Όχι

Σήμερα, νομίζω, πρέπει να πούμε "όχι" σε πολλά για να τιμήσουμε τη μέρα...
Όχι στα ρεπορτάζ για τους ξένους σημαιοφόρους
Όχι στα ρεπορτάζ για το μήκος της φούστας και τα χτενίσματα στις παρελάσεις.
Όχι στα ρεπορτάζ για τους "ανιστόρητους" και τους "ιστορητούς" (;) νέους.
Όχι στις δηλώσεις πολιτικών προσώπων για τη μέρα. Λίγος σεβασμός, διάολε!
Όχι στις αντιπαραθέσεις πολιτικών με αφορμή τη μέρα και τους παραλληλισμούς με το σήμερα. Ακόμα περισσότερος σεβασμός, διάολε!
Όχι στη στροφή του κεφαλιού και το χαιρετισμό στους "επίσημους". Να χαιρετάνε τον ηρωικό κόσμο και να γυρίζουν να μην κοιτάνε τους "εξεδράτους".
Όχι στα ψέματα και τις υπερβολές με αφορμή τον εθνοκεντρισμό. Καμιά συνείδηση δεν μπορεί να σταθεί με βάση το ψέμα, γιατί να σταθεί η εθνική συνείδηση; Έχουμε πολλές αλήθειες για να είμαστε περήφανοι, τα ψέματα περισσεύουν...
Όχι στον επεκτατισμό είτε γίνεται με πόλεμο είτε με άλλες μορφές.
Όχι στη διχόνοια. Κατέστρεψε πολύ κόσμο όταν ξεμπερδέψαμε με τον Β' Παγκόσμιο και μυαλό δε λέμε να βάλουμε...
Όχι στις ξεχωριστές μέρες. Γιατί η μνήμη είναι κάτι καθημερινό και όχι επετειακό. Σε πολλές γλώσσες σχετίζεται ετυμολογικά με την "καρδιά", η οποία χτυπάει κάθε μέρα. Γιατί η μνήμη να "χτυπάει" μια φορά το χρόνο;

Προβολές του υποσυνείδητου

Προχτές είδα ένα όνειρο που με παραξένεψε πάρα πολύ. Σιγά το νέο... Στα όνειρα το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο κάνουν πάρτι ξεκουράζοντας το μυαλό μας και τον εαυτό μας. Ο χώρος είναι σχετικός, ο χρόνος είναι σχετικός, η μοναδικότητα είναι σχετική (μπορεί να είσαι σε πολλά μέρη ταυτόχρονα), αλλά είναι τόσο συνηθισμένα αυτά που δεν ξενίζουν. "Όνειρο είναι" στην τελική...

Το όνειρό μου, λοιπόν, ήταν από τα γνωστά τύπου περιπέτειας, καταδίωξης, κατηγορίας που έρχονται μια στο τόσο, λες και βλέπεις ταινία. Κάποια λαμογιά έκανα και κοίταγα να τη γλιτώσω. Στην πορεία, κάποια στιγμή το όνειρο έγινε πιο "πονηρό". Σοκ!!! Δεν το έχετε ξαναδιαβάσει πουθενά, αλλά όλοι βλέπουμε ΚΑΙ πονηρά όνειρα όποτε τους έρθουν, όπως και κάθε είδους όνειρα... Όπως σε κάθε ταινία που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και στο όνειρό μου κάποια στιγμή φασωνόμαστε με μια κοπέλα που ξέρω. Στο υπόλοιπο όνειρο την έκατσα, γιατί όλα μου πήγαν ανάποδα και γενικά ο πρωταγωνιστής (εγώ,αφού εγώ έβλεπα το όνειρο) είχε μπλεξίματα. Βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, προσπαθούσα να ξεφύγω μάταια, αφού όπου πήγαινα με βρίσκανε όσοι με κατηγορούσαν και με κυνηγούσαν, γενικότερα δεν είχα που να κρυφτώ ή πώς να γλιτώσω και να έχω happy ending. Περιττό να πω ότι η κοπέλα δεν εμφανίστηκε πουθενά αλλού στο όνειρο, αφού όλο έτρεχα και αμυνόμουν.

Τι μου έκανε εντύπωση σε αυτό το όνειρο;
1) Ότι το θυμάμαι. Σπάνια θυμόμαστε όνειρα, αλλά αυτό έτυχε να το θυμάμαι ακόμα και δύο μέρες μετά.
2) Το φάσωμα. Δεν ήταν αυτό που λένε wet dream (σόρι κιόλας), ήταν χαμούρεμα. Δεν προχώρησε πολύ, λες και το υποσυνείδητό μου δεν ήθελε να χαλάσει την πραγματικότητα με μια φαντασία. Δεν είχε γυμνό (διάολε, λογοκρισία και στα όνειρα;), λες και το υποσυνείδητό μου ήξερε ότι δεν μπορεί να αναπαραστήσει αυτή την τελειότητα και βρήκε μια σκηνοθετική μέση λύση.
3) Το συναίσθημα όταν ξύπνησα. Το μόνο "ευχάριστο" σε αυτό το όνειρο ήταν η στιγμή του φασώματος, η οποία στην "πλοκή" ήταν πολύ περιφερειακή και ποσοτικά ανούσια. Ωστόσο, ξυπνώντας, ενώ θα ανέμενε κανείς να υπάρχει αίσθημα ανακούφισης ότι ξέφυγα ή το συναίσθημα της καταδίωξης που είχα, μου είχε μείνει η ευχαρίστηση του ό,τι έγινε στο φάσωμα, παρότι και χρονικά ήταν πολύ πιο πίσω και μεσολάβησαν πολλά άλλα συναισθήματα μετά! Παρότι, λοιπόν, η "ταινία" δεν ήταν πορνό, η εντύπωση που άφησε η "αισθησιακή σκηνή" ήταν τόσο συναισθηματικά dominative που υποσκέλισε όλα τα άλλα συναισθήματα της "πλοκής" και ότι μεσολάβησε (και ήταν πολλά και ζόρικα) μέχρι το ξύπνημα!

Με δεδομένο αυτό, ένα έχω να πω: Niceeeeee

Τότε και τώρα

Όταν ήμαστε μικροί, φιλούσαμε οποιαδήποτε και μας φιλούσε οποιαδήποτε επειδή ένα μπουκάλι έδειχνε προς το μέρος μας. Τώρα ένα φιλί πρέπει υποχρεωτικά να σημαίνει τόσο πολλά που δε δίνεται σκέτο ή χωρίς λόγο ακόμα και ανάμεσα σε δύο ελεύθερα άτομα, εάν δεν είναι η αρχή ή μέρος για κάτι. Τότε σκορπάγαμε φιλιά, τώρα τα μοιράζουμε επιλεκτικά.

Όταν ήμαστε μικροί, γινόταν του μπαλαμουτιού το κάγκελο, επειδή το έλεγε η "πυθία". Τώρα προσέχουμε πολύ, όχι μόνο ποιον ακουμπάμε, αλλά και ποιος μας ακουμπάει. Το τυχαίο άγγιγμα ακόμα και στο χέρι ακολουθείται από "συγγνώμη" (αν και κάποιοι ακόμα και να πέσουν πάνω στον άλλον απλα συνεχίζουν). Σε αντίθετη περίπτωση είσαι υπερβολικά διαχυτικός ή λιγούρι.

Όταν ήμαστε μικροί σχεδόν χωριζόμασταν σε καναπέδες αγόρια κορίτσια. Τώρα είμαστε όλοι μαζί, αλλά πολύ πιο μακριά!

Όταν ήμαστε μικροί και δε γουστάραμε αυτόν που μας πλησίαζε του το λέγαμε να σταματήσει. Τώρα, στην καλύτερη περίπτωση φεύγουμε εμείς και στη χειρότερη μένουμε προσποιούμενοι ότι μας αρέσει κιόλας μέχρι να το "παρακάνει".

Όταν ήμαστε μικροί λύναμε τις διαφορές μας ακόμα και με ξύλο, στα ίσα. Τώρα, αν αποφασίσουμε να τις λύσουμε και δε φερόμαστε απλά "κατινίστικα", κινούμαστε δικαστίκα.

Όταν ήμαστε μικροί υπερασπιζόμασταν το φίλο μας που τις έτρωγε. Τώρα ό,τι και να γίνει δίπλα μας, στην καλύτερη είμαστε μάρτυρες.

Όταν ήμαστε μικροί και βλέπαμε κάποιον άλλο να κλαίει του κάναμε παρέα, του μιλούσαμε κι ας μην τον ξέραμε και προσπαθούσαμε να τον βοηθήσουμε να νιώσει καλύτερα. Τώρα δεν το κάνουμε, αλλά και αν το κάνουμε θα ακούσουμε κάτι του τύπου "άσε με ρε φίλε. Σε ξέρω κι απο χτες;".

Όταν ήμαστε μικροί ο ψεύτης ήταν βρισιά. Τώρα είναι μαγκιά.

Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε και ωριμάζουμε. Για κάποια καλά κάνουμε, για κάποια δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Γινόμαστε πιο ξένοι και πιο μόνοι. Αν είναι αυτό που θέλουμε, οκ, αλλά αν είναι αυτό που μας "ποτίζει";

Άλκης: "Θα τα καταφέρουμε, Κυματοδηγοί είμαστε!"'

"Ναύτης βγήκε στην στεριά" και δεν μπορούσαμε να μην του πάρουμε συνέντευξη. Ο Άλκης Λιάσκος αψηφώντας τις "φουσκοθαλασσιές" μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας. Αναφέρεται στην ομάδα, τον εαυτό του, τη θέση του τερματοφύλακα, τον Κώστα και την άσχημη εμφάνιση των "μπλε" ενάντια στους Ταλαίπωρους. Ναύτη, έι!

-"Ήρθες σαν τα πρωτοβρόχια", "ήρθες σαν την άνοιξη", "ήρθες πάλι σαν το δολοφόνο που στον τόπο του εγκλήματος γυρνά". Γιατί ήρθες; Τι σε συνδέει με τους Κυματοδηγούς;
Η σύνδεσή μου με τους Κυματοδηγούς είναι άρρηκτη. Είμαι ένα ιδρυτικό στέλεχος και πρέπει να στηρίζω την ομάδα μέχρι τέλους. Τώρα αν καταφέρω να την καταστρέψω, όπως τα υπόλοιπα πράγματα στη ζωή μου, εύγε! Είμαι και ενεργό στέλεχος της Κ.Ε.Κ.. Κάναμε μια κίνηση με κάποιους άλλους δυνατούς αντιπροσώπους των Κυματοδηγών και καταφέραμε να βγάλουμε την ομάδα από το τέλμα και από τη σαπίλα που ονομάζεται Κώστας.

-Αν και Άδης, είσαι Κέρβερος όταν βρίσκεσαι στο τέρμα. Χειρότερο για σένα είναι ένα πέναλτι, ένα φάουλ, ένα κόρνερ ή ένα τετ-α-τετ;
Πιστεύω ότι το χειρότερο είναι ένα πέναλτι, γιατί είναι πολύ μικρό το τέρμα και δεν προλαβαίνεις να ψαρέψεις τον αντίπαλο παίχτη που θα πλησιάσει να εκτελέσει.

-Αν οι Κυματοδηγοί ήταν μια ποδοσφαιρική ελίτ σε Big Brother, ποιον θα πρότεινες για αποχώρηση και γιατί;
Τον big brother Κώστα. Να έρθει η επανάσταση και η αναρχία, βρε αδερφέ!

-Ποια τα σχόλια σου πάνω στη συνέντευξη στον Κώστα, όπου αναφέρθηκε σε εσένα;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο καλάμι που να έχω καβαλήσει, η αξία μου είναι δεδομένη. Τώρα, ο Κώστας άμα βλέπει άλλα πράγματα σαν καλάμια ανάμεσα στα πόδια μου, τότε τον ευχαριστώ

-Οι αναγνώστες του Κύματος θέλουν να ακούσουν από εσένα τις εντυπώσεις σου για το Βασίλη...
Είναι καλός τερματοφύλακας, νομίζω μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνω τις μέρες που απουσιάζω στη θάλασσα, αλλά, εντάξει, Άδης δε θα γίνει ποτέ.

-Φέτος υπάρχουν οι γνωστές απουσίες και κάποιες προσθήκες. Πώς πιστεύεις ότι θα επηρεάσει αυτό την ομάδα;
Μέχρι να δέσει η ομάδα χρειάζεται πίστωση χρόνου από τους οπαδούς, να πιστέψουν σε εμάς. Λείπουν πάλι, όπως πάντα οι αδερφοί Θάνοι, που η απουσία τους είναι μεγάλο κενό, αλλά πιστεύω θα τα καταφέρουμε, Κυματοδηγοί είμαστε!

-Ως ναύτης, ποια βλέπεις να είναι η πορεία της ομάδας μέσα στη φουρτούνα του πρωταθλήματός;
Αυτή που πρέπει. Πρωτάθλημα. Αυτό, αυτό, αυτό είναι το σωστό.

-Φήμες λένε ότι στην αποχώρηση του αθλητικογράφου Γιάννη Στ. από αθλητικό σάιτ έπαιξε ρόλο η δεδηλωμένη αγάπη του για τους Κυματοδηγούς. Το σχόλιό σου...
Οι Κυματοδηγοί χτυπιούνται από παντού. Μπορεί να μην είμαστε δικτυωμένοι όπως άλλες ομάδες, αλλά μπορούμε να του προτείνουμε μια θέση ως συντάκτη στο «Κύμα»

-΄Οταν παλεύεις με τα κύματα και τα θαλάσσια τέρατα, ποιος Κυματοδηγός σου λείπει περισσότερο από τα αποδυτήρια;
Θα έλεγα τον κύριο Πελέκη ο οποίος θα μπορούσε να καταβροχθίσει τα θαλάσσια τέρατα. Παρόλα αυτά θα πω τον Κώστα γιατί θα τον ήθελα πολύ σαν θαλασσοδαρμένο σκαρί, σαν φαλκονέρα, να τραβάει αυτός τα κύματα πάνω του και να μην κουνιόμαστε εμείς. Θα χρησίμευε και ως όπλο, να τον χρησιμοποιούσαμε αν ξεμέναμε από βλήματα. Τον ίδιο τραυματισμό θα αποφέρει…

-Το τελευταίο παιχνίδι ήταν τσόντα. Τι χρειάζεται άμεση βελτίωση για να είναι μια κακή παρένθεση;
Πιστεύω ότι η επίθεσή μας πάσχει ακόμα και επειδή ο Μπάμπης είχε καιρό να παίξει χωλαίναμε από αριστερά. Κι εγώ, βέβαια, δεν ήμουν καλύτερος. Τα έπνιξα πολύ άσχημα τα κουνέλια. Τα έπνιξα χωρίς σωσίβιο.

-Αν ζητούσες ένα πράγμα από τους συμπαίχτες σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Πρωτάθλημα.

Για τον κάθε Αλέξη

http://www.madata.gr/epikairotita/social/78820.html

Να δούμε τι μας φυλάει ο φετινός Δεκέμβρης...

Κουτσοί θεσμοί

http://sarantakos.wordpress.com/2010/10/09/diabetics-ika/

Τώρα αν εγώ πω ότι το κόστος για μολότοφ και γκαζάκια είναι μικρότερο από το κόστος διεξαγωγής εκλογών θα είμαι τρομοκράτης;

Σε ιδιωτικό σχολείο της Πεύκης 6 χρόνια μετά

Πρόσφατα με πήρανε στο μεταπτυχιακό της επιλογής μου και αποφάσισα να κεράσω σοκολατάκια στο σχολείο που πήγα γυμνάσιο-λύκειο. Πήγα χαρούμενος, γύρισα εντυπωσιασμένος. Σε κάθε μου επίσκεψη εκεί η κορυφαία στιγμή ήταν συζητήσεις με ορισμένους παλιούς μου καθηγητές που τους έχω σε εκτίμηση, τους νιώθω κοντά μου και πάντα έχουμε κάτι παραπάνω να πούμε (παρεμπιπτώντως, τσεκάρετε μία τη σελίδα ενός από αυτούς που τον έχω στην καρδιά μου). Φέτος, όμως, η κορυφαία στιγμή ήταν η ανατροπή των φόβων μου γι' αυτό το σχολείο.

Είδα, λοιπόν, ότι το σχολείο προχωράει τεχνολογικά. Αυτό το περίμενα γιατί οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός του ήταν πάντα προσεγμένα. Ωστόσο, έμεινα άφωνος με την αντικατάσταση του παλιού πίνακα από διαδραστικό πίνακα touch screen και τον τρόπο που το εκπαιδευτικό λογισμικό κέντριζε τα παιδιά στο μάθημα που μου επέτρεψε η διεύθυνση να παρακολουθήσω. Παράλληλα, μου έδειξε ότι οι σημειώσεις μου πρέπει να εκσυγχρονιστούν και ως προς τα μέσα, να μάθω τη λειτουργία τέτοιων προγραμμάτων κλπ, πράγματα που δυστυχώς δε μας είπαν στα μαθήματα παιδαγωγικών στο πανεπιστήμιο...

Είδα, επίσης, την αντίληψη της διεύθυνσης για τα νέα αυτά μέσα και την εκπαιδευτική τους εφαρμογή. Ο στόχος ήταν σαφής: ευκαιρία να απογειώσουμε τα παιδιά. Όχι απλά να εκσυγχρονιστούμε ή να τα αξιοποιήσουμε, αλλά κατευθείαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Παρότι ιδιωτικό σχολείο μου έδειξε μια ευαισθησία πρωτοφανή για μια επιχείρηση την οποία ως έφηβος ομολογώ ότι αμφισβητούσα. Και χαίρομαι γι'αυτό. Περισσότερο, όμως, χάρηκα γιατί είδα ότι τα θρανία (που ήταν μονά για να χωρίζονται σε τεστ ή φασαρίες και ενωνώντουσαν τις υπόλοιπες ώρες κρατώντας τους μαθητές μαζί και χώρια ταυτόχρονα) είχαν αντικατασταθεί με κανονικά θρανία σε σχήμα τραπεζίου. Όχι μόνο προχώρησαν παιδαγωγικά εγκαταλείποντας το παλιό θρανίο και ό,τι αυτό αντιπροσώπευε, αλλά τα νέα δεν είναι απλά όπως τα κανονικά αλλά φτιαγμένα ιδανικά για ομαδικές εργασίες. Το γεγονός αυτό έδιωξε κάθε φόβο δεσποτισμού που μπορεί να έκρυβα και μου έδειξε ότι το σχολείο προχωράει και παιδαγωγικά. Οφείλω, λοιπόν, τα ειλικρινή και θερμά μου συγχαρητήρια γι' αυτές τις αλλαγές τους και κυρίως για τη διάθεση και τη νοοτροποία τους να μην "κολλήσουν" αλλά να προχωρήσουν.