Τα αρχαία αποτσίγαρα

Σήμερα βρέθηκα στο σταθμό του τρένου στο Μοναστηράκι και είπα μιας και είχα χρόνο να χαζέψω τον χώρο που επικοινωνεί με την αποβάθρα και έχει κάτι αρχαία. Η διάθεση μου εξαφανίστηκε όταν είδα ότι στη μία από τις δύο εισόδους που επικοινωνούν με την αποβάθρα (αυτή με τα σκαλιά) έχουν πεταχτεί κάμποσες γόπες από τσιγάρα, χαρτιά, μπουκάλια κλπ στον αρχαιολογικό χώρο. Ευτυχώς ο κεντρικός χώρος δεν έχει σκουπίδια, αλλά αριστερά και δεξιά από τη σκάλα που είναι επίσης μέρος του αρχαιολογικού χώρου το θέαμα είναι μια υπενθύμηση ντροπής, ειδικά με τόσους σκουπιδοντενεκέδες στην εξέδρα...

Διόρθωση, νίκη ή ψέμα;

Η είδηση: http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4767401 Και οι αναγνώσεις (διαλέξτε και πάρτε): 1)"Στάχτη στα μάτια": Και καλά οι αγώνες αλληλεγγύης μπορούν να φέρουν αποτελέσματα... Μια στο τόσο αφήνουν να περάσει κάτι τέτοιο για "να φεύγει ο ατμός και να μη σκάσει η χύτρα" που λένε. 2)"Το καρότο σε σχέση με το μαστίγιο": Όταν ο κόσμος καίγεται πρέπει να δώσεις και κάποιες εντυπώσεις για να περάσουν τα πιο δύσκολα. 3)"Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε": Δημιουργούνται και λύνονται θέματα που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες και επιτυγχάνεται αποπροσανατολισμός για να περάσουν στα ψιλά γράμματα τα σημαντικά. 4)"Δικαίωση έστω κι εκεί": Κάποια πράγματα έστω σώζονται, κάποια πράγματα ακόμα περνάνε. Υπάρχουν νησίδες σαν αυτή που λένε να μη χάνεται η ελπίδα.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά ή/και οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

http://yannisharis.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html Για ακόμα μια φορά, τα πράγματα δεν είναι άσπρα και μαύρα αλλά πολλές αποχρώσεις του γκρι (και δεν εννοώ το βιβλίο που δίνει χαρά στα σκέλια κόσμου τον τελευταίο καιρό). Κατ' αναλογία, όπως έχει (χρόνια πριν την κρίση) εκφαυλιστεί ο συνδικαλισμός από διάφορα πρόσωπα και πρακτικές, αναγνωρίζεται το δικαίωμα να μη συμμετάσχει στην απεργία αυτός που επιλέγει να δουλέψει (που πράγματι είναι δικαίωμά του) και η διεκδίκηση εννιαίας συλλογικής έκφρασης λογίζεται ως τρομοκρατία και φασισμός με τα "μαύρα" γυαλιά. Με τα "άσπρα", ο πρώτος είναι απεργοσπάστης που για τους όποιους δικούς του λόγους σαμποτάρει με τη στάση του την προσπάθεια των πολλών υπονομεύοντάς την και πρέπει να δοθεί μάχη για το κοινό συμφέρον των εργαζομένων που με δημοκρατικές διαδικασίες ψήφισαν την εννιαία στάση τους... Καλό κούρεμα αβγού!

"Οι συγχωνεύσεις σχολείων γίνονται για το καλό των μαθητών", έλεγαν στο υπουργείο...

http://www.dkaravasilis.gr/2012/11/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/

Σκουπίδια σε τιμή ευκαιρίας!

http://www.inews.gr/193/ligmena-trofima-sta-souper-market.htm Προσέξτε ότι δε λένε "αφού θα πεταχτούν που θα πεταχτούν, ας τα δώσουμε τσάμπα σε ανθρώπους που, αν είναι να πάθουν τίποτα από την πείνα, ας ρισκάρουν τουλάχιστον μήπως τους κάτσει και δεν πάθουν τίποτα. Όχι! Θα πληρώνουμε για τα σκουπίδια, αλλά πιο φτηνά... Και η αναπόφευκτη ερώτηση: δηλαδή τόσο καιρό μας δουλεύουν ότι άμα λήξει πρέπει να πεταχτεί; Ή μπρος στο μείωση της ζημείας τι είν' η υγεία; Οέο;

Εισερχόμενο

Όταν βλέπω sms και mail από συνομηλίκους μου (δε μιλάω για μέσα κοινωνικής δικτύωσης) που μαζί με τα νέα τους μου ζητάνε τη γνώμη μου για την πολιτική κατάσταση ή μου λένε τους δικούς τους προβληματισμούς πάνω στο θέμα, τότε κάτι δεν πάει καλά... Και όλοι αυτοί για κάποιους είναι "απολιτίκ"!

Με τι καρδιά να πεις "καλό μήνα" ;

http://www.athinorama.gr/theatre/newsroom/?edtid=21621 Διαφωνώ κάθετα με το "βάζοντας πάνω απ' όλα το καθήκον μας ως Έλληνες πολίτες να προστατέψουμε τη φήμη της χώρας μας αλλά και τη βαθιά πίστη μας στην Ορθοδοξία και τον Χριστιανισμό που είναι η πίστη της αγάπης και της αποδοχής, δεν γίνεται να επιτρέψουμε την παγκόσμια δυσφήμηση που συντελείται με αφορμή την παράστασή μας", καθώς το να ελαχιστοποιήσεις τις αφορμές εκδήλωσης ενός φαινομένου δεν κάνει την εικόνα καλύτερη, αλλά μάλλον χειρότερη ως αποτέλεσμα "ήττας". Από την άλλη καταλαωαίνω στο 100% και σέβομαι το "Όμως εμείς δεν κάνουμε θέατρο για να υποκαταστήσουμε τους θεσμούς..." και η σκέψη πίσω από το μήνυμα που έστειλε ο συγγραφέας του έργου. Φεύγοντας από το ειδικό και πηγαίνοντας στο γενικό, έχω να παρατηρήσω το εξής: Κάποια πράγματα είναι εμφανή στην καθημερινότητά μας. Όταν είναι νύχτα, κάθε φως "πνίγεται" από το σκοτάδι γύρω του μέχρι η πηγή του να πάψει να το τροφοδοτεί. Από την άλλη, τη μέρα κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να "νικήσει" το φως που ξεχύνεται. Ας περιμένουμε την (πραγματική) αυγή, λοιπόν! Υ.Γ.: Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ"...