Αθλητική μνήμη

Όλο λέω ότι δε θα γράφω για αθλητικά και όλο γράφω τελικά... Γιατί μια στο τόσο που θα ρίξω μια ματιά βλέπω τόσα και τέτοια που δεν μπορώ να μην τα αναφέρω!

Κάποτε στο Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός έπαιζε στους ομίλους με τη Μονακό. Εκεί είχε γίνει χαμός για ένα σουτ του Οκκά σχετικά με το αν πέρασε ή όχι τη γραμμή. Η γωνία δε βοηθούσε ιδιαίτερα για να είσαι σίγουρος και πολλοί Ολυμπιακοί χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα το ότι ο παίχτης ήταν μέσα από τη γραμμή, άρα πέρασε και η μπάλα. Εγώ έκανα μέχρι και αναπαράσταση για το ότι το επιχείρημα αυτό δε στέκει από μόνο του, αλλά δεν τους ένοιαζε. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δε δέχονται κάτι που βλέπουν μπροστά τους και τους λέει "απλά μην είστε σίγουροι". Σήμερα κατάλαβα, γιατί πολλοί είναι οι ίδιοι Ολυμπιακοί που ξέχασαν το επιχείρημά τους σε ό,τι αφορά το δεύτερο γκολ του ΠΑΟ στην Ξάνθη, παρότι ο τερματοφύλακας (και το χέρι του που αποκρούει) βρίσκεται μέσα από τη γραμμή. Εγώ πάλι εξακολουθώ να πιστεύω ότι, αφού η γωνία δε βοηθάει, η θέση του μέλους που βρίσκει την μπάλα δεν μπορεί να είναι επιχείρημα, γιατί μπορεί να είναι πίσω από τη γραμμή και η μπάλα να μην την περάσει. Με τη διαφορά ότι το ίδιο ίσχυε και τότε, απλά ήταν στήθος αντί για χέρι.

Υ.Γ.: Επίσης εξακολουθώ να πιστεύω μεγάλο λάθος, αν όχι σκάνδαλο, τη χορηγία παιχνιδιών του ΟΠΑΠ σε φανέλα ομάδας, αφού δεν είναι (και καλώς δεν είναι) όλων των ομάδων με εξαίρεση ΙΣΩΣ μόνο αν δεν υπάρχει άλλος χορηγός που να θέλει τη θέση στη φανέλα (ανεξαρτήτως συμφέρουσας ή μη πρότασης).

Λες το "ο κόσμος πεινάει" να μην είναι μια απλή γενίκευση;

Δε θέλω να το πιστέψω, αλλά το αναφέρω για την περίπτωση που ισχύει:

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231133016

Παιδεία και δημογραφικό

Διαβάζαμε στα βιβλία ιστορίας για διάφορες προσωπικότητες που έφτιαχναν σχολεία, νοσοκομεία κλπ και την ανάλογη θετική αξιολόγηση όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τις θετικές επιπτώσεις που είχαν οι πράξεις τους στην πορεία της ιστορίας (με εξαίρεση κάποιες προπαγανδιστικές περιπτώσεις που αντιστάθμιζαν άλλα δεινά, αλλά ας μην κάνουμε αυτή την κουβέντα τώρα).

Σήμερα έχουμε συγχωνεύσεις σχολείων (το οποίο συνοδεύεται με δηλώσεις επιτυχίας και ατάκες όπως "για το καλό του μαθητή"), ακούγεται το ίδιο και για νοσοκομεία, εφεδρεία στους εκπαιδευτικούς, να δούμε αν θα γίνει και με γιατρούς...

Ε και;! Τόσα χρόνια μας λέγανε για το δημογραφικό μας πρόβλημα, την υπογεννητικότητα και τα συναφή. Τα ξέραμε! Κι αφού τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία δουλεύουν τέλεια, ξαφνικά έχουμε λιγότερες ανάγκες. Ναι, λιγότερες ανάγκες. Αφού είμαστε λιγότεροι! Οκ, συμφέρει και οικονομικά, αλλά αυτό ένα μια τυχαία ωφέλεια και όχι του ζητούμενο... Το ζητούμενο είναι οι καλύτερες υπηρεσίες (από τις ήδη τέλειες) που είναι πολλές και "απλώθηκαν". Είναι αυτό που λένε "δε γ@μείς που δε γ@μείς, δε γ@μιέσαι να γ@μήσουμε κι εμείς;"... Που να μην είχαμε και δημογραφικό πρόβλημα και να είχαμε περισσότερο κόσμο με ανάγκες, δηλαδή! Όπου "κόσμο", βάλτε "πολίτες"... Αν θέλετε...

"...αρκεί να λένε το όνομά σου σωστά"

Αγαπημένο κλισέ και ταυτόχρονα υπερεκτιμημένη μπαρούφα είναι το "ας λένε ότι θέλουν για σένα, ας σε βρίζουν, αρκεί να λένε το όνομά σου σωστά", δόγμα αμερικανικής (αν δεν κάνω λάθος) προέλευσης και αντίληψη του μάρκετινγκ που έγινε λαϊκή. Λες γι' αυτό να εξακολουθούν να βγαίνουν κόμματα και πρόσωπα στην εξουσία; Επειδή ακούμε συνέχεια τα ονόματά τους και τα λέμε σιχτιρίζοντας; Μπα... Αν ήταν έτσι θα είχαμε βγει από την κρίση και μόνο από τον τουρισμό, τόσο μπινελίκι που μας έχουν ρίξει στο εξωτερικό και με αναφορά στις ειδήσεις τους μέρα παρά μέρα... Και το Greece πόσο λάθος να το πεις!

Πνευματικό ξύπνημα λίγο πριν τον ύπνο

Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι καλύτερες ιδέες μου έρχονται λίγο πριν με πάρει ο ύπνος. Εκεί που είμαι στο γλάρωμα και βαριέμαι απίστευτα να σηκωθώ να τις γράψω ή να τις εξακριβώσω, αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι τόσο καλή ιδέα που θα τη θυμάμαι και όταν σηκωθώ. Δεν ξέρω αν όντως αυτή η χαλάρωση μπορεί να δώσει την έμπνευση ή απλά δεν είμαστε σε κατάσταση να κρίνουμε και να αξιολογήσουμε πλήρως την ιδέα, οπότε αυτή μας φαίνεται εξαιρετική. Αυτό που ξέρω είναι ότι, όταν ξυπνήσουμε, δεν είναι εκεί. Όπως τα όνειρα...

Επιτέλους ασφάλεια στις διαδηλώσεις!

Θες να διαδηλώσεις, ε; Θα το φας το δακρυγόνο σου. Κάποιοι κάνουν ζημιές και πρέπει να τους πετάξω κάτι που θα σε πάρει κι εσένα η μπάλα... Γίνονται φασαρίες, ε; Λογικό και αναμενόμενο να υπάρξει αντίδραση από τις αρχές. Αλλά μέσα στην αναμπουμπούλα θα φας κι εσύ και θα φας καλά! Γιατί τι δουλειά είχες στο δρόμο μου; Να διαδηλώσεις ενώ μπήκαν διάφοροι ή άλλοι ξέφυγαν; Δουλειά μου δεν είναι να διακρίνω τον καλό από τον κακό, αλλά να κάνω αυτό που μου λένε και μου λένε "επίθεση". Σκέτο, χωρίς διακρίσεις. Ας μην ήσουν εκεί... Τι θα πει "είναι δικαίωμά σου"; Κι εμένα είναι υποχρέωσή μου! Δουλειά μου! Τι και γιατί είναι μια άλλη κουβέντα (άλλωστε κι εμένα με παίζουν όπως παίζουν κι εσένα)... Και στο φινάλε δε θα γίνει τίποτα. Το πολύ-πολύ θα υπάρξει θέμα για 1-2 μέρες και τέλος. Μετά θα αναλάβει η Ε.Δ.Ε.. Και δε θα με ξαναδείς ποτέ. Μέχρι την επόμενη συγκέντρωση...

ΩΠΑ! Κρατάς κάμερα. Κρατάς μικρόφωνο. Και σου συμπεριφέρθηκα σαν έναν απλό διαδηλωτή; Είσαι ο Τύπος! Το Θέμα αποκτάει άλλες διαστάσεις. Ο συνάδερφός σου δε λαϊκίζει πλέον, αλλά φέρεται με αλληλεγγύη. Και αποτελεσματικά. Θα έχω πρόβλημα. Μπορεί και να συλληφθώ. Κι ας ισχύει ό,τι θα έλεγα στην περίπτωση που ήσουν ένας διαδηλωτής. Κρατάς κάμερα. Κρατάς μικρόφωνο. Τόσο καιρό σε ξεχωρίζω (με κάποιο μαγικό τρόπο, σε αντίθεση με όσους απλά διαδηλώνουν ειρηνικά). Δεν το έκανα; Θα πληρώσω. Γιατί δεν είσαι διαδηλωτής. Είσαι ο Τύπος (και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία μας! )

Συμπέρασμα: Θες να διαδηλώσεις και να μην κινδυνεύεις από μπάτσους ή αν κινδυνεύσεις να γίνει κάτι τελικά; Κατέβα στη διαδήλωση με επαγγελματική φωτογραφική μηχανή ή κάμερα ή μικρόφωνο με όνομα καναλιού (κατά προτίμηση μεγάλου). Εμπρός στις διαδηλώσεις που αντί για συνθήματα θα κρατάμε μικρόφωνα! Το δικαίωμα της διαδήλωσης και της διαμαρτυρίας επιτέλους δικαιώνεται!

Τι άλλαξε σε 2 χρόνια;

Τις προάλλες είχα βγει με ένα άτομο που είχα να δω πολύ καιρό. Κάποια στιγμή, όπως το έφερε η κουβέντα, ρωτάω: "Έχουμε να τα πούμε κοντά 2 χρόνια. Τι αλλαγές βλέπεις ή υποθέτεις σε σχέση με αυτά που ήξερες για μένα;" Την απάντηση τη σκέφτομαι ακόμα κι ας πέρασαν μέρες. "Χαμογελάς πολύ περισσότερο από ό,τι τότε". Η επανάσταση στην πράξη...