Ανακύκλωση οργάνων

Έβλεπα χτες στους "Πρωταγωνιστές" την εκπομπή για τη δωρεά οργάνων. Όσο κατανοητά, λογικά και ανθρώπινα ήταν όσα έβλεπα και καταλάβαινα, άλλο τόσο ανθρώπινες ήταν οι αντιστάσεις μου, σαν τέλεια ατελές άτομο που είμαι. Όταν θα έχω πεθάνει, αντί να φάνε τα όργανά μου τα σκουλήκια μπορώ να προσφέρω κάτι. Αλλά θα κρατάω ένα κρεβάτι εντατικής με το νεκρό κουφάρι μου για ό,τι μπορέσω να αφήσω... Με δεδομένη την κατάσταση της Υγείας στη χώρα αυτή, πας να κάνεις καλό και ίσως να κάνεις κακό! Αλλά από την άλλη εσύ απλά διαθέτεις τον εαυτό σου, δε διορθώνεις τα διοικητικά προβλήματα του τόπου και της Υγείας... Ας βγάλουν αυτοί άκρη! Εκεί μπαίνει η ατάκα "με δωρεές οργάνων θα εξοικονομούνταν χρήματα και για την Υγεία" και σου σβήνει τις πολιτικές ενστάσεις σου.

Μένει, ωστόσο, μια άλλη, πιο εγωιστική. Παρά τη συγκινητική και ανθρώπινη ατάκα "ο γιος μου πρόσφερε με το θάνατό του και συνεχίζει να ζει ένα κομμάτι του" και "η προσφορά του κάνει τον πόνο μας ελαφρύτερο" των συγγενών, ξέρεις ότι βάζεις μια ενδόμυχη εγωιστική πλευρά των δικών σου ανθρώπων σε δοκιμασία για χάρη κάποιον αγνώστων σε ανάγκη. Την ίδια ώρα που και οι δικοί σου έχουν ανάγκη, ψυχολογική κυρίως. Βρίσκεσαι αυτόματα σε ένα δίλημμα. Και σε αυτό έρχεται να προστεθεί η δική σου αίσθηση κτήσης του σώματος. Πόσο θα σεβαστούν το κορμί μου κατά τη διάρκεια του χειρουργείου; Τη διαδικασία της προσφοράς μου; Και σε τελική ανάλυση προσπαθώ να προσφέρω σε όλη μου τη ζωή, να μην είμαι όλος στο θάνατό μου; Εγωιστικό, αλλά ανθρώπινο να νιώθεις το σώμα σου κτήμα σου μετά το θάνατό σου, αφού είναι ίσως το μόνο που σε συνδέει τόσο πολύ με τη ζωή συμβολικά. Είναι η δυσκολία μας να δεχτούμε το θάνατο, ακόμα και όταν ξέρουμε ότι δε θα είμαστε εδώ. Ωστόσο, ενώ έχω αυτούς τους ενδοιασμούς, η λύση μου δόθηκε από τη φύση. Δεν μπορώ να δώσω αίμα για ιατρικούς λόγους. Είναι κάτι που φοβάμαι να κάνω (δεν τα πάω καλά με τις ενέσεις), αλλά θα το έκανα. Δεν μπορώ, όμως. Αυτή τη φυσική μου αδυναμία μπορώ να την πατσίσω με το να γίνω δωρητής οργάνων όταν δε θα υπάρχουν ιατρικοί λόγοι που να μου λένε να μην προσφέρω. Για εμένα, όσο ανθρώπινες και κατανοητές να είναι οι ενστάσεις για τη δωρεά οργάνων, μόνο αν δεν είσαι τακτικός εθελοντής αιμοδότης μπορείς να πεις "θα πάρω τα όργανά μου μαζί μου". Είναι ένα καλό δίλημμα για κάτι που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να δώσει (και όχι να φτιάξει). Αίμα όσο είσαι ζωντανός ή (και) όργανα όταν πεθάνεις;

Ας συγχωρούμε (άλλους και τους εαυτούς μας)

http://www.dkaravasilis.gr/2012/01/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B7-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

Κλεμμένοι πίνακες, κλεμμένη λογική

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4686041

Σα να ακούω κάποια φωνή "έεεεελα μωρέ, δεν πήρανε και τίποτα δικό μας σαν το λαμόγιο τον Έλγιν". Πέρασε η είδηση, ακούστηκε λίγο για το τραγελαφικό της υπόθεσης και πάμε γι' άλλα. Αν βέβαια έκλεβαν τίποτα από την Ακρόπολη... θα είχαμε καταδίκη! Ποιανού; Εδώ είναι τα ωραία!

Τη φύλαξη για τα διάφορα "εθνικά" ποιος την έχει; Φαίνεται οι διαχειριστές κάθε "εθνικού" μέρους. Έτσι η ΕΘΝΙΚΗ πινακοθήκη είχε ιδιωτική ασφάλεια. Αυτό έγινε γιατί συνέφερε περισσότερο το κράτος από το να αναλάβει η κρατική ασφάλεια; Γιατί η εθνική μας περιουσία δε γίνεται να φυλάσσεται από το κράτος; Γιατί η φύλαξη από το κράτος κρίθηκε ανεπαρκής από τη διοίκηση και επέλεξε να αναλάβουν σεκουριτάδες; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι αυτός που σχολίασε τα μέτρα ασφαλείας ήταν ο υπουργός δημοσίας τάξης ("προστασίας του πολίτη" δεν το λέω γιατί κινδυνεύω από το γέλιο). Κρίνει, λοιπόν, ότι δεν υπήρχε φύλαξη της προκοπής. Επειδή κλήθηκε για την κλοπή η αστυνομία ή ως ειδήμων; Γιατί μου κάνει εντύπωση η ΕΘΝΙΚΗ πινακοθήκη να μην έχει κρατική φύλαξη. Εκτός και κρίθηκε ανεπαρκής, οπότε τι μιλάς... Ή εκτός αν είναι ΚΑΙ κρατική η φύλαξη και την κρίνουν εκ των υστέρων... Ή εκτός αν η ΕΘΝΙΚΗ πινακοθήκη δεν είναι τόσο εθνική και είναι και ιδιωτική. Δεν ξέρω ούτε είμαι δημοσιογράφος για να το ψάξω. Είμαι κάποιος που βαρέθηκα τους μετά Χριστόν προφήτες, τους ανίκανους και τους εξυπνάκηδες που μας δουλεύουν στα μούτρα μας.

Δε χρειάζονται λεφτά ή εκπαίδευση για να μην είσαι μ@λάκας

Σήμερα το πρωί, όταν ήμουν στο μαγαζί και έτρωγα τα κρουασανάκια μου, μπαίνει ένας ρακένδυτος άνθρωπος. Μου ζητάει ένα ευρώ για να φάει. Του λέω "ευρώ δε σου δίνω. Αν θες ένα τέτοιο, πάρε" και με μια χαρτοπετσέτα του δίνω ένα κρουασανάκι. Το παίρνει, το περιεργάζεται λίγο και φεύγει (χωρίς "ευχαριστώ", αλλά δεν ήθελα, ήθελα απλά να μην ακολουθήσει κάτι σαν αυτό που ακολούθησε"). Το τρώει βγαίνοντας από το μαγαζί και πετάει στο δρόμο την χαρτοπετσέτα έξω από το μαγαζί μου. "Επ", του λέω, "το χαρτί όμως θα το μαζέψεις και θα το πετάξεις στα σκουπίδια". Έσκυψε και το σήκωσε. Το πέταξε 2 μέτρα πιο δίπλα, στο διπλανό μαγαζί, εκεί που υποτίθεται ότι δεν έβλεπα. Ο κάδος είναι ακριβώς δίπλα από το μαγαζί μου, στην άλλη του πλευρά...

Μερικά ωραία διδάγματα

http://www.dkaravasilis.gr/2012/01/%CF%84%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%BE%CE%B5-%CF%84%CE%BF-2011/

"Πόλεμος" (;) εξουσιών

Πάντα είχα ένα θέμα με τις γλαφυρές λέξεις που υποτίθεται ότι είναι παραστατικές ενώ είναι ασύμμετρες ως μεταφορές. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο πόλεμος. Διάβασα και άκουσα για τη δήλωση Παπούλια ότι γίνεται "πόλεμος" στον Παπαδήμο. Ευτυχώς έχουμε καιρό να δούμε πόλεμο στα μέρη μας για να θυμηθούμε τι σημαίνει να σκάει μια βόμβα δίπλα σου ή να πετάγονται μέλη αίματα από ανθρώπους που πριν λίγο ανέπνεαν μαζί σου... Αλλά δε θα σταθώ στο γλωσσικό του θέματος αυτή το φορά.

http://www.madata.gr/epikairotita/politics/160888.html

Ξαναγράφω με πλάγια: Γίνεται πόλεμος στον Παπαδήμο, είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας επί λέξει: «Του γίνεται πόλεμος. Το βλέπω στις εφημερίδες με σχόλια που θα μπορούσαν να μη γίνονται αφού όλοι δηλώνουμε και ζητάμε τα πολλά χρήματα από την Ευρώπη».
"Επί λέξει" γράφει το δημοσίευμα. Αν είναι έτσι, τότε αυτά τα είπε ο πρόεδρος της δημοκρατίας (η Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν προτιμάτε, τα μικρά γράμματα είναι γλωσσική μου επιλογή και όχι σχόλιο εδώ). Παρότι τους δημοσιογράφους τους έχω περισσότερο από όλους, ίσως, στην μπούκα, νομίζω ότι ο ρόλος τους (πρέπει να) είναι να ελέγχουν τις τρεις εξουσίες (γι'αυτό λέγεται και τέταρτη εξουσία ο Τύπος), εκτός, φυσικά, από το να ενημερώνουν να ενημερώνουν. Στον έλεγχο αυτό υποτίθεται ότι πάνε και τα σχόλια (άλλο αν το έχουμε πάει ως μέσω πίεσης συμφερόντων κλπ...).

Ερώτηση 1: Τώρα το καταλάβαμε ότι τα σχόλια πλέον γίνονται πολλές φορές ανεύθυνα, κάποιες για εντυπωσιασμό και κάποιες για συμφέροντα; Αν ναι, κάλιο αργά παρά ποτέ... Αν όχι,
Ερώτηση 2: Η παρατήρηση γίνεται επειδή είναι τέτοια η συγκυρία και η ανάγκη κλπ κλπ; Και ο πρόεδρος της δημοκρατίας που ανήκει σε μία εξουσία κάνει παρατηρήσεις στην εξουσία που τον ελέγχει σε φάση "ρε παιδιά, εδώ ζοριζόμαστε, το ξεφτιλίζετε κάθε φορά, μην το κάνετε και τώρα"; Ή κάνουν γενικά καλά τη δουλειά τους (ασχολίαστο...) και την κάνουν και τώρα, αλλά επειδή είναι τα ζόρια πρέπει να μην τα λένε;

Θυμίσω και τα σχόλια (;) Βενιζέλου στον Βαξεβάνη που (παραθέτω σε πλάγια, τα έντονα γράμματα δικά μου) σε τηλεφωνική του παρέμβαση κατηγόρησε ευθέως τον κ. Βαξεβάνη για μεροληπτική στάση αναφέροντας μάλιστα και την ιδιότητά τού ως δημοσιογράφου σε κρατικό μέσο σύμφωνα με αυτό: http://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/246226/skliri-kodra-venizelou-me-to-dimosiografo-k-vaxevani/
Δε στέκομαι στο ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, δεν το έχω ψάξει, στέκομαι στην αναφορά για "κρατικό μέσο" η οποία μπορεί να είναι απλή εξειδίκευση (αμφιβάλλω), αντιδιαστολή με ιδιωτικά μέσα (άρα κάνουν κάτι διαφορετικό τα ιδιωτικά; ) ή τη σχέση του κράτους με το κρατικό μέσο. Κάτι άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ, ούτε να μαντέψω τι θέλει να πει ο ποιητής.

Μιας και λέμε για μπερδέματα εξουσιών, χωρίς να ξέρω πολλά πράγματα και για αυτό, κάτι σε κόντρα γίνεται (πάλι) και με τη δικαστική εξουσία και την εκτελεστική. Τώρα είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα υπερβολικά; Υπάρχουν όντως πιέσεις; Δεν υπάρχει τίποτα; Μένω εδώ για να μην πιάσω και την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης, τον έλεγχό της, το πόσο ίσοι είμαστε όλοι απέναντι της, τα νομοθετήματα των νομοθετών (άλλη εξουσία αυτή) κλπ

Μαυρίσατε ακόμα δεν μπήκε ο νέος χρόνος; Μην ανησυχείτε! Έρχονται τα Φώτα! θα κάτσει κανένα περιστέρι στον Καρατζαφέρη, μετά αυτός θα συναντηθεί με τον Παπούλια κλπ. Είναι αυτό που λέμε "ο Θεός να βάλει το χέρι του"! Ω, θεέ μου...!

Το πρώτο μάθημα του νέου έτους

Δεν προφτάσαμε καλά-καλά να πούμε "καλή χρονιά" φέτος και έπεσε το ρεύμα! Καλή αρχή δεν το λες... Στη συνέχεια έγινε μια φασαρία κάτω και κατέβηκα στην είσοδο να δω αν χρειάζεται να πάρουμε την αστυνομία. Τελικά δεν ήταν τίποτα, αλλά έπρεπε να περιμένω να κάνουμε ποδαρικό για να ξαναμπώ στο σπίτι (βιάστηκα να βγω...). Μετά από αυτό κι ενώ καθόμασταν με τα κεριά παρατήρησα ότι είναι ωραία η ατμόσφαιρα έτσι και αν δεν είχε πέσει το ρεύμα δε θα το είχαμε καταλάβει...

Συνεχίστηκε το "καλότυχο" σερί με το να πέφτουν τα κλειδιά του αδερφού μου πριν το ποδαρικό στο δικό μας σπίτι, να πεταχτώ να επιστρέψω τη νονά μου σπίτι της με αποτέλεσμα να έρθουν οι πρώτοι μου φίλοι που είχα καλέσει σπίτι για παιχνίδια μετά τη 1 κι εγώ να λείπω κι άλλα όμορφα... Γενικά επικρατούσε ένα πανδαιμόνιο και η ζόρικη τελευταία βδομάδα του '11 έδειξε να μην αφήνει ούτε την αλλαγή του χρόνου πιο χαλαρή...

Στο τέλος της ημέρας είχα περάσει τέλεια. Η παρέα ήταν εξαιρετική (άσχετα αν θα μπορούσε να είναι και ενισχυμένη με άλλα άτομα που θα ήθελα να ήταν εκεί), το κέφι και το γέλιο συνεχώς παρόντα και όλα ήταν τέλεια. Συμπέρασμα: με καλή παρέα πάντα όλα είναι καλύτερα, σωστά; Λάθος! Η καλή παρέα είναι απαραίτητη για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα και να περάσεις καλά, αλλά δε φτάνει από μόνη της. Πρέπει να επιτρέψεις εσύ στον εαυτό σου να προσπεράσει ό,τι τον χαλάει και τον ρίχνει μέχρι τότε για να τον παρασύρει η παρέα. Δεν κάνει η παρέα κουμάντο το κέφι σου (πόσες φορές έχεις βγει με καλή παρέα και έχεις γυρίσει λέγοντας "ωραία ήταν, αλλά δεν είχα πολύ όρεξη"), αλλά μπορεί να το επηρεάσει αν εσύ το επιτρέψεις!

Ας ευχηθούμε και ας φροντίσουμε, λοιπόν, να έχουμε μια καλή χρονιά!