε αφήνει να αγιάσεις...

Πάμε, λοιπόν, κάποιοι μεταπτυχιακοί να δώσουμε εξετάσεις σε μια σειρά μαθημάτων για μια υποτροφία. Συνολικά από όσους δήλωσαν πήγαμε καμιά δεκαριά άτομα από το γλωσσολογικό. Συνηθισμένος από το μικρό αριθμό που πήγαινε συνήθως (άσχετα από το πόσοι δήλωναν) ο σημερινός καθηγητής πετάει συζητώντας με τον άλλο καθηγητή προβληματισμένος, αφού άκουσε πόσοι είμαστε για τα θέματα της γλωσσολογίας, την ατάκα "Περίεργο...όχι απλά ασυνήθιστο, περίεργο!". Πάλι καλά που δεν ήταν και ύποπτο, δηλαδή! Συζητώντας με έναν από τους υποψήφιους και ρωτώντας πόσα λεφτά δίνει η υποτροφία συμπλήρωσε λέγοντας "καλά, να πω ότι μπορούσατε να ζήσετε με αυτά τα λεφτά εντάξει, αλλά τόσος κόσμος γι΄αυτά;". Μιλάμε για καθηγητή, μάλιστα, που στις σπουδές του στη Γερμανία είχε αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα με την τράπεζα και βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αλλά συνέχισε τις σπουδές του χάρη στην παρέμβαση καθηγήτριας εκεί (τα ξέρουμε από την καθηγήτρια που μας έχει κάνει σεμινάρια).

Παράλληλα, ένα παιδί από άλλο έτος μας είπε ότι μίλησε με μια καθηγήτρια για κάποιες διευκρινίσεις και αυτή (με το γνωστό για όσους την ξέρουμε στυλ) άρχισε να λέει "Τι; Υποτροφία δίνετε την άλλη βδομάδα; Αμάν εσείς και οι υποτροφίες σας. Εσείς θα τα γράψετε, εσείς να τα διορθώσετε, έχω να κανω και [μπλα μπλα μπλα]".

Οι διάλογοι, προφανώς, δεν είναι αυτούσιοι, αλλά προσπαθώ να δώσω το "ζουμί". Κι εκεί που τα γράφω και λέω "ποιος ο λόγος να κάθομαι να λέω ιστορίες που στην τελική όπως τις αναπαράγω θα θεωρούνταν μάλλον φήμες", στραβώνω. Γιατί αυτοί, όπως και οι υπόλοιποι είναι μέλη του ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ προσωπικού της σχολής. Έχουμε γεμίσει επιστήμονες και ερευνητές (που έτσι κι αλλιώς η έρευνα στην Ελλάδα είναι ελάχιστη και υποχρηματοδοτούμενη) που θέλουν να κάνουν άλλα πράγματα και τους πετάνε να διδάξουν κιόλας. Αφού οι άνθρωποι δεν έχουν όρεξη, δε θέλουν ή δεν μπορούν, δεν "το 'χουν"! Παράλληλα, οι ίδιοι άνθρωποι ήταν παρόντες όταν στην υποδοχή των μεταπτυχιακών μας έλεγαν, μαζί με άλλες αρλούμπες, να μαθαίνουμε και να κυνηγάμε κάθε υποτροφία γιατί υπάρχουν διάφορες. Μιλάμε δηλαδή για έναν θεσμό σχετικό με την εκπαίδευση που δεν εφαρμόζει τον βασικό κανόνα του συντονισμού, να συνεννοούνται μεταξύ τους και να έχουν μια σταθερή θέση ως θεσμός. Αυτό το "ότι του φανεί του Λολοστεφανή" που γίνεται από κάθε καθηγητή απέναντί μας είναι εξοντωτικό και ενδεικτικό του πόσο ασύνδετοι είναι στη δομή τους οι θεσμοί εκεί μέσα (και όχι μόνο). Και απέναντι εμείς να προσπαθούμε να βγάλουμε λογική, να πρέπει να γράφουμε ακόμα και αντίθετα πράγματα στον έναν και τον άλλο καθηγητή για να τους περάσουμε και τους δύο (και δε μιλάω για διαφορετικές θεωρίες που μας διδάσκουν αλλά για το τι υποστηρίζουν οι ίδιοι), να πρέπει να πηγαίνουμε για μάθημα όποτε το θυμούνται γιατί το πρόγραμμα δεν το κρατάνε και στις 2 απουσίες κοβόμαστε, να προσπαθούμε να βγάλουμε κανένα φράγκο και να μας τη λένε και από πάνω. Οι ίδιοι που φταίνε και οι ίδιοι που γκρινιάζουν για κυβερνήσεις, πολιτικές, παιδεία, οικονομικά κλπ. Και να έχουμε τα 1000 δίκια και να πατάνε πάνω σε αυτά οι διάφοροι καρεκλάτοι για να βάλουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή να ξε#$%*ρδελέψουν το ήδη μισοδιαλυμένο δημόσιο πανεπιστήμιο για να τα ζητήσουμε οι ίδιοι. Βρε ουστ!

Υ.Γ.: Για να μην ξεχνιόμαστε, δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν πολύ ικανοί καθηγητές που είναι καλοί δάσκαλοι και σε αντιμετωπίζουν με σεβασμό ως συνάδερφο και με σοβαρότητα ως μαθητή. Το πρόβλημα είναι πως αυτοί πάνε στην κατηγορία "φωτεινές εξαιρέσεις" και όχι του κανόνα...

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Λέω να σας αφήσω με μερικά ουσιαστικά κατά τη γνώημη μου άρθρα των Φαϊτκλαμπιτών. Του χρόνου θα πούμε ακόμα περισσότερα και εύχομαι πιο χαρούμενα. Για όσους είστε άρρωστοι σαν εμένα και θα κάνετε ρεβαγιόν με ζάπινγκ, συλληπητήρια, αλλά μην απελπίζεστε! Έχουμε ακόμα 364 μέρες να ρεφάρουμε! Για τους υπόλοιπους, να περάσετε όπως γουστάρετε σήμερα και να έχετε μια καλή χρονιά.

http://www.sport-fm.gr/article/384452

http://www.sport-fm.gr/article/383978

http://www.fightclub.gr/inner.aspx?15

Ευχές κι ευχές

Αυτές τις μέρες ευχόμαστε διάφορα ο ένας στον άλλο. Προσωπικά ακούω στο τέλος "και πάνω από όλα υγεία" συχνά που συνοδεύεται από "όλα τα άλλα βρίσκονται" ή "αυτό είναι το σημαντικότερο". Αφού, λοιπόν, συνηθίζουμε να προκρίνουμε μία ευχή κατά καιρούς, με απασχόλησε ένα θέμα: υγεία ή αγάπη;
Τι θα ήταν καλύτερο, να είσαι υγειής ή να "πουλούσες" την υγεία σου για να σε αγαπάνε αυτοί που θες και να σου κρατάνε το χέρι; Αν είσαι υγειής σίγουρα όλα τα άλλα βρίσκονται, αλλά όχι πάντα όπως τα θες. Μπορείς, δηλαδή, να ψάξεις την αγάπη, χωρίς να σημαίνει ότι θα τη βρείς και ακόμα λιγότερο ότι θα τη βρεις από εκεί που τη θες. Δε λέω, την υγεία μας να'χουμε, αλλά μήπως τελικά η αγάπη από αυτούς που τη θες είναι πάνω από την υγεία; Γιατί τι να την κάνω αν δεν μπορώ να τη χαρώ με αυτούς που επιλέγω;
Παρότι δείχνω μια σαφή προτίμηση μέχρι στιγμής, δεν μπορώ να πω ότι το έχω ξεδιαλύνει στο μυαλό μου ακόμα. Τα σχόλια με τη γνώμη σας θα ήταν επιθυμητά.

Γράμματα στον Άγιο Βασίλη

...by Σίμος

Άγιε μου Βασίλη,
καταρχήν πρέπει να σου πω, ότι τα κόκκινα δεν σου πάνε καθόλου. Το πρασινάκι θα σου ταίριαζε γάντι. Ωστόσο (για να σε καλοπιάσω), παραμένεις και ο πρώτος! Δεν θα σε κουράσω πολύ. Θέλω να με κάνεις να τρέχω σαν τον Μπολτ, να πασάρω σαν τον Μέσι και να σκοράρω… όπως σκοράρω.
Μπάκος

Συνονόματε,
εμένα πρέπει να με τιμήσεις ιδιαίτερα. Τι διάολο το ίδιο όνομα έχουμε. Θέλω να κάνεις τον Μπάκο να με θυμάται σε όλα τα πρωτοσέλιδα. Να αναφέρει τις πάσες μου, τις τοποθετήσεις μου και τις αποκρούσεις γιατί το ξεχνάει. Αυτό. Α, κι αν δεν είναι κόπος, δεν κόβεις λίγο από τα γένια σου να βάλω καμιά τρίχα στο κεφάλι μου. Ας είναι κι άσπρη…
Βασίλης (τέρμα)

Βασιλάκη,
Γνωρίζω πολύ καλά ότι είσαι ένας από τους αγαπημένους του…. Κυρίου. Πρέπει να σε έχει πάνω από όλους για να είσαι ο αγαπημένος Άγιος των παιδιών. Επειδή ξέρω ότι έχεις τα κονε, θα σου ζητήσω κάτι δύσκολο. Θέλω να μου κόψεις καμιά τριανταριά χρόνια. Να γίνω εξήντα και να… πετάω στο γήπεδο.
Πρόεδρος

Santa,
Γενικά είμαι βολικός άνθρωπος. Εγώ δεν θέλω και πολλά. Μου τα έδωσε όλα το αφεντικό σου, όταν με έπλαθε. Αλλά, επειδή αυτοί οι κυματοδηγοί είναι άμπαλοι και χωρίς εμένα δεν μπορούν, άφησε έξω από το σπίτι μου, ένα τζετ κι έναν πιλότο, ούτως ώστε να κάνω το Ρέντη-Λαγονήσι, Παγκράτι-Κολιάτσου.
Σιμάδερφος


Σιχαμένε,
να ξέρεις ότι μου τη σπας. Από εκεί που ήμουν το talk of the town, ο MVP, που λέει και ο φίλος μου ο Μπάκος, αυτές τις μέρες όλοι μιλάνε για σένα. Τέλος πάντων αν θες να κάνεις κάτι χρήσιμο, κατήργησε τα δοκάρια, μεγάλωσε το τέρμα και κατήργησε και τους γκολκίπερ (μόνο όταν σουτάρω εγώ), για να βγω πρώτος σκόρερ….
Σίμος

Αγαπητέ,
Έχουμε και λέμε. Θέλω μία μπάλα λούτρινη για να παίζω με το ξάδερφό μου τον Αλέξη. Μία μπάλα σφαιροβολίας για να την πετάω στους άχρηστους τους διαιτητές. Μία μπάλα του μπόουλινγκ για τη ρίχνω στα αχαμνά των αντιπάλων, που μόνο με κλωτσιές μπορούν να με σταματήσουν. Και μία μπάλα για να παίζω μόνος μου. Και λίγο χόρτο, για να σπάει η μονοτονία. Μετά τιμής,
Άρης

Βασίλλλλ,
Εδώ στην Καρδίτσα, σε έχουμε σε μεγάλη εκτίμηση. Εγώ βέβαια δεν πιστεύω ότι υπάρχεις. Ναι, ναι, όπως το ακούς. Διότι αν υπάρχεις, εδώ και τόσο χρόνια που σου στέλνω το ίδιο γράμμα και σου λέω να σκοράρω, έστω κι από τύχη, με γράφεις στις χριστουγεννιάτικες μπαλίτσες σου. Αϊ σιχτίρ.
Πανούλης

Μεγάλε,
δεν μου φέρεσαι καλά. Μία-δυο φορές που έχω καταφέρει αν έρθω για μπάλα, έχουμε χάσει. Πήγαμε για οινόμελα και όλοι με είχαν πάρει στο ψιλό. Με έλεγαν γκαντέμη. Ποιον; Εμένα! Την ψυχή, την καρδιά, το αίμα στις φλέβες αυτής της ομάδας. Επειδή ξέρω ότι είσαι έξυπνος άνθρωπος, θεωρώ ότι σου διέφυγε. Να το διορθώσουμε, όμως έτσι. Και μην ξεχάσεις και την αναρρωτική…
Άλκης

Απάντηση στον Πρόεδρο
Κάνω αυτή τη δουλειά από το 1681. Δυστυχώς, έχω κι εγώ νόμους. Ένας από αυτούς λέει ότι δεν μπορώ να κάνω δώρα σε αυτούς που έχουν γεννηθεί πριν από τη χρονιά που ανέλαβε καθήκοντα. Κώστα λυπάμαι, αλλά χαίρομαι κιόλας, αφού δεν ήξερα ότι υπάρχει εν ζωή κάποιος με μεγαλύτερη ηλικία από εμένα.
Santa Claus

Για να μην αλλάζει μόνο ο χρόνος...

Με αφορμή αυτό ήθελα να γράψω δυο πράγματα που κάνω τα τελευταία χρόνια τέτοιο καιρό.
Με την ευκαιρία της αλλαγής του χρόνου βρίσκω την ευκαιρία να κάνω έναν ετήσιο απολογισμό του εαυτού μου και της ζωής μου. Πάντα πίστευα ότι η χρήση συμβατικής ημερομηνίας είναι ανούσια, αλλά αν κάνεις αυτή την αυτοκριτική σε κάθε σου πράξη και σκέψη βγαίνεις από το παιχνίδι της ζωής και της ύπαρξής σου και γίνεσαι απλά κριτής του εαυτού σου. Έτσι, αξιοποιώ αυτή την ανούσια και συμβατική στιγμή για να κάνω κάτι χωρίς να το φορτώνω στον εαυτού μου όλες τις υπόλοιπες μέρες.
Κάθομαι και μετράω τα + και τα - της χρονιάς και της συμπεριφοράς μου, τι θα ήθελα να κρατήσω και του χρόνου, τι να αφήσω, τι να κρατήσω ως γνώση και τι ως βίωμα κλπ. Αντί να μένω εκεί (που δεν είναι και λίγο, αν το έχετε κάνει ποτέ) πάω ένα βήμα μπροστά και βγάζω από μέσα μου ότι πιστεύω ότι έχω από το χρόνο που φεύγει και δε θα ήθελα να κουβαλάω και τον νέο. Όταν αδειάζεις το φορτίο σου μπαίνεις με μεγαλύτερη όρεξη και κερδίζεις περισσότερα και νέα βιώματα, ενώ όταν κουβαλάς ακόμα τα προηγούμενα ημιτελή σε βαραίνουν και μικραίνουν το βήμα σου. Δε θέλω να έχω αυτό τον ανασταλτικό παράγοντα, οπότε αν έχω αφήσει κάτι το τελειώνω τώρα. Δεν είναι εύκολο (καμιά φορά είναι και χάλια), αλλά η αλλαγή του χρόνου "σε περνάει στεγνό καθάρισμα" και το ξεπερνάς πιο γρήγορα. Κι όταν αργείς, τουλάχιστον ζεις κάτι νέο κι όχι κάτι περσινό...
Φέτος, λοιπόν, θα πω ξανά ευχαριστώ σε όσους νιώθω και δεν ευχαρίστησα (και είναι κρίμα γιατί το αξίζουν κι άλλοι πολλοί, αλλά είναι περισσότερο τι σου βγαίνει στη στιγμή παρά να είσαι δίκαιος) θα κράξω ξανά όσους νομίζω ότι θέλουν κράξιμο και δεν έκραξα, θα ζητήσω τις συγγνώμες μου και θα δώσω αυτές που δεν έχω δώσει, θα στενοχωρήσω ή θα ευχαριστήσω τον εαυτό μου, αλλά σίγουρα θα κάνω ένα πράγμα: Μετά από αυτό το "σέρβις" που θα με "περάσω", μπορεί να μην έχω κανένα αποτέλεσμα, αλλά θα μπω πιο δυνατός και καθαρός σε έναν ακόμα χρόνο "κυνηγιού" για να "κάνω νέα χιλιόμετρα". Εσείς;