Πριν θυμόσουμε (γιατί θα θυμόσουμε), ας θυμηθούμε...

http://www.dkaravasilis.gr/2013/10/%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%BF/

Ξεκάθαρα

Από τα λίγα μαθήματα που έχω κάνει μέχρι στιγμής σε τάξη έχω πάρει πολλά καλά. Τώρα δε θα πω τα καλά, αλλά ένα κακό που με προβληματίζει, αλλά σε καμία περίπτωση δε με ξενερώνει αρκετά για να είμαι λιγότερο παραγωγικός. Όταν οι μαθητές γ@μάνε το μάθημα πετώντας άσχετα ή παίζοντας μεταξύ τους, μία συνήθης αντίδρασή είναι ένας λόγος του στυλ "εγώ έρχομαι εδώ παρότι {βάλε δυσκολίες} για εσάς και για να κάνω {βάλε στόχους και κίνητρα} και όχι για να {βάλε όσα σε ξενερώνουν και σε εμποδίζουν από μέρους τους}". Με λίγα λόγια τους παρουσιάζεις σε ένα παραλήρημα γιατί έρχεσαι στην τάξη και τι θες από τον εαυτό σου και τι από αυτούς. Δοκίμασα να κάνω το αντίθετο, δηλαδή να τους βάλω να μου πουν εκείνει γιατί έρχονται στην τάξη, τι θέλουν από εμένα και τι από τον εαυτό τους. Κανένας δεν απάντησε άμεσα, είτε λόγω αιφνιδιασμού είτε από φόβο. Όταν ξεθαρέψανε, κάποιοι λίγοι πήραν θέση, κάποιοι έδειχναν ακόμη να φοβούνται, αφού ίσως πρόσθεταν πράγματα σε άλλους, αλλά δεν παρουσίαζαν οι ίδιοι τη δικιά τους οπτική, πολλοί όμως δεν ανταποκρίθηκαν και έδειχναν χαμένοι. Και εκεί τρόμαξα. Γιατί είτε δεν τους παρακινεί καν να πουν τη γνώμη τους για κάτι στο οποίο καταθέτουν χρόνο κάθε μέρα είτε δεν ήξεραν τι να απαντήσουν. Εκεί τι να κάνω εγώ; Όταν ο άλλος έρχεται και δεν ξέρει το γιατί, δεν ξέρει τι προσδοκίες έχει από τον άλλον απέναντί του, για να μην αναφέρω καν το κομμάτι της δικής του συνεισφοράς στην επίτευξη του στόχου του, αφού πολλοί δεν έχουν καν σκεφτεί να βάλουν στόχους και θεωρούν πως είναι εκεί γιατί απλά "συμβαίνει", τότε για ποιο μάθημα μιλάμε και ποια τάξη; Πάμε στους γονείς, πάμε στο σύστημα, πάμε στην κοινωνία και μετά πάμε στο σχολείο, στο δάσκαλο, στο μαθητή. Κι όμως, τα πάντα είναι στο δάσκαλο! Επανέρχομαι λέγοντας πως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα κι έτσι τα αντιλαμβάνομαι κι έτσι τα παρουσιάζω. Στην τάξη είμαστε ομάδα με συγκεκριμένους κοινούς σκοπούς. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι η επιτυχία των μαθητών, ο γενικότερος η βελτίωσή τους, ο άμεσος η αφομοίωση της νέας γνώσης που ενδεχομένως να παίξει ρόλο στην επιτυχία τους, όπως έχουν τα πράγματα στο εκαπιδευτικό σύστημα. Σε αυτό ή είμαστε συμπαίχτες ή είμαστε αντίπαλοι. Και αν είμαστε αντίπαλοι, ξέρεις πως λόγω θέσης και μόνο ο μαθητής δεν έχει ελπίδα απέναντι στο δάσκαλο, ακόμα κι αν αυτό είναι άδικο. Διάλεξε έξυπνα, λοιπόν, και φέρσου ανάλογα. Συνειδητά. Και εγώ ως συμπαίχτης θα αφήσω χώρο και για τη μοναδικότητά σου και για τα λάθη του συστήματος και για να γίνει το μάθημα πιο εύκολο και, εφόσον παραμένει αποτελεσματικό, πιο ευχάριστο. Και όλα αυτά θα τα βοηθήσω όπως και όσο μπορώ με τη βοήθειά σου, γιατί είμαστε ομάδα. Αλλά όλα αυτά έχοντας εξασφαλίσει τα υπόλοιπα, αλλιώς χάνουμε τον μπούσουλα και κοροϊδευόμαστε. Και εγώ αυτό δε θα το αφήσω να γίνει στην ομάδα μου, οπότε φρόντισε να είσαι μέσα...

ΑΝΤΙσταση ή ενΑΝΤΙα;

Επιστρέφω στο προηγούμενο θέμα για να το προεκτείνω λίγο. Εξέφρασα την άποψη ότι υπάρχουν δύο είδη αντιφασισμού, ένα που είναι αντί-θετο με τις θέσεις και τη δράση του και αντι-στέκεται σε αυτόν και ένα άλλο που βρίσκεται απέν-αντί του στο άλλο άκρο με δράσεις παρόμοιες ή και ίδιες με του φασισμού απλώς εν-αντί-ον του. Προσωπικά ανήκω στην πρώτη έκφραση. Η δεύτερη έχει να κάνει με ξυλοδαρμούς σε κοντοκουρεμένους ή σε άτομα με μαύρες μπλούζες επειδή υποθέτουν κάποιοι ότι είναι φασίστες ή επειδή μοιάζουν με αυτούς. Όπως δηλαδή γίνονται οι προληπτικοί έλεγχου σε μουσάτους με σάκες και ρούχα με κουκούλες σε πορείες, όπως οι μελαμψοί πρέπει να δηλώνουν την εθνικότητά τους, όπως στο γήπεδο βλέπεις να σε στραβοκοιτάνε αν δε φοράς φανέλα της ομάδας επειδή μπορεί να είσαι "με τους άλλους" κλπ. Με κριτήριο ό,τι του φανεί του καθενός υπάρχει και δράση και η δράση αυτή μπορεί να περιέχει βία. Όταν το δόγμα αυτό πάει και στον αντιφασισμό, το "αντί" φλερτάρει με την παρένθεση και ο αντιφασισμός με το φασισμό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να αντισταθούμε στο φασισμό σε κάθε μορφή του, αλλά να τον αναγνωρίζουμε και να του αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή του, ενώ παράλληλα να προσέχουμε μήπως ο αντιφασισμός μας μας κάνει φασίστες χωρίς να το καταλάβουμε.

Όταν το "αντί" είναι μόνο "τοπικό"...

Τις προάλλες πέτυχα αντιφασιστική πορεία στα μέρη μου που έχουν προβλήματα και με εγκληματικότητα και με μετανάστες και με φασίστες. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι είναι μία από τις καλύτερες συλλογικές εκφράσεις και ότι, όπως οι φασίστες κάνουν πορείες για να δείξουν ότι θα "βάλουν πλάτη" σε ξενοφοβικές δράσεις, έτσι καλό είναι να περνάει το μήνυμα ότι οι μετανάστες δεν είναι μόνοι και ότι στην αντίσταση στο φασισμό θα βάλουν άλλοι πλάτη. Και μετά έφτασα αρκετά κοντά για να ακούω συνθήματα για κρεμάλες, δυο μέτρα χώμα κλπ. Καμία αναφορά σε φταίχτες ή δράστες, μόνο κριτήριο η ιδεολογική διαφορά, οι διαφορετικές απόψεις. Έτσι οι πορείες αντί για στήριξη ενάντια στην παθητικοποίηση και τις δράσεις φασισμού γίνονται για τρομοκρατία των αλλοφρονούντων ανεξάρτητα από το αν δρουν φασιστικά ή απλώς έχουν ρατσιστικές φοβίες αλλά κανονική συμπεριφορά. Όλοι στο ίδιο τσουβάλι για "δυο μέτρα χώμα" χωρίς ιδεολογική προσέγγιση και ερμηνεία του φαινομένου. Μαζί άκουσα και για το "πόσο ωραία καίγεται η σημαία" και αναρωτήθηκα αν αυτό ισχύει για όλες τις σημαίες, δηλαδή και των μεταναστών και τις μαύρες και κόκκινες που κρατούσαν (!) άτομα στην πορεία, ή μόνο μία σημαία καίγεται ωραία. Προσωπικά είχα πάντα την αντίληψη ότι δεν είναι το πανί που κάνει τα σύμβολα, αλλά με έθιξε το συγκεκριμένο σύνθημα κυρίως γιατί δε σεβάστηκε τους ανθρώπους που βλέπουν κάτι στη σημαία τους και δεν είναι ούτε φασίστες ούτε εθνικιστές και δεν έχουν τη γνωστή φασιστική δράση... Υπάρχουν δύο είδη αντιφασισμού δηλαδή: Ένα που είναι ενάντια στην έκφραση και τη διάδοση του φασισμού και ένα που θέλει βία και τρομοκρατία ενάντια στο διαφορετικό. Το δεύτερο είδος αντί-φασισμού είναι φασισμός από την αντίθετη πλευρά, δηλαδή το "αντί" λειτουργεί μόνο ως "τοπικός" (βλ. "αριστερά" και "δεξιά") προσδιορισμός. Είναι δηλαδή ένας διαφορετικός φασισμός, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό είναι ενδεικτικό για το ότι τα "άκρα" δεν είναι κομματικά, όσο κι αν συμφέρει επικοινωνιακά και πρακτικά ονομάζοντας "άκρο" ό,τι βολεύει και βγάζοντας άλλους από την κατηγορία αυτή. Τα άκρα είναι νοοτροπίες οι οποίες εκφράζονται κατά βάση σε χώρους, κάποιες φορές (όχι πάντα) οργανώνονται σε κόμματα και δεν έχουν σχέση 1 προς 1 εντός και εκτός Βουλής. Αν δεν είναι αυτός ο απώτερος στόχος, τότε θα σκάσει μία "μπλε αυγή" μετά, ένα παλιό κόμμα συγκυβέρνησης θα είναι "εκτός άκρων" και άκρο θα είναι ο εκάστοτε αριστερός αντίλογος στη βουλή, ενώ οι φασιστικές και ακραίες νοοτροπίες, οι σκέψεις και οι πράξεις θα φέρνουν κομματικές ή ακομμάτιστες βόλτες δεξιά και αριστερά αφήνοντας ίχνη παντού.

Για την παγκόσμια μέρα δασκάλου

Σήμερα λέω να αφιερώσω αυτό σε εμάς που διδάσκουμε, αν και διαφωνώ σε πολλά: http://www.youtube.com/watch?v=RxsOVK4syxU Αλλά ακόμα περισσότερο θέλω να μας αφιερώσω αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=xhgE5bfcFTU

Μπράβο για τα βιβλία γλώσσας του γυμνασίου

Έχω ξεκινήσει τα μαθήματα έκθεσης σε δευτέρα γυμνασίου και λυκείου. Το βιβλίο του λυκείου είναι το ίδιο που είχα ως μαθητής και έχει αρκετά προβλήματα. Ωστόσο, αυτό του γυμνασίου που είναι νέο με έχει εντυπωσιάσει μέχρι στιγμής. Το βιβλίο, το τετράδιο εργασιών και η γραμματική είναι εξαιρετικά. Στην πρώτη ενότητα δεν μπορώ να αποφασίσω τι σημειώσεις να βγάλω, επειδή το βιβλίο με καλύπτει σε τέτοιο βαθμό που νιώθω πως δεν έχω τι άλλο να βάλω σε μια τέτοια τάξη (και αυτό δεν είναι κάτι που συνηθίζει ένας ψυχαναγκαστικός "ψείρας" σαν εμένα...). Ελπίζω αυτή η εντύπωσή μου να συνεχιστεί και στις επόμενες ενότητες, αν και με ένα ξεφύλλισμα που έκανα έτσι δείχνει το πράγμα. Επιτέλους, μπράβο, λοιπόν!

Τα "άκρα" όπως κάποιοι έχουν συμφέρον

Με τις κουβέντες για τα δύο άκρα από την (πρώην και νυν) κυβέρνηση βάλαμε στο ίδιο καζάνι τους φασίστες-δολοφόνους με την αξιωματική αντιπολίτευση θεωρώντας ότι ενθαρρύνει την αριστερή βία ή δεν την καταδικάζει. Βέβαια πως το "ασκώ βία" εξισώθηκε με το "ενθαρρύνω τη βία", που προέκυψε από το "χαϊδεύω τα αυτιά κάποιων", το οποίο βγήκε από το "ανέχομαι και δικαιολογώ μορφές βίας επιλεκτικά" λόγω του "δεν καταδικάζω κάθε βία από όπου κι αν προέρχεται αλλά την εξετάζω" (αλήθεια, η κρατική βία συγκαταλέγεται στη λίστα αυτή;) είναι ένα ερώτημα που δε θα με απασχολήσει παραπάνω σήμερα. Ωστόσο, βλέπω παρέα με τις συλλήψεις φασιστών-δολοφόνων και μια τάση να διευρυνθεί αυτό το άλλο ακρό που κάποιοι (κάνουν πως) βλέπουν. Σειρά παίρνει το ΚΚΕ, μην τυχόν και ψήφοι που πήραν οι φασίστες και μένουν στον αέρα πάνε προς τα εκεί. Ας θυμηθούμε ότι το ΚΚΕ όσο δεν υπήρχε τέτοιος κίνδυνος ήταν "σταθερό στις απόψεις του, χωρίς βία και με καλή περιφρούρηση", και το χρησιμοποιούσαν ως παράδειγμα για την αριστερά με ενστάσεις στη συνεχή του άρνηση ("είναι κόμμα διαμαρτυρίας και διαφωνεί με τα πάντα, δεν κάνει προτάσεις παρά μόνο στο σύστημα που αυτό θέλει") και στην ιδεολογική του ταυτότητα. Πρώτος το χωρό ξεκίνησε ως συνήθως ο Πάγκαλος (http://www.enikos.gr/politics/176248,BINTEO-Pagkalos:Kai_to_KKE_den_8elei_th_.html) για να συνεχίσουν σταδιακά και άλλοι, όπως πρόσφατα ο Βελόπουλος (το πέτυχα στο ζάπινγκ στην εκπομπή του, μην περιμένετε λινκ, δε θα ψάξω και τέτοια...). Περιμένουμε τη συνέχεια για να δούμε αν θα μπει και επίσημα το ΚΚΕ στα άκρα από το "δημοκρατικό τόξο" (αγαπημένη έκφραση του Κουβέλη) ή θα μείνουν μόνο προβοκατόρικες φωνές. Να ένα καλό κριτήριο για το αν οι συλλήψεις των φασιστών-δολοφόνων είναι ουσιαστικές ή επικοινωνιακές...