Παραφωνίες της τύχης

Την ίδια ώρα που είναι η συναυλία του Μπομπ Ντίλαν έχουμε τον τελικό της Γιουροβίζιον...

Αντανακλαστικά

http://www.sportdog.gr/v3/article.aspx?article_id=134492&comm_id=446164

Σε κάποιες περιπτώσεις τα πράγματα πάνε αργά: γραφειοκρατεία, κολλήματα, υπεύθυνοι κλπ καθυστερούν καταστάσεις μέχρι... τη λήθη ή την παραγραφή!

Σε κάποια άλλα πράγματα, όπως το να μην ανέβει το βίντεο της Τζούλιας όταν πρωτοβγήκε στο ίντερνετ άμεσα (αφού περιείχε τότε "προσωπικές στιγμές εν αγνοία της", αλλά τελικά ήταν προσχεδιασμένο και απλά υπήρχε στα περίπτερα με αντίτιμο), τα αντανακλαστικά λειτουργούν περίφημα. Και, όπως φαίνεται στο λινκ, τύφλα να έχει ο Μπολτ στην εκκίνηση κούρσας όταν θέλουν κάποιοι! Τα αντανακλαστικά στη μία και την άλλη περίπτωση αντανακλούν και την κοινωνία στην οποία ζούμε, την κοινωνία που εμείς και οι γονείς μας καλλιεργήσαμε ή αφήσαμε να γίνει έτσι. Αντί, λοιπόν, να απορούμε με τον καθρέφτη, ας φροντίσουμε να είναι καλύτερο αυτό που αντανακλά.

Υ.Γ.: Σε αντίθεση με πολύ κόσμο προσωπικά αντιπαθώ το blog του τροκτικού, αλλά καλύτερο παράδειγμα δεν μπορούσα να βρω...

Καλημέρα και καληνύχτα

Μίζες στην πολιτική ζωή του τόπου; Σκάνδαλα; Εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων; Το καλό του κόμματος πάνω από το κοινό καλό; Ε, όχι! Πέφτουμε από τα σύννεφα! Κι αν όχι εμείς, έτσι δείχνει πολύς κόσμος να κάνει...

Λες και όλα φάνηκαν ξαφνικά, λες και είναι κάτι νέο... Αναρωτιέμαι αν οι στρουθοκάμηλοι όταν βγάζουν το κεφάλι τους από το χώμα που το έχουν κρύψει ξαφνιάζονται μετά με αυτό που βλέπουν. Αν βάλεις το κεφάλι σου στο χώμα μέρα και το βγάλεις νύχτα θα σε ξαφνιάσει αυτό που θα δεις; Δε θυμάσαι που είχες το κεφάλι σου τόση ώρα; Καλημέρα και καληνύχτα, λοιπόν.

Και μέσα σε όλα αυτά με τους νομοταγείς πολίτες (που ποτέ τους δεν έχουν παρανομήσει και ποτέ δεν έχουν δει κάτι ανάλογο γύρω τους διαιωνίζοντας αυτή την κατάσταση σαν ηθικοί ή πρακτικά "χορηγοί" της, μιας και η λέξη έχει πέραση τώρα) να λένε που φτάσαμε (με κάποιο μαγικό τρόπο, φαντάζομαι...) έχουμε τους δημοσιογράφους. Μ.Μ.Ε. άσπιλα, αμόλυντα, λευκά και καθαρά όλη μέρα! Τι νόμιζες; Ότι τα ξέρανε; Ότι κερδίζουν από αυτό; Ότι προσφέρουν μέσα από αυτό νέες υπηρεσίες; Τστστστστ... Κακόβουλε και καχύποπτε ψευτοπολίτη, για εσένα το κάνουν. Για τη δικαιοσύνη. Για το καθήκον. Για το λειτούργημα. Για τον π*%$ο καβάλα κι αυτοί και οι υπόλοιποι της συντεχνίας. Παραπέμπω στους στίχους του Τσακνή από το τραγούδι "mass media" και πάω να βρω ένα σύννεφο να πέσω για αύριο...

Για την αύξηση στα νέα Ελληνικά

Στα Αρχαία η αύξηση δήλωνε το παρελθόν και εμφανιζόταν μόνο στην οριστική έγκλιση. Στα Νέα αποτελεί φορέα του τόνου, προστίθεται, δηλαδή, για να πάει ο τόνος μία συλλαβή πίσω. Για παράδειγμα, στο ρήμα "γράφω" έχουμε έγραφα και έγραψα (προστίθεται, δηλαδή, η αύξηση "ε-" για να υπάρχει μια ακόμα συλλαβή πιο πίσω να αναβιβαστεί ο τόνος), ενώ έχουμε γράφαμε και γράψαμε (όπου δε σημειώνεται αύξηση, αφού ο τόνος δεν μπορεί να ανέβει πριν την προπαραλήγουσα και θα ήταν περιττή η αύξηση εφόσον στα Νέα δε δηλώνει το παρελθόν, αλλά αξιοποιείται μόνο ως φορέας του τόνου).

Μέχρι εδώ όλα καλά. Τα έχουμε ακούσει και σε μαθήματα γλωσσολογίας και τα έχουμε χωνέψει. Από εδώ και πέρα ξεκινάνε οι απορίες:
Αν τα πράγματα είναι έτσι, γιατί η αύξηση παραμένει και στις σύνθετες λέξεις; Γιατί, δηλαδή, έχουμε κατέγραφα και κατέγραψα αντί για *κατάγραφα και *κατάγραψα;
Μια καλή και αρκετά "γλωσσολογική" απάντηση θα ήταν "για λόγους αναλογίας". Αν, όμως, πράγματι αυτός είναι ο λόγος, τότε γιατί δεν αρκεί για να επιτρέψει την αύξηση και στην προστακτική;

Ανέκαθεν είχαμε αύξηση μόνο στην οριστική έγκλιση. Γι' αυτό το λόγο προστακτικές όπως "κατέγραψε" θεωρούνται "λανθασμένες" (τα εισαγωγικά εδώ τα βάζω για κοινωνιογλωσσολογικούς λόγους) με σωστές προστακτικές όπως κατάγραψε, μετάλαβε, αντίγραψε κλπ. Εδώ η δικαιολογία της αναλογίας δεν αρκεί; Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί ιστορικούς λόγους, εφόσον αποδέχονται την αλλαγή στη λειτουργία της αύξησης στα νέα Ελληνικά σε σχέση με τα αρχαία Ελληνικά. Είναι άλλο πράγμα. Η μόνη, ίσως, καλή αντίρρηση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι "γιατί να υπάρχει αναλογία μεταξύ εγκλίσεων με αποτέλεσμα να έχουμε πανομοιότυπους τύπους και, επομένως, αδιαφάνεια;", κάτι, όμως, που υπήρχε και στα αρχαία Ελληνικά. Θυμηθείτε όταν μας έβαζαν να αναγνωρίσουμε έναν τύπο και μπορούσε να είναι πάνω από ένα πράγμα, οπότε αναγκαστικά κοιτούσαμε το περικείμενο (τα περίφημα συμφραζόμενα)... Το ίδιο πράγμα θα συνέβαινε και αν επιτρεπόταν αυτή η αναλογία.

Τι τρέχει, λοιπόν, με την αύξηση στα νέα Ελληνικά; Αν κάπου έχω λάθος εγώ ή έχει ξανατεθεί το θέμα και έχουν προταθεί θεωρίες, δεν το γνωρίζω. Σε αυτή την περίπτωση παρακαλώ ενημερώστε με. Αν, πάντως, απλώς μας έχει διαφύγει, καλό θα ήταν να το δούμε το θέμα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και η passepartout αναλογία, που είναι πράγματι ένα από τα πιο "ζωηρά" γλωσσικά φαινόμενα και όχι μόνο ένα όπλο για τους γλωσσολόγους, εδώ δείχνει να χωλαίνει και να αναφέρεται ως "λάθος"!

Χρωστάμε ένα ευχαριστώ. Μια συγγνώμη;

Εντυπωσιάστηκα όταν πληροφορήθηκα τη στάση του Γοντάρ στις Κάνες. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι χρωστάμε ένα ευχαριστώ για την τόσο δυναμική του υποστήριξη κόντρα σε όλα.
Στη συνέχεια αναρωτήθηκα αυτό που ρωτάω σήμερα εδώ. Πόσοι Έλληνες σήμερα αξίζουν τη στάση αυτή;
Φοβάμαι ότι, εκτός από ένα ευχαριστώ, χρωστάμε και μια συγγνώμη στον κύριο Γκοντάρ...

Στρατιωτική ορκομωσία

Πήγα στην ορκομωσία ενός φίλου και μου έκαναν εντύπωση κάποια πράγματα:
1) Οι γυναίκες που είχαν πάει να δουν τα αδέρφια τους, τους φίλους τους, τους γκόμενούς τους, είχαν ή μπούστο έξω ή μίνι. Κακό γενικά δεν είναι, αλλά με τόσους φαντάρους κλεισμένους εκεί για τόσες μέρες δεν καταλαβαίνουν ότι τους βασανίζουν;
2) Οι νέοι φαντάροι κάνανε παρέλαση και εκτελούσαν τις εντολές των ανωτέρων τους και είχαν τον κάθε γνωστό να κουνάει χέρια, να χοροπηδάει για να τον δει, να τον φωνάζουν κλπ.. Πιο πιθανό είναι να βρουν μπελά έτσι οι φαντάροι παρά να χαρούν!
3) Όταν τελείωσαν όλα, οι άνθρωποι που είχαν πάει να δουν τους δικούς τους να ορκίζονται φρόντισαν να τους αφήσουν δουλεια. Είχαν αφήσει παντού γόπες τσιγάρων, μπουκάλια χαρτομάντηλα κλπ.. Άφησαν, δηλαδή, υλικό για αγκαρία!
Προσωπικά, να μου λείπουν τέτοιες στιγμές αν είναι έτσι...

Σκέφτομαι, άρα αλλάζω - Αλλάζω, άρα υπάρχω

Ο κόσμος νομίζει ότι φοβάται την αλλαγή, αλλά στην πραγματικότητα φοβάται την αβεβαιότητα πριν αυτή γίνει για το τι θα επακολουθήσει. Αυτό είναι αποτέλεσμα της συνήθειας (που μας βολεύει) και της επιθυμίας μας για έλεγχο σε ό,τι μας αφορά. Και τα δύο αυτά έχουν να κάνουν με μια ψευδαίσθηση ασφάλειας που έχουμε όταν γνωρίζουμε απολύτως (και καλά) τι συμβαίνει.

Δείτε τώρα τη φύση. Χωρίς την αλλαγή δε θα υπήρχε τίποτα. Αλλά ακόμα και να υπήρχε, θα άξιζε; Τι αξία θα είχαν τα λουλούδια αν έμεναν για πάντα μπουμπούκια και δεν άνοιγαν ποτέ; Θα ήταν εξίσου αδιάφορα με τους σπόρους. Τι αξία θα είχαν τα λουλούδια αν δε μαραίνονταν και χαλούσαν; Την ίδια αξία που έχουν και τα πλαστικά τα οποία είναι "αθάνατα" και αμετάβλητα.

Η αλλαγή δεν είναι στη ζωή μας, αλλά είναι η ζωή μας. Όταν είναι προϊόν ανησυχίας και αποτέλεσμα σκέψης ή παρόρμησης (εσωτερική ανάγκη είναι κι αυτή) τότε, αντί να είναι ανεξέλεγκτη, γίνεται βήμα για να πετύχει ο καθένας το "αλλάζω μένοντας σταθερός", που είναι, μάλλον, και το ζητούμενο της πλήρωσής μας.