Προσοχή στους πολέμιους

Κάθε μεγάλη επιτυχία έχει τους εχθρούς της. Το ίδιο ισχύει και για κάθε μεγάλη μ@λακία...

Ανθρωπιά και αθλητισμός (κι όμως γίνεται!)

http://www.dkaravasilis.gr/2011/12/%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%BF%CF%85/

Πολιτική και αθλητισμός αλλά μέχρις ενός σημείου (και από άλλους)

http://www.sport-fm.gr/article/519941

Πολιτική και αθλητισμός αλλά μέχρις ενός σημείου

Οκ, μπορεί να είναι μεγάλη πίκρα όταν είσαι Ολυμπιακός και έχεις κάνει από τις καλύτερες εμφανίσεις σου σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και δεν περνάς επειδή η γαλλική Μαρσέιγ γύρισε στην έδρα της γερμανικής Ντόρτμουντ το 2-0 σε 2-3, αλλά να αποδίδεται και να ταυτίζεται αυτό με Μέρκελ και Σαρκοζί είναι τουλάχιστον υπερβολή... Και μάλιστα όχι μόνο στα δηλωμένα ερυθρόλευκα πρωτοσέλιδα!

Δεν είναι όλα εμπόριο τελικά...

Σήμερα έκανα ένα λάθος. Ενώ ήξερα ότι είναι επέτειος από τη δολοφονία του Γργορόπουλου επέλεξα να μην πάω θεωρώντας ότι γίνεται εμπόριο όπως έγινε σιγά-σιγά η 17η Νοεμβρίου και τόσα άλλα. Και όντως έγινε, όπως έγινε και άλλοθι για 1002 άλλα πράγματα. Άναψα, λοιπόν, ένα κερί σπίτι μου και το άφησα να σβήσει μόνο του αφιερώνοντας το χρόνο και τις σκέψεις μου εκεί και όχι σε όσους θέλουν να εκμεταλλευτούν την παρουσία μου. Ωστόσο, σήμερα υπήρχε και πορεία μαθητών και καθηγητών, κάτι που δεν είχα πάρει χαμπάρι, κάτι που στη γενικότερη απαισιοδοξία μου με όλα αυτά που γίνονται δε μου πέρασε από το μυαλό. Εκεί θα μπορούσα να είμαι και όφειλα να είμαι. Λάθος μου. Και ευκαιρία να επανορθώνω κάθε χρόνο όσο υπάρχουν μαθητικές πορείες γι' αυτό το θέμα με το να είμαι εκεί.

Τελικά ποιος μύθος είναι μύθος;

http://www.24grammata.com/?p=22059#more-22059

Βλέποντας τον κόσμο να περνά

Σου έχει τύχει κι εσένα. Νιώθεις μόνο σου σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνεις. Μάλλον που καταλαβαίνεις αλλά δεν αποδέχεσαι! Ε και; Ο κόσμος αυτός θα συνεχίσει με ή χωρίς εσένα. Εσύ μπορείς να κάτσεις να τον αναλύσεις ή να ζήσεις σε αυτόν όσο περισσότερα και όσο καλύτερα μπορείς. Ναι, αλλά δεν είναι αυτός που θες! Ναι, αλλά αυτός που θες δεν υπάρχει, οπότε μπορείς να χάσεις το χρόνο σου (και τον εαυτό σου) ψάχνοντάς τον ή να μπεις στο παιχνίδι κρατώντας τη μοναδικότητά σου. Πρόσφατα διάβασα στο αγαπημένο μου σάιτ του Καραβασίλη ότι "όσο μεγαλώνουμε μετανιώνουμε γι' αυτά που δεν κάναμε και όχι γι' αυτά που κάναμε"... Επίσης εκεί διάβασα (και παραφράζω γιατί ήταν διαφορετικά): να αγαπάς τον εαυτό σου γι' αυτό που είσαι και όχι γι' αυτά που κάνεις". Εσύ, λοιπόν, που είσαι σε αυτό το παιχνίδι;