Για την κουταλιά νερό

Και σαν φυσικό επακόλουθο του προηγούμενου ποστ, που μετά από μαζεμένα καλά θα σκάσει ένα κακό και θα σου έρθουν όλα όσα σε χαλάνε μαζεμένα, κάποια στιγμή ξυπνάς και όλα "κάπως" έχουν γίνει πάλι όμορφα. Βλέπεις ότι προχώρησες με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, βλέπεις ότι από εκεί που πνιγόσουν επέπλευσες και συνειδητοποιείς ξανά ότι δεν ήταν ο ωκεανός αλλά ένα μεγάαααλο κουτάλι. Και όλα αυτά μέχρι την επόμενη φορά... Αλλά όπως είπε και ο Ρόκι στον γιο του στην τελευταία ταινία, "life ain't about how hard you hit. life is about how hard you can get hit and keep going forward". Και μπορεί να το είπε ο φουσκωμένος ατάλαντος παππούς Σταλόνε σε μία ταινία, αλλά είναι μεγάλη αλήθεια! Καλή μας συνέχεια, λοιπόν, και για όταν ξανάρθουν τα στραβά καλό μας κολύμπι!

Ενός κακού μύρια έπονται

Όχι πως λέω τίποτα καινούργιο, αλλά κάθε φορά που συμβαίνει κάτι και σου τη χαλάει δε θα είναι το μόνο. Θα ακούσει ένα κακό νέο, πιθανό είναι να ακούσεις και 2-3 ακόμα, θα θυμηθείς διάφορα στραβά που είχες αφήσει στο πλάι ή τους είχες δώσει την πραγματική μικρή τους διάσταση, αλλά ξαφνικά μοιάζουν πάλι τεράστια και κάνεις διάφορα λάθη και στραβά που έιτε φταις είτε έρχονται (όπως να πεις στον αδερφό σου οκ να φας ότι φτιάξει και να μην ξεπαγώνουν οι κεφτέδες από την κατάψυξη με αποτέλεσμα να φας 3 ώρες μετά κλπ). Τι κάνεις, λοιπόν, μέχρι να ξαναστρώσουν τα πράγματα; Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς, εγώ σηκώνω το μεσαίο δάχτυλο του χεριού μου σε όλα όσα έρχονται μέχρι να έρθουν πάλι καλα!

Προδομένοι από τη γραμματοσειρά

Στο κτήριο της ΓΣΕΕ έχουν μια τεράστια αφίσσα-πανό για τη μέρα τις γυναίκας. Σε αυτήν αποικονίζει μια γυναίκα που γράφει ένα σύνθημα σε έναν τοίχο (νομίζω "διεκδικούμε τα δικαιώματά μας") και απο κάτω υποτίθεται ότι έχει γράψει "όχι στις διακρίσεις". Το θέμα είναι ότι το "όχι στις διακρίσεις" είναι γραμμένο με πιο μικρά γράμματα από αυτά που γράφουν ΓΣΕΕ κάτω δεξιά στην αφίσσα...

Υ.Γ.: Σημειολογία, σε αγαπώ...!

Μεταπτυχιακές (και όχι μόνο) αναζητήσεις

Σήμερα στο μάθημα προβληματίστηκα αρκετά. Σε ένα ωραίο σεμιναριακό μάθημα που ζητούσαν τη γνώμη μας αρκετά συχνά βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο. Η καθηγήτρια μας έβαλε χέρι όταν κοιταζόμασταν αντί να απαντήσουμε άμεσα στο ερώτημα "ως γλωσσολόγοι τι απαντάτε σε αυτή τη θέση;", η οποία θέση ήταν αντιεπιστημονική, αλλά ήταν θέση ενός επιστήμονα "φιρμάτου" και παλιού μας καθηγητή. Ήταν το γλωσσολογικό μας επίπεδο; Ήταν η ανασφάλειά μας;

Μια εξήγηση, αλλά σε καμία περίπτωση δικαιολογία, είναι ότι 24 χρόνια έχω μάθει να κλείνω το στόμα μου. Έχουμε ακούσει αρλούμπες και αρλούμπες σε τάξεις, αμφιθέατρα, σπίτια από καθηγητές, γονείς, άσχετους κλπ.. Αν σε αυτά προσθέσετε και το "που πας ρε Καραμήτρο να διαψεύσεις κάποιον φτασμένο" επηρεασμένοι από το ποιος λέει τη θέση και όχι εστιάζοντας στην ίδια τη θέση, έχετε μια τέλεια συνταγή για κλειστά στόματα. Όταν στο σχολείο, σε μαθήματα πανεπιστημίου προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθαίνεις να ακούς και να μη μιλάς, μαθαίνεις να μην κρίνεις αυτό που ακούς αλλά να παίρνεις μόνο την επιχειρηματολογία που σου δίνουν, ακόμα κι αν λίγες ώρες πριν σε άλλο μάθημα άκουγες την αντίθετη θέση από άλλον καθηγητή, είσαι έξω από τα νερά σου σε μια τέτοια ερώτηση. Μια ερώτηση που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη σε κάθε μάθημα και που έστω σε αυτό φαίνεται ότι θα τεθεί αρκετές φορές αφού τέτοιου είδους σεμιναριακό μάθημα συζήτησης και ερωταποκρίσεων δεν κάνουμε συχνά, αν και θα έπρεπε να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Επιπλέον, σε επιστημονικά θέματα όταν πεις κάτι που δεν είναι σωστό σε κάνουν ρόμπα, σε εκμηδενίζουν, οπότε πρέπει να προσέχεις τους ισχυρισμούς σου και αν γίνεται να έχεις και πηγές εκτός από επιχειρήματα. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε τη θέση μας από το επιστημονικό επιχείρημα και διστάζουμε από φόβο να τα μπλέξουμε, ενώ θα έπρεπε να τα είχαμε ξεμπλέξει και να υπερασπιστούμε τις γνώσεις μας χρησιμοποιώντας τις. Είναι κι αυτό κάτι που μας κρατάει πίσω σε τέτοιες ατάκες.

Το πρόβλημα, λοιπόν, ήταν η συστολή μας; Δε θα απέκλεια να ήταν αυτό, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό κατά τη γνώμη μου. Με τρομάζει η ιδέα να ήταν η επιστημονική μου επάρκεια το πρόβλημα. Αν ήταν το επίπεδο επεξεργασίας μου κακό, αν οι γνώσεις μου ελλιπείς ή αν η μνήμη μου δε με βοήθησε. Η απάντηση ήταν κάτι που ένιωθα ότι το είχα μέσα μου και το ίδιο είδα στα μάτια αρκετών συναδέρφων μου (όχι όλων, ομολογώ, αλλά δεν είμαι και τέλειος "ματοαναγνώστης") όταν την ακούσαμε. Αυτό από τη μία με καθησύχασε, από την άλλη με ξύπνησε να είμαι πιο δραστήριος σε σχέση όχι μόνο με τα ενδιαφέροντά μου αλλά και με το ακαδημαϊκό μου επίπεδο. Δε μου αρέσει αυτό το τελευταίο, αλλά αφού αποφάσισα να γίνω μεταπτυχιακός φοιτητής πρέπει να έχω κι από αυτό (το ακαδημαϊκό επίπεδο, δηλαδή).

Τι φταίει, λοιπόν, και έμεινα σιωπηλός; Εγώ. Γιατί στο θέμα των προσλαμβανουσών μου και των βιωμάτων μου έπρεπε να έχω απαντήσει εδώ και καιρό με το "ε και;" και στο θέμα των γνώσεων μου έπρεπε να φροντίσω να τις έχω κι αν τις είχα να τις διατηρήσω "πρόχειρες" γιατί η ερώτηση αφορούσε τα πολύ βασικά... Τι κι αν έχουμε μάθει να σκάμε; Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε, μεταπτυχιακοί φοιτητές είμαστε. Τι κι αν το όνομα είναι πιο φτασμένο; Τη θέση κρίνουμε, μεταπτυχιακοί φοιτητές είμαστε. Τι κι αν ο χώρος είναι πιο σκληρός για λάθη; Ένας λόγος παραπάνω να τον πιάσουμε από τα μαλλιά (άσε που στην τελική όλοι είμαστε και τέλεια ατελείς, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα). Όσο για τις γνώσεις, είναι χρόνος μέσα από βιβλία και στο χέρι μου να τις παίρνω και να κρατάω ικανοποιητικό επίπεδο εξασκώντας τις με κάτι τέτοια.

Για την Κυρά της Ρω

Η σχέση μου με τα σύμβολα ήταν πάντα περίεργη. Με εξαίρεση μία πολύ προσωπική περίοδο πάντα ξεχώριζα το υλικό κομμάτι από τον συμβολισμό που του είχαμε δώσει. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ιστορία για το συγκεκριμένο άνθρωπο πάντα με συγκινούσε. Για όσους τυχόν δεν ξέρουν, ευκαιρία να αφήσω ένα ίχνος από κάτι που βρήκα.

http://www.24grammata.com/?p=10641

Υ.Γ.: Το "κ" στον τίτλο δεν είναι ορθογραφικό λάθος.

Καθαροδευτέρα

Ευκαιρία σήμερα που είναι Καθαρή Δευτέρα να πούμε δυο λόγια και να είμαστε ξεκάθαροι με τους εαυτούς μας (μέχρι να καταφέρουμε να είμαστε και μεταξύ μας...). Η σημερινή μέρα είναι η αρχή της Σαρακοστής, αλλά είναι ταυτόχρονα και το τέλος των αποκριών. Εγώ θέλω να σταθώ λίγο στο δεύτερο κομμάτι. Υποτίθεται ότι αυτές τις 3 βδομάδες που πέρασαν φοράμε μια μάσκα, "γινόμαστε" κάποιοι άλλοι για λίγες ώρες και τον υπόλοιπο χρόνο είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός. Σε αυτά τα πάρτι γλεντάμε και χορεύουμε όλοι μαζί γνωστοί και άγνωστοι (μιας και είμαστε όλοι άγνωστοι κάτω από τη μάσκα), όταν μιλάει κάποιος κάνει πλάκα και το διασκεδάζουμε και δεν είναι ο άσχετος ή ο πέφτουλας, ο ενοχλητικός ξέμπαρκος που πρέπει να βρει μια καλή ευκαιρία για να μπει, οι ατάκες είναι εύκολες γιατί οι πάσες πέφτουν βροχή και όχι μόνο δε μας ενοχλεί αλλά περνάμε καλά! Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε παρέες-πηγαδάκια (ακόμα και στην ίδια παρέα), ο άλλος πρέπει να αποδείξει τον εαυτό του, ξεκινάμε πολύ πιο καχύποπτα ή τουλάχιστον επιφυλακτικά κάθε αλληλεπίδραση και το ύφος μας δεν είναι τόσο εορταστικό αλλά πιο "τουπέ" γιατί έχουμε και μια εικόνα να υπερασπιστούμε... Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως είμαστε μασκαράδες και ψεύτες όλες τις άλλες μέρες και πίσω από την υλική μάσκα και τη σύμβαση των αποκριών αφήνουμε ελεύθερο τον πραγματικό μας εαυτό; Μήπως τα κάνουμε ανάποδα;

Υ.Γ.: Είμαστε όλοι χαρταετοί. Το θέμα είναι αν εστιάζουμε στο κομμάτι σκοινί που μας κρατάει ή στη δυνατότητά μας να πετάμε όλο και πιο ψηλά.

Δολοφονία αστυνομικών

"Όπως ανακοινώθηκε από την αστυνομία, νεκροί είναι ο Γεώργιος Σκυλογιάννης, 22 ετών και ο ειδικός φρουρός Ιωάννης Ευαγγελινέλης, 23 ετών.
Σοβαρά, αλλά πιθανόν εκτός κινδύνου, είναι ο τρίτος αστυνομικός, ενώ ελαφρά στο πόδι τραυματίστηκε ο τέταρτος.
Το συμβάν έγινε δίπλα στη συμβολή των οδών Περικλέους και Παντελή Νικολαΐδη.
Οι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ καταδίωκαν κλεμμένο ΙΧ, μάρκας Volvo, στο οποίο επέβαιναν τρία άτομα ύποπτα για ληστεία, λίγη ώρα νωρίτερα στη λεωφόρο Δημοκρατίας 337 στο Μενίδι.
Ξαφνικά δύο από τους επιβάτες του αυτοκινήτου άρχισαν να πυροβολούν με καλάσνικοφ και πιστόλι εναντίον των αστυνομικών, οι οποίοι ανταπέδωσαν τα πυρά, και στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή.
Βολές από τους πυροβολισμούς των δραστών δέχθηκαν τέσσερις ακόμη αστυνομικοί, δύο στα κράνη και δύο στα αλεξίσφαιρα γιλέκα τους, χωρίς να τραυματισθούν.
Κάτοικος της περιοχής, σε ερώτηση αν είδε το γεγονός απάντησε ότι εκείνη την ώρα βρισκόταν μέσα στο σπίτι του και έπεσε στο πάτωμα ακούγοντας τους πυροβολισμούς.
«Δεν σταμάτησαν να ρίχνουν. Έριξαν πάρα πολλές φορές, σχεδόν επί 10 δευτερόλεπτα πυροβολούσαν συνεχώς» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σε εξέλιξη βρίσκεται μεγάλη αστυνομική επιχείρηση στην περιοχή για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών.
Το κλεμμένο Volvo βρέθηκε λίγο μετά τις 20:00 το βράδυ στην οδό Παλαιολόγου στου Ρέντη. Εντός του οχήματος, που είχε κλεμμένες πινακίδες, βρέθηκε ένα καλάσνικοφ και ένα πιστόλι, με τον οποίο, πιθανότητα, οι δράστες «γάζωσαν» τους αστυνομικούς.
Το όχημα θα εξεταστεί για αποτυπώματα και άλλα στοιχεία, τα οποία πιθανώς θα μπορούσαν να οδηγήσουν στους δράστες, ενώ και το όπλο θα σταλεί για βαλλιστική εξέταση"
Πηγή: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231081497

Έκοψα τις δηλώσεις πολιτικών γιατί τις έχω γραμμένες. Είναι τρομακτικό πώς μπορεί να εξισωθεί το εργατικό ατύχημα με τη δολοφονία σε τέτοια επαγγέλματα. Είναι διπλά τορμακτικό πώς σκοτώνονται νέοι άνθρωποι και οι θάνατοι διαχωρίζονται ανάλογα με το επάγγελμα. Προσωπικά, επειδή ακριβώς τα χώνω συχνά για θέματα κατάχρησης εξουσίας κλπ στους μπάτσους και επειδή προπσαθώ πάντα να διαχωρίζω τους μπάτσους από τους αστυνομικούς, πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν ξέρω τους εμπλεκόμενους της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. στη συγκεκριμένη είδηση, αλλά μια δολοφονία στη δουλειά είναι πάντα σοκαριστική όταν ειδικά τη συγκεκριμένη στιγμή είναι σαφές ότι η δουλειά γίνεται καλά και προστατεύουν όλους εμάς σε αυτή την καταδίωξη. Συλλυπητήρια σε όλους μας, λοιπόν.