Όταν ήμαστε μικροί, πολλοί περιμέναμε τη στιγμοί που οι γονείς μας θα είναι απασχολημένοι για να ξεφουρνίσουμε κάτι "ζόρικο" ώστε να μην του δώσουν σημασία και να το προσπεράσουν. Για παράδειγμα, περιμέναμε τη στιγμή που θα είναι στο μπάνιο για να πούμε "φεύγω" και με πιο σιγανή φωνή "θα αργήσω σήμερα" για να ακούσουμε μέσα από τα νερά "οκ, καλά να περάσεις και να προσέχεις" και να το βάλουμε στα πόδια με το άλοθι στο τσεπάκι μας.
Όταν μεγαλώσαμε καταλάβαμε ότι κάτι ανάλογο γίνεται και με τις "ζόρικες" πολιτικές αποφάσεις. Για να περάσουν στη ζούλα περιμένουν το καλοκαίρι, κάποιο γεγονός όπως ολυμπιακοί αγώνες, μουντιάλ, ευρωπαϊκό κλπ... Κι εμείς πέφτουμε στην ίδια παγίδα που στήναμε παιδιά. Άτιμο πράμα το κάρμα!
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Ορμονικές αλλαγές των ερωτευμένων
http://www.medlook.net/article.asp?item_id=1312
Θα αναφερθώ στους άντρες που μπορώ να μιλήσω εκ πείρας. Το κοινό στοιχείο, η ντοπαμίνη, μπορεί να είναι κουραστικό σε εκνευριστικό σημείο τόσο για την αίσθηση του ανικανοποίητου που αφήνει όσο και για την αμφισβήτηση που μπορεί να δημιουργήσει στον εαυτό σου. Και ιδού το πρώτο πρόβλημα: αν χάνεις αυτοπεποιθηση, χάνεις κι ένα μεγάλο ατού σου στο να ικανοποιήσεις το ανικανοποίητο ζητούμενο, μιας και η αυτοπεποίθηση βοηθάει πολύ στις διαφυλικές σχέσεις.
Το αβάσταχτο είναι η μείωση της τεστοστερόνης. Ξαφνικά νιώθεις κωλόστρα. Επίσης, νιώθεις πιο υποτακτικός. Και το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, αν το να είσαι υποτακτικός ήδη δε βοηθάει, αλλά μάλλον σαμποτάρει την θετική εξέλιξη των πραγμάτων, σίγουρα η άλλη σε θέλει (αν σε θέλει) όπως σε γνώρισε, φουλ στην τεστοστερόνη και τα μυαλά στα κάγκελα.
Για καλό είναι τελικά αυτές οι πόρνες οι αλλαγές στις ορμόνες; Πού είναι η σοφία της φύσης, διάολε; Και last but not least, γιατί (ακόμα κι έτσι) ένα τόσο όμορφο όσο και ζόρικο φαινόμενο; Let it be που να πάρει η οργή! Αυτό πάει πρώτα σε εμένα που το υπερραναλύω τώρα και μετά σε εσάς τους λίγους που το διαβάσατε. Ας ερωτευθούμε κι ας ελπίζουμε ότι μας ερωτεύονται τα άτομα που επιθυμούμε χωρίς πολλά πολλά ψαξίματα, είτε μας σαμποτάρει για τα σημερινά κοινωνικά δεδομένα η φύση είτε όχι. Άιντε μπράβο!
Θα αναφερθώ στους άντρες που μπορώ να μιλήσω εκ πείρας. Το κοινό στοιχείο, η ντοπαμίνη, μπορεί να είναι κουραστικό σε εκνευριστικό σημείο τόσο για την αίσθηση του ανικανοποίητου που αφήνει όσο και για την αμφισβήτηση που μπορεί να δημιουργήσει στον εαυτό σου. Και ιδού το πρώτο πρόβλημα: αν χάνεις αυτοπεποιθηση, χάνεις κι ένα μεγάλο ατού σου στο να ικανοποιήσεις το ανικανοποίητο ζητούμενο, μιας και η αυτοπεποίθηση βοηθάει πολύ στις διαφυλικές σχέσεις.
Το αβάσταχτο είναι η μείωση της τεστοστερόνης. Ξαφνικά νιώθεις κωλόστρα. Επίσης, νιώθεις πιο υποτακτικός. Και το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, αν το να είσαι υποτακτικός ήδη δε βοηθάει, αλλά μάλλον σαμποτάρει την θετική εξέλιξη των πραγμάτων, σίγουρα η άλλη σε θέλει (αν σε θέλει) όπως σε γνώρισε, φουλ στην τεστοστερόνη και τα μυαλά στα κάγκελα.
Για καλό είναι τελικά αυτές οι πόρνες οι αλλαγές στις ορμόνες; Πού είναι η σοφία της φύσης, διάολε; Και last but not least, γιατί (ακόμα κι έτσι) ένα τόσο όμορφο όσο και ζόρικο φαινόμενο; Let it be που να πάρει η οργή! Αυτό πάει πρώτα σε εμένα που το υπερραναλύω τώρα και μετά σε εσάς τους λίγους που το διαβάσατε. Ας ερωτευθούμε κι ας ελπίζουμε ότι μας ερωτεύονται τα άτομα που επιθυμούμε χωρίς πολλά πολλά ψαξίματα, είτε μας σαμποτάρει για τα σημερινά κοινωνικά δεδομένα η φύση είτε όχι. Άιντε μπράβο!
Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010
"I can't believe the news today..."
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4579826
Μπορεί τα ιστορικά γεγονότα συνήθως να είναι εθνικά, αλλά ο ανθρώπινος αγώνας και η αδικία είναι παγκόσμια. Αποκατάσταση της ιστορίας για κάτι που έγινε αλλού, αλλά θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε. Επομένως, αποτελεί δικαίωση για όλους.
Μπορεί τα ιστορικά γεγονότα συνήθως να είναι εθνικά, αλλά ο ανθρώπινος αγώνας και η αδικία είναι παγκόσμια. Αποκατάσταση της ιστορίας για κάτι που έγινε αλλού, αλλά θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε. Επομένως, αποτελεί δικαίωση για όλους.
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Χωρίς λόγια
Υπάρχουν κινητά, όπως το δικό μου, που έχουν από το εργοστάσιο στα πρότυπα μηνύμα τα το "Κι εγώ σε αγαπώ"...
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Ή του ύψους ή του βάθους
Αφού επί μία βδομάδα ακούγαμε ότι σημαντικό ρόλο θα παίξουν τα στημένα για την εθνική μας, επειδή έχουμε ψηλότερους παίκτες από αυτούς την Ν. Κορέας, είδαμε τον αγώνα και μετρούσαμε πόσες κεφαλιές πήραν οι παίχτες μας σε οποιαδήποτε στιγμή του αγώνα.
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
Ομολογία ενός οικονομικού τρομοκράτη
Δηλώνω ένοχος. Φταίω ο εγκληματίας. Είχαμε πει με ένα φίλο μου να παίξουμε στοίχημα στο μουντιάλ. Μου είπε, λοιπόν, ότι χρειάζεται να ανοίξω ένα λογαριασμό στην τράπεζα, κάτι που πήγα κι έκανα χτες στην ΑΤΕ βάζοντας 40 ευρώ μέσα. Το θέμα, όμως, στράβωσε, ήθελε χρεωστικές κάρτες κλπ για να παίξουμε, οπότε είπαμε να το αφήσουμε. Και κάπου εκεί πέσαν οι μάσκες!
Πάω στην τράπεζα να κάνω ανάληψη. Ο γκισές με κοιτάει με υφάκι και μου λέει "για 40 ευρώ τον άνοιξες το λογαριασμό;". Έλα ντε! Που πάω ο κακομοίρης. Το προσπερνάω απαντώντας απλά "ναι" και αφού μου τα δίνει ρωτάω αν χρειάζεται να κάνω κάτι ή με το λογαριασμό άδειο θα έχω κάποιες χρεώσεις. Πληροφορούμαι ότι πρέπει ανά 2 χρόνια να υπάρχει κάποια κίνηση, αλλιώς χρεώνομαι "προμήθεια αδρανούς λογαριασμού". Ζητάω, λοιπόν, να κόψω το λογαριασμό... Και αποκάλυψα, προφανώς, το πραγματικό μου πρόσωπο! Αυτό του ανθρώπου που σχεδιάζει σε σκοτεινές στοές να παίζει με το τραπεζικό σύστημα ανοιγοκλείνοντας λογαριασμούς με μικρά ποσά από τη μια μέρα στην άλλη και αποσυντονίζοντας το σύστημα! Ο τύπος μου λέει "τα βιβλιάρια δε βγαίνουν για πλάκα" και του λέω "έγινε λάθος και μου είναι άχρηστος. Να έχω την έννοια κάθε 2 χρόνια δε θέλω, θα τον κλείσω." Μου λέει να περιμένω γα να με φωνάξει να κάνω αίτηση και μουρμούριζε.
Όταν με φωνάζει μου αρχίζουν το κύρηγμα ότι είναι ολόκληρη διαδικασία και γιατί τον άνοιξα, λες και έπρεπε να του δώσω λογαριασμό. Ωστόσο, τους εξηγώ τα παραπάνω. Πετάγεται και η διπλανή ταμίας και με ενημερώνει ότι είμαστε στον 21ο αιώνα και να έβγαζα pre paid card για να απαντήσω ότι "και να έχω αυτή την ιστορία κι άλλο; όχι ευχαριστώ". Μου λέει "και τώρα γιατί τον κλείνεις, δηλαδή;" λες και ζήτησα κάτι παράνομο και του λέω " τασκώθηκα με το φίλο μου και δε θα παίξουμε. Θες να παίξουμε μαζί; Γιατί δεν έχω κάτι άλλο να τον κάνω" για να λάβω την απάντηση που θα με βάλει στη θέση μου τον θρασύ "δεν κάνουμε πλάκα εδώ" και να πω "δεν το βλέπω". "Το βλέπω όμως εγώ" είπε, επισπεύδοντας τις διαδικασίες. Ξεμπέρδεψα, είπα ένα (ανανταπόδοτο) "ευχαριστώ" και τέλος. Σχεδιάζω το επόμενο χτύπημα μου, αφού, προφανώς, δυσκόλεψα τόσο το τραπεζικό σύστημα. Είμαι εγώ που ξυπνάω καιτη βρίσκω να κάθομαι σε ουρές για να ανοιγοκλείνω λογαριασμούς και να τη σπάω στους ταμείες αναστατώνοντας το σύστημα! Ζήτω η επανάσταση!
Οι ηλίθιες απορίες της ημέρας:
1) Γιατί λένε τον τριτογενή τομέα "υπηρεσίες"; "Εμπόδια" έπρεπε να τον λένε.
2) Υποτίθεται ότι στις εταιρίες έχουν ιεραρχία και διακριτούς ρόλους. Αυτός του υπαλλήλου-δικαστή πότε εφευρέθηκε;
3) Για να υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση, να φανταστώ ότι η καλοκαιρινή παντόφλα είναι πιο βαριά από τη χειμερινή; Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω το υφάκι και την αντιμετώπιση αλλιώς! Αλλά καλά να πάθω που πάω και μπλέκω με σερβιέτες...
Πάω στην τράπεζα να κάνω ανάληψη. Ο γκισές με κοιτάει με υφάκι και μου λέει "για 40 ευρώ τον άνοιξες το λογαριασμό;". Έλα ντε! Που πάω ο κακομοίρης. Το προσπερνάω απαντώντας απλά "ναι" και αφού μου τα δίνει ρωτάω αν χρειάζεται να κάνω κάτι ή με το λογαριασμό άδειο θα έχω κάποιες χρεώσεις. Πληροφορούμαι ότι πρέπει ανά 2 χρόνια να υπάρχει κάποια κίνηση, αλλιώς χρεώνομαι "προμήθεια αδρανούς λογαριασμού". Ζητάω, λοιπόν, να κόψω το λογαριασμό... Και αποκάλυψα, προφανώς, το πραγματικό μου πρόσωπο! Αυτό του ανθρώπου που σχεδιάζει σε σκοτεινές στοές να παίζει με το τραπεζικό σύστημα ανοιγοκλείνοντας λογαριασμούς με μικρά ποσά από τη μια μέρα στην άλλη και αποσυντονίζοντας το σύστημα! Ο τύπος μου λέει "τα βιβλιάρια δε βγαίνουν για πλάκα" και του λέω "έγινε λάθος και μου είναι άχρηστος. Να έχω την έννοια κάθε 2 χρόνια δε θέλω, θα τον κλείσω." Μου λέει να περιμένω γα να με φωνάξει να κάνω αίτηση και μουρμούριζε.
Όταν με φωνάζει μου αρχίζουν το κύρηγμα ότι είναι ολόκληρη διαδικασία και γιατί τον άνοιξα, λες και έπρεπε να του δώσω λογαριασμό. Ωστόσο, τους εξηγώ τα παραπάνω. Πετάγεται και η διπλανή ταμίας και με ενημερώνει ότι είμαστε στον 21ο αιώνα και να έβγαζα pre paid card για να απαντήσω ότι "και να έχω αυτή την ιστορία κι άλλο; όχι ευχαριστώ". Μου λέει "και τώρα γιατί τον κλείνεις, δηλαδή;" λες και ζήτησα κάτι παράνομο και του λέω " τασκώθηκα με το φίλο μου και δε θα παίξουμε. Θες να παίξουμε μαζί; Γιατί δεν έχω κάτι άλλο να τον κάνω" για να λάβω την απάντηση που θα με βάλει στη θέση μου τον θρασύ "δεν κάνουμε πλάκα εδώ" και να πω "δεν το βλέπω". "Το βλέπω όμως εγώ" είπε, επισπεύδοντας τις διαδικασίες. Ξεμπέρδεψα, είπα ένα (ανανταπόδοτο) "ευχαριστώ" και τέλος. Σχεδιάζω το επόμενο χτύπημα μου, αφού, προφανώς, δυσκόλεψα τόσο το τραπεζικό σύστημα. Είμαι εγώ που ξυπνάω καιτη βρίσκω να κάθομαι σε ουρές για να ανοιγοκλείνω λογαριασμούς και να τη σπάω στους ταμείες αναστατώνοντας το σύστημα! Ζήτω η επανάσταση!
Οι ηλίθιες απορίες της ημέρας:
1) Γιατί λένε τον τριτογενή τομέα "υπηρεσίες"; "Εμπόδια" έπρεπε να τον λένε.
2) Υποτίθεται ότι στις εταιρίες έχουν ιεραρχία και διακριτούς ρόλους. Αυτός του υπαλλήλου-δικαστή πότε εφευρέθηκε;
3) Για να υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση, να φανταστώ ότι η καλοκαιρινή παντόφλα είναι πιο βαριά από τη χειμερινή; Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω το υφάκι και την αντιμετώπιση αλλιώς! Αλλά καλά να πάθω που πάω και μπλέκω με σερβιέτες...
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
Η τέχνη του καλτ
Γιατί ορισμένοι από εμάς αγαπάμε το καλτ; Αν δεν αγαπάς το καλτ, δεν μπορείς να το νιώσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί οι κουλτουριάρηδες απορρίπτουν το καλτ!
Κατ' αρχάς, όλα ξεκινάνε από το "τι είναι τέχνη". Ναι, προφανώς δε θα βάλω την "επιστροφή των καθαρμάτων" δίπλα στον "θίασο" του Αγγελόπουλου, αλλά δε θα το κάνω γιατί είναι άλλα πράγματα μη συγκρίσιμα, όχι γιατί το ένα είναι ανώτερο ή κατώτερο του άλλου. Αν η τέχνη είναι έκφραση, ποιος εμποδίζει λιγότερο ταλαντούχους ή και τελείως ατάλαντους ανθρώπους να εκφραστούν όπως και όσο μπορούν; Ποιος μπορεί να περιορίσει την τέχνη και να την απομονώσει αποκλείοντας ομάδες ατόμων;
Ένα δεύτερο σημείο είναι η έννοια του γούστου. Δεν μπορούν να εφαρμοστούν πάντα αντικειμενικά κριτήρια για το ωραίο. Αλλά ακόμα και να μπορούσαν, τέχνη μπορεί να είναι και η ασχήμια ή ο αποτροπιασμός. Από τη στιγμή, όμως, που λίγο ως πολύ τέχνη είναι αυτό που μας παρουσιάζεται και ως τέχνη (βλ. τη θέση του Culler για τη λογοτεχνία), με ποιο δικαίωμα να απορρίψουμε το καλτ; Επειδή δεν παρουσιάζεται έτσι και δε διεκδικεί δάφνες υψηλής καλλιτεχνικής δημιουργίας;
Αυτά μας οδηγούν στο τρίτο σημείο. Μήπως παρα-ελιτίζεται η τέχνη με τέτοιες θέσεις; Μήπως αφήνει κόσμο απ'έξω; Και μιλάω και για δημιουργούς και για αποδέκτες. Μήπως περιορίζεται αφήνοντας στρώματα του λαού όπως το περιθώριο; Το καλτ είναι η τέχνη του περιθωρίου Είναι μια υπερβολική παρουσίαση, ρεαλιστική ή σουρεαλιστική, πηγμένη στα κλισέ με μηνύματα ή πολύ ρεαλιστικά ή πολύ κλισεδιάρικα που περνάνε "τυλιγμένα"
σε ένα κακοπαιγμένο αλλά αυθεντικό πακέτο.
Η αυθεντικότητα είναι λέξη κλειδί. Αν δει κανείς Ταραντίνο, μπορεί να τον πει εσκεμμένα καλτουδιάρη. Όπως υπάρχουν και εσκεμμένα κουλτουριάρηδες ή άνθρωποι που απλά "το'χουν" και ό,τι δημιουργούν είναι ιδιαίτερο και πολυεπίπεδο. Το ίδιο πράγμα στην παρακμιακή μορφή του είναι το καλτ. Και γι'αυτό το αγαπάμε.
Κατ' αρχάς, όλα ξεκινάνε από το "τι είναι τέχνη". Ναι, προφανώς δε θα βάλω την "επιστροφή των καθαρμάτων" δίπλα στον "θίασο" του Αγγελόπουλου, αλλά δε θα το κάνω γιατί είναι άλλα πράγματα μη συγκρίσιμα, όχι γιατί το ένα είναι ανώτερο ή κατώτερο του άλλου. Αν η τέχνη είναι έκφραση, ποιος εμποδίζει λιγότερο ταλαντούχους ή και τελείως ατάλαντους ανθρώπους να εκφραστούν όπως και όσο μπορούν; Ποιος μπορεί να περιορίσει την τέχνη και να την απομονώσει αποκλείοντας ομάδες ατόμων;
Ένα δεύτερο σημείο είναι η έννοια του γούστου. Δεν μπορούν να εφαρμοστούν πάντα αντικειμενικά κριτήρια για το ωραίο. Αλλά ακόμα και να μπορούσαν, τέχνη μπορεί να είναι και η ασχήμια ή ο αποτροπιασμός. Από τη στιγμή, όμως, που λίγο ως πολύ τέχνη είναι αυτό που μας παρουσιάζεται και ως τέχνη (βλ. τη θέση του Culler για τη λογοτεχνία), με ποιο δικαίωμα να απορρίψουμε το καλτ; Επειδή δεν παρουσιάζεται έτσι και δε διεκδικεί δάφνες υψηλής καλλιτεχνικής δημιουργίας;
Αυτά μας οδηγούν στο τρίτο σημείο. Μήπως παρα-ελιτίζεται η τέχνη με τέτοιες θέσεις; Μήπως αφήνει κόσμο απ'έξω; Και μιλάω και για δημιουργούς και για αποδέκτες. Μήπως περιορίζεται αφήνοντας στρώματα του λαού όπως το περιθώριο; Το καλτ είναι η τέχνη του περιθωρίου Είναι μια υπερβολική παρουσίαση, ρεαλιστική ή σουρεαλιστική, πηγμένη στα κλισέ με μηνύματα ή πολύ ρεαλιστικά ή πολύ κλισεδιάρικα που περνάνε "τυλιγμένα"
σε ένα κακοπαιγμένο αλλά αυθεντικό πακέτο.
Η αυθεντικότητα είναι λέξη κλειδί. Αν δει κανείς Ταραντίνο, μπορεί να τον πει εσκεμμένα καλτουδιάρη. Όπως υπάρχουν και εσκεμμένα κουλτουριάρηδες ή άνθρωποι που απλά "το'χουν" και ό,τι δημιουργούν είναι ιδιαίτερο και πολυεπίπεδο. Το ίδιο πράγμα στην παρακμιακή μορφή του είναι το καλτ. Και γι'αυτό το αγαπάμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)