Ιντερνετικό παιχνίδι σε φόρουμ

http://www.filosofiki.eu/viewtopic.php?f=6&t=7260&start=0

Μετράνε. Αυτό είναι όλο. Αντίστροφα και μετά κανονικά. Βοηθάει αυτό στη βαρεμάρα;

Φονταμενταλιστικά εμπορεύματα

Φιγούρα Θεός με καλάσνικοφ: http://failblog.org/2010/06/23/epic-fail-photos-product-fail-spree-3/

Προϊόντα Ιησούς μεταξύ των οποίων χατζοπλάστ Ιησούς, καραμέλες Μυστικός Δείπνος, ντελούξ έκδοση φιγούρα με θαύματα κλπ.: http://www.mcphee.com/shop/search.php?search_query=jesus&x=0&y=0

Κερατάς και δαρμένος

Ήθελα να 'ξερα ποιος μ@λάκ@ς είπε "μην περιμένεις τα πράγματα να βελτιώνονται μόνα τους, πρέπει εσύ να δράσεις"... Όταν, λοιπόν, μαθαίνεις ότι κάποιον τον απασχολεί κάτι που εμπλέκεσαι κι εσύ, μην του ζητήσεις ΠΟΤΕ να βγείτε. Άμα είναι θα σου το ζητήσει αυτός. Αν κάνεις το λάθος, θα βγεις και χαμένος από πάνω που πήρες την πρωτοβουλία. Θες να διώξεις τις σκιές που μαθαίνεις πως υπάρχουν; Θες να κάνεις τον άλλο να νιώσει πιο άνετα; Κακώς. Αν θέλει, θα το κάνει ο ίδιος. Αυτό ήταν το πρώτο λάθος μου. Δε θέλησα να αφήσω σκιές και εντυπώσεις που θα μείνουν και ποιος ξέρει τι αντίκτυπο θα έχουν.

Το δεύτερο είναι ο τρόπος μου. Εγώ γράφω όπως μιλάω (και μιλάω όπως μου 'ρχεται, όπως σκέφτομαι). Κι αυτό επειδή, όταν διαβάζω κάτι και το παίρνω στραβά λέω "ρε,αυτό εννοείς;" ώστε να ξέρω αν θα διαολοστείλω τον άλλο δικαιολογημένα ή τσάμπα. Προσπαθώ, αντί να βγάζω συμπεράσματα, να τα συζητάω. Έλα, όμως, που αν απαντήσεις όπως σκέφτηκες ο άλλος μπορεί να το διαβάσει διαφορετικά από όπως θα το έλεγες! Σε αυτό δεν τον αδικώ, είναι το ρίσκο του να αποφεύγεις τις τυπικότητες. Αν, όμως, αυτό που διαβάζεις σου βγάζει υπεροψία και ειρωνεία και δεν έχεις πάρει τέτοια δείγματα από τον αποστολέα σε σοβαρό επίπεδο, δε σε βάζει σε σκέψεις πριν "του την πεις"; Ναι, οκ, γραπτά δεν ακούγεται η φωνή και τι να κλάσουν η στίξη και τα emoticon, αλλά πρέπει να γράφουμε διαφορετικά από το πώς μιλάμε για να αποφεύγουμε τις παρεξηγήσεις; Τελικά, μάλλον ναι. My bad, λοιπόν. Αναρωτιέμαι, όμως, αν αυτό με οδηγεί σε τρίτο λάθος!

Μετά την παρατήρηση για το υπεροπτικό και ειρωνικό μου ύφος στο γραπτό κείμενο θέλω να θέσω σαφές ότι δεν υπήρχε τέτοια διάθεση εκ μέρους μου. Για το λόγο αυτό απαντάω ότι στο γραπτό λόγο δημιουργούνται τέτοιες εντυπώσεις, αλλά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Και ρωτάω: μήπως κάνω πάλι το αρχικό λάθος; Μήπως προσπαθώντας να βάλω τα πράγματα στη θέση τους δημιουργώ άλλα πράγματα; Όταν λες "στα τέτοια μου, κάνε ό,τι νομίζεις" είσαι αλαζόνας, όταν δεν το κάνεις και δρας πάλι λάθος κάνεις. Μήπως πιάνω χώρο; Καταναλώνω αέρα; Ενοχλώ με την ύπαρξη μου γενικότερα; Γιατί όταν λέω ότι δε θα κάνω κάτι την ακούω και όταν λέω ότι θα κάνω κάτι πάλι την ακούω!

Το αποκορύφωμα είναι ότι μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 2-3 περιπτώσεις που αυτό το κείμενο θα μπορούσε να εκφράζει τα τελευταία χρόνια. Τελικά στραβά αρμενίζουμε ή είναι στραβός ο γιαλός;

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι στραβός ο γιαλός. Έχουμε μάθει πιο πολύ να συμπεραίνουμε και πολύ λιγότερο να επικοινωνούμε και να αναγνωρίζουμε. Γι' αυτό και η θεωρία της πρόσληψης ξενίζει και δυσκολεύει τόσο. Προτιμάμε να μαντεύουμε τι λέει ο συγγραφέας ή το κείμενο παρά να ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε τι νιώθουμε εμείς ακούγοντάς το, να διαλεχθούμε μαζί του ή γι' αυτό. Αλλά (για να μην ξεφύγω) και τι να κάνω; Να πάω με το γιαλό; Τότε δε θα είμαι εντάξει απέναντι στον εαυτό μου. Και αν δε νοιαζόμαστε τους εαυτούς μας και τους ρίχουμε, τότε τι διάολο κάνουμε; Πώς θα υπάρξει οτιδήποτε; Και στη μία επιλογή και στην άλλη, λάθος στο φινάλε. Και κερατάς και δαρμένος. Ξανά και ξανά, όπως φαίνεται και από την πρώτη παράγραφο.

Μουσικές μνήμες

Πήγα πριν από λίγο το μπάσο σε ένα φίλο μου για να αρχίσει να παίζει ο αδερφός του. Και μόνο που φόρεσα τη θήκη ένιωσα σαν την πρώτη λυκείου. Θυμήθηκα που έτρεχα με το μπάσο στην πλάτη για μια στάση να προλάβω το 605, τον Γιώργο να φωνάζει "τους μαγνήτεεεεεες" γιατί τους χτυπούσα και έριχνα τον ήχο στα υπόλοιπα όργανα, πόσο χάλια ένιωσα όταν παίξαμε μπροστά σε κόσμο και αναγκάστηκα να τραγουδήσω κι εγώ ελλείψει ατόμων (ποτέ δεν είχα φωνή, αλλά πάντα είχα cohones), τη βροχή που τρώγαμε στο ΚΑΤ 2 μέρες πριν πηγαίνοντας για πρόβα στον Παναγιώτη κλπ.

Τώρα αράζω με την ηλεκτρική παίζοντας το "killin' in the name of", θυμάμαι του ντράμερ πίσω από μια φωτογραφία από συναυλία μας στο σχολείο και το μόνο που σκέφτομαι είναι "fuck you, i won't do what you told me"! Γιατί "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν" και όπως φαίνεται "τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά". "Adjystify", αλλά your way, μάγκες...

Έγνοιες αλλήλων

Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να ξέρεις ότι άνθρωποι που θεωρείς δικούς σου σε νοιάζονται. Ακόμα περισσότερο όταν σέβονται την ελευθερία σου αλλά εκφράζουν την ανησυχία και την έγνοια τους για σένα!

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να νοιάζεσαι για κάοιον που δε νοιάζεται για τον εαυτό του. Δεν μπορείς να το χωνέψεις με τίποτα! Κι όμως, πρέπει και οφείλεις να σεβαστείς την ελευθερία του και το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή...

Δεν υπάρχει τίποτα πιο καθησυχαστικό από το να ακούς "όλα θα πάνε καλά". Ακόμα κι αν αυτός που το λέει δεν έχει ιδέα για τι μιλάει, αυτομάτως αισθάνεσαι ασφάλεια και βλέπεις τα πράγματα με άλλη ελπίδα. Αν τώρα το "καλά" είναι και "όπως τα θες", ακόμα καλύτερα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκφραση συναισθήματος από την αγκαλιά. Το βλέμμα πάντα μιλάει, τα λόγια δηλώνουν ό,τι θες να πεις, το φιλί είναι πάντα ενδεικτικό σα σφινάκι, αλλά η αγκαλιά είναι το κοκτέιλ. Εκεί όλες οι αισθήσεις λένε τη σκέψη σου. Κι άμα είσαι "μάγκας", κρύψ 'την!

Πολιτική μικρών παιδιών

Όταν ήμαστε μικροί, πολλοί περιμέναμε τη στιγμοί που οι γονείς μας θα είναι απασχολημένοι για να ξεφουρνίσουμε κάτι "ζόρικο" ώστε να μην του δώσουν σημασία και να το προσπεράσουν. Για παράδειγμα, περιμέναμε τη στιγμή που θα είναι στο μπάνιο για να πούμε "φεύγω" και με πιο σιγανή φωνή "θα αργήσω σήμερα" για να ακούσουμε μέσα από τα νερά "οκ, καλά να περάσεις και να προσέχεις" και να το βάλουμε στα πόδια με το άλοθι στο τσεπάκι μας.

Όταν μεγαλώσαμε καταλάβαμε ότι κάτι ανάλογο γίνεται και με τις "ζόρικες" πολιτικές αποφάσεις. Για να περάσουν στη ζούλα περιμένουν το καλοκαίρι, κάποιο γεγονός όπως ολυμπιακοί αγώνες, μουντιάλ, ευρωπαϊκό κλπ... Κι εμείς πέφτουμε στην ίδια παγίδα που στήναμε παιδιά. Άτιμο πράμα το κάρμα!

Ορμονικές αλλαγές των ερωτευμένων

http://www.medlook.net/article.asp?item_id=1312

Θα αναφερθώ στους άντρες που μπορώ να μιλήσω εκ πείρας. Το κοινό στοιχείο, η ντοπαμίνη, μπορεί να είναι κουραστικό σε εκνευριστικό σημείο τόσο για την αίσθηση του ανικανοποίητου που αφήνει όσο και για την αμφισβήτηση που μπορεί να δημιουργήσει στον εαυτό σου. Και ιδού το πρώτο πρόβλημα: αν χάνεις αυτοπεποιθηση, χάνεις κι ένα μεγάλο ατού σου στο να ικανοποιήσεις το ανικανοποίητο ζητούμενο, μιας και η αυτοπεποίθηση βοηθάει πολύ στις διαφυλικές σχέσεις.

Το αβάσταχτο είναι η μείωση της τεστοστερόνης. Ξαφνικά νιώθεις κωλόστρα. Επίσης, νιώθεις πιο υποτακτικός. Και το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, αν το να είσαι υποτακτικός ήδη δε βοηθάει, αλλά μάλλον σαμποτάρει την θετική εξέλιξη των πραγμάτων, σίγουρα η άλλη σε θέλει (αν σε θέλει) όπως σε γνώρισε, φουλ στην τεστοστερόνη και τα μυαλά στα κάγκελα.

Για καλό είναι τελικά αυτές οι πόρνες οι αλλαγές στις ορμόνες; Πού είναι η σοφία της φύσης, διάολε; Και last but not least, γιατί (ακόμα κι έτσι) ένα τόσο όμορφο όσο και ζόρικο φαινόμενο; Let it be που να πάρει η οργή! Αυτό πάει πρώτα σε εμένα που το υπερραναλύω τώρα και μετά σε εσάς τους λίγους που το διαβάσατε. Ας ερωτευθούμε κι ας ελπίζουμε ότι μας ερωτεύονται τα άτομα που επιθυμούμε χωρίς πολλά πολλά ψαξίματα, είτε μας σαμποτάρει για τα σημερινά κοινωνικά δεδομένα η φύση είτε όχι. Άιντε μπράβο!