Σε ιδιωτικό σχολείο της Πεύκης 6 χρόνια μετά

Πρόσφατα με πήρανε στο μεταπτυχιακό της επιλογής μου και αποφάσισα να κεράσω σοκολατάκια στο σχολείο που πήγα γυμνάσιο-λύκειο. Πήγα χαρούμενος, γύρισα εντυπωσιασμένος. Σε κάθε μου επίσκεψη εκεί η κορυφαία στιγμή ήταν συζητήσεις με ορισμένους παλιούς μου καθηγητές που τους έχω σε εκτίμηση, τους νιώθω κοντά μου και πάντα έχουμε κάτι παραπάνω να πούμε (παρεμπιπτώντως, τσεκάρετε μία τη σελίδα ενός από αυτούς που τον έχω στην καρδιά μου). Φέτος, όμως, η κορυφαία στιγμή ήταν η ανατροπή των φόβων μου γι' αυτό το σχολείο.

Είδα, λοιπόν, ότι το σχολείο προχωράει τεχνολογικά. Αυτό το περίμενα γιατί οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός του ήταν πάντα προσεγμένα. Ωστόσο, έμεινα άφωνος με την αντικατάσταση του παλιού πίνακα από διαδραστικό πίνακα touch screen και τον τρόπο που το εκπαιδευτικό λογισμικό κέντριζε τα παιδιά στο μάθημα που μου επέτρεψε η διεύθυνση να παρακολουθήσω. Παράλληλα, μου έδειξε ότι οι σημειώσεις μου πρέπει να εκσυγχρονιστούν και ως προς τα μέσα, να μάθω τη λειτουργία τέτοιων προγραμμάτων κλπ, πράγματα που δυστυχώς δε μας είπαν στα μαθήματα παιδαγωγικών στο πανεπιστήμιο...

Είδα, επίσης, την αντίληψη της διεύθυνσης για τα νέα αυτά μέσα και την εκπαιδευτική τους εφαρμογή. Ο στόχος ήταν σαφής: ευκαιρία να απογειώσουμε τα παιδιά. Όχι απλά να εκσυγχρονιστούμε ή να τα αξιοποιήσουμε, αλλά κατευθείαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Παρότι ιδιωτικό σχολείο μου έδειξε μια ευαισθησία πρωτοφανή για μια επιχείρηση την οποία ως έφηβος ομολογώ ότι αμφισβητούσα. Και χαίρομαι γι'αυτό. Περισσότερο, όμως, χάρηκα γιατί είδα ότι τα θρανία (που ήταν μονά για να χωρίζονται σε τεστ ή φασαρίες και ενωνώντουσαν τις υπόλοιπες ώρες κρατώντας τους μαθητές μαζί και χώρια ταυτόχρονα) είχαν αντικατασταθεί με κανονικά θρανία σε σχήμα τραπεζίου. Όχι μόνο προχώρησαν παιδαγωγικά εγκαταλείποντας το παλιό θρανίο και ό,τι αυτό αντιπροσώπευε, αλλά τα νέα δεν είναι απλά όπως τα κανονικά αλλά φτιαγμένα ιδανικά για ομαδικές εργασίες. Το γεγονός αυτό έδιωξε κάθε φόβο δεσποτισμού που μπορεί να έκρυβα και μου έδειξε ότι το σχολείο προχωράει και παιδαγωγικά. Οφείλω, λοιπόν, τα ειλικρινή και θερμά μου συγχαρητήρια γι' αυτές τις αλλαγές τους και κυρίως για τη διάθεση και τη νοοτροποία τους να μην "κολλήσουν" αλλά να προχωρήσουν.

Η διαφάνεια των λόγων και των πράξεων

Λέω συνήθως ότι ζούμε σε μία μεταβατική περίοδο και, όπως σε κάθε αλλαγή και ψάξιμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουμε χάσει την μπάλα. Είναι θεμιτό και έξυπνο να χρησιμοποιούμε τα λόγια ή τις πράξεις ως εργαλεία, ως "σκαλιά" για το επόμενο βήμα, αλλά είναι ηλίθιο να περιμένουμε ότι, επειδή το κάνουμε αυτό, χάνουν την πραγματική τους αξία και λειτουργούν αποκλειστικά έτσι. Και εξηγούμαι:

Το παράδειγμα που θα χρησιμοποιήσω για τα λόγια, είναι το μεγάλο μου άχτι, η αντικατάσταση του "όχι" με το "θα δούμε". Πολλές φορές ο κόσμος (πιο συχνά, νομίζω, γυναίκες, αλλά δεν έχω κάνει και στατιστική) επιλέγει να μην πει όχι σε κάτι που δε θέλει είτε επειδή θέλει να είναι ευγενικός (αν και το όχι δεν είναι αγενές από μόνο του και μπορεί να γίνει ευγενέστατα) είτε επειδή δε θέλει να γίνει δυσάρεστος (αν και θα γίνει με την πράξη είτε την επιβεβαιώσει λεκτικά είτε όχι και δικαίωμα του στην τελική) είτε από προσωπικές ανασφάλειες αναβολής τύπου "βλέπουμε μήπως αλλάξω γνώμη". Τώρα θα κάνω μια μεγάλη αποκάλυψη, οπότε συγκρατηθείτε... "Θα δούμε" σημαίνει "θα δούμε". Σοκ,ε; Είναι το ίδιο με το "ίσως" και το "μπορεί", δεν είναι άρνηση, είναι αναβολή, οπότε το θέμα θα επανέλθει. Πολλοί ποντάρουν ότι μπορεί να ξεχαστεί ή να γίνει βαρετό, οπότε θα έχει αρνητική κατάληξη χωρίς να το αρνηθούν οι ίδιοι. Αυτό είναι η περίπτωση της χρήσης των λόγων ως εργαλείο που έλεγα. Η παράλογη κατάχρηση είναι σκηνικά όπως "μα αφού του είπα ότι θα δούμε ξανά, δεν καταλαβαίνει;" όπου για κάποιο λόγο το άτομο αυτό θεωρεί αυτονόητη τη χρήση του ως εργαλείο και αναίτια την πραγματική ερμηνεία του. Πιστέψτε με, ήμουν μπροστά, έχει ειπωθεί αυτό. Επίσης, η αντίληψη αυτή είναι τόσο διαδεδομένη ώστε να θεωρείται περιττή μια ευθεία ευγενική άρνηση λόγω της σιγουριάς ότι είναι σαφής η απάντηση ως αρνητική από τη στάση. Θα το σχολιάσω άλλη φορά, γιατί το θέμα μας είναι άλλο σήμερα.

Το παράδειγμα που θα χρησιμοποιήσω στις πράξεις είναι η πρόταση για έξοδο, το περίφημο "να πάμε για κανένα καφέ/ποτό καμιά φορά". Όταν η πρόταση γίνεται από ένα άτομο προσωπικά σε ένα άλλο του αντίθετου φύλου, αυτόματα υπάρχει η σκέψη του "τι θέλει τώρα αυτός από εμένα". Ναι, μπορεί να θέλει να βγείτε για να σου την πέσει (πράγμα που μπορεί να γίνει στον καφέ, όπως και το να ξεράσει πάνω σου. Δε σημαίνει ότι για το ενδεχόμενο και μόνο η απάντηση στον καφέ σημαίνει αυτόματα αν είσαι διαθέσιμη ή όχι). Ναι, μπορεί να θέλει να τσεκάρει πόσο άνετα νιώθει μαζί του για να βγείτε οι 2 σας ή να έρθετε πιο κοντά κι εσύ ανάλογα να θες να του στείλεις μήνυμα με την απάντηση σου. Αυτή, πάλι, είναι η χρήση της πράξη, της πρότασης για έξοδο. Έρχεται η αποκάλυψη νούμερο 2... Μπορεί απλά να του αρέσει η παρέα σου και να θέλει να βγείτε να περάσετε λίγη ώρα μαζί ή να σε γνωρίσει καλύτερα. Ναι, είναι αλήθεια! Μπορεί να κόβει φλέβες για σένα, μπορεί να σε θεωρεί πιο άσχημη και από τον κώλο της μαϊμούς, μπορεί να έχει βλέψεις για εσένα ή τίποτα, αλλά οι σκέψεις του δεν "κρύβονται" κάτω από τον καφέ απαραίτητα. Καλά-καλά δε σημαίνει ότι θα τις εκφράσει, όποιες κι αν είναι αυτές, κατά τη διάρκεια του καφέ (όπως το ξέρασμα που λέγαμε παραπάνω, για να επαναφέρω μια όμορφη εικόνα). Πολλές γυναίκες θεωρούν ότι η απάντησή τους στην πρόταση δίνει αυτόματα δικαιώματα ή απαντήσεις και πολλοί άντρες θεωρούν ότι η απάντηση μπορεί να σημαίνει κάτι παραπάνω από "ναι, θα έπινα 1 ωρίτσα έναν καφέ μαζί σου, καλή παρέα είσαι". Και πάλι η πράξη θεωρείται δεδομένο ότι δεν έχει τη δική της αξία, αλλά μόνο αυτή μιας ενδεχόμενης χρήσης της. Αμ δε!

Μια γενίκευση, λοιπόν, στέκεται εμπόδιο στην επικοινωνία και την αλήθεια των ανθρώπων. Το παιχνίδι ανάμεσα στα δύο φύλα είναι ωραίο, γοητευτικό και πάνω από όλα θεμιτό και επιθυμητό. Στα πλαίσια του παιχνιδιού αυτού μπορεί να γίνει χρήση λόγων και πράξεων ως εργαλεία, ναι. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν δίνει το δικαίωμα η χρήση αυτή να απορροφήσει τη διαφάνεια των λόγων και των πράξεων σε άλλες συνθήκες. Όταν αυτό γίνεται, χάνουμε την μπάλα. Κάνουμε διαγωνισμό ερμηνειών και δεν επικοινωνούμε. Και όταν το "άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ" γίνεται κανόνας αντί για ένα όμορφο κλισέ ρητό (παρεμπιπτόντως, ρίξτε μια ματιά τι στους στίχους αυτούς της "πριγκιπέσας", μια χαρά ταιριάζουν εδώ...), μετά γκρινιάζουμε και απορούμε γιατί οι άλλοι δεν μυρίζουν τα νύχια τους να μαντέψουν τι πραγματικά συμβαίνει... Ε,καλά να πάθουμε!

Αφιερωμένο σε έναν καφέ που μπορεί να μην έχει "σκοπό", λόγο που βγήκαμε και προθέσεις αλλά μπορεί να βγάλει αποτελέσματα όπως αυτά που πόσταρα σήμερα.

Σιμάδερφος: "Στο 5x5 ξεδίνουμε!"

Ο μύθος λέει ότι θέλανε όντως να τον βαφτίσουν Σιμάδερφο, αλλά το τυπικό της χριστιανικής εκκλησίας δεν μπορούσε να παρακαμφθεί. Ο Κώστα για κάποιους, αλλά Σιμάδερφος για πολλούς άλλους, είναι το ντόπερμαν των κυματοδηγών: σκυλί στο γήπεδο, δαγκώνει πίσω, τρέχει ασταμάτητα και δίνει λύσεις μπροστά. Σε μία από τις λίγες φετεινές του εμφανίσεις με τη φανέλα των Κυματοδηγών άνοιξε την καρδιά του για τους αναγνώστες του Κύματος αποφεύγοντας τα κλισέ και μοιράζοντας στάλες σοφίας στον άνυδρο κόσμο βλακείας που ζούμε.

-Αγαπητέ Σιμάδερφε, long time no see που λένε στο χωριό μου. Αντικειμενικές δυσκολίες κρατάνε το ποδοσφαιρικό σου μεγαλείο μακριά από τη βασική σύνθεση των Μπλε. Πώς νιώθει γι' αυτή την αλλαγή και ποια είναι τα συναισθήματά κατά την επιστροφή σου;
Η επιστροφή μου είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός. Αντικειμενικές δυσκολίες με κρατάνε μακριά από τις υποχρεώσεις μου εδώ πέρα, αλλά όπου με χρειάζεστε και όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες θα δίνω το παρόν και τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου.

-Θες να μοιραστείς με τους φαν σου τι σε κρατάει μακριά από μιοα σταθερή παρουσία στο πρωτάθλημα;
Οι φαν μου έχουν δικαίωμα να ξέρουν ότι είναι δύσκολη η απόσταση για μένα. Από Γλυφάδα ερχόμουν, αλλά τώρα από το Λαγονήσι του Ρέντη πέφτει κομματάκι μακριά. Απλά, όπως είπα, θα προσπαθήσω να δίνω το παρόν και πάντα τον καλύτερο εαυτό μου.

-Ποια τα σχόλιά σου για τους νέους παίχτες που είδες σήμερα και ποιες οι συμβουλές σου, μιας και έχεις το σεβασμό όλων;
Τον βασίλη που είναι ο μόνος νέος σήμερα τον είχαμε πετύχει αντίπαλο και είχε παίξει και μια φορά μαζί μας στο 8x8. Είχα μια εικόνα, είναι αξιόπιστο τέρμα, πολύ καλός. Περιμένω να δω και τους υπόλοιπους...

-Τι είδε το αιμοσταγές μάτι σου στο σημερινό αγώνα; Ποιες διαφορές εντόπισες σε σχέση με άλλες χρονιές;
Οι απουσίες ήταν εμφανείς, αλλά δε νομίζω ότι υπάρχει διαφορά. Υπάρχει το περσινό πρόβλημα που δε βάζουμε γκολ. Διαφορές πρέπει να υπάρξουν ουσιαστικές στη νοοτροπία. Παίζουμε πάντα για να κερδίσουμε!

-Ποιον θα έχριζες ως αντι-Σιμάδερφο για όταν λείπεις;
Πιστεύω ο Μπάκος με τον Πανούλη τα πάνε πολύ καλά.

-Σκοράρεις,μαρκάρεις,ματώνεις το ίδιο παντού. Πού προτιμάς να παίζεις;
Αγαπημένη μου θέση είναι στα αμυντικά χαφ του συστήματος "πέος" ή δεξί μπακ-χαφ.

-Φέτος η ομάδα παίζει ξανά μόνο 5x5, ενώ την προηγούμενη χρονιά είχαμε και το 8x8. Θες να τα συγκρίνεις;
Είναι διαφορετικά. Το πεντάρι είναι πιο απλό και μαζεμένο και παίζουν σημαντικό ρόλο η ταχύτητα και η δύναμη, αλλά έχει έλλειψη ελευθερίας κινήσεων. Το οχτάρι δίνει μεγαλύτερη ελευθερία, είναι πιο κοντά στο κλασικό ποδόσφαιρο. Μακάρι να παίζαμε οχτάρι, αλλά και το πεντάρι είναι μια χαρά. Ξεδίνουμε!

-Εσύ, ο Τάσος, ο Μπάμπης, ο Άλκης, ο Αργύρης δυστυχώς θα είστε σε λίγους αγώνες ή καθόλου φέτος. Πόσο θα στοιχίσει αυτό στη νέα ομάδα, παρά τις νέες προσθήκες;
Τα παλιά παιδιά είναι τα θεμέλια των Κυματοδηγών, οι πραγματικοί Κυματοδηγοί. Οι επόμενη είναι η επόμενη γενιά. Συνεχίζεται η ομάδα με μεταγραφές για να γίνει καλύτερη.

-Ποιος θα σου λείψει περισσότερο από τα αποδυτήρια;
Πιστεύω ότι οι στρατιωτικές υποχρεώσεις του Άδη Λιάσκου δημιουργούν μια μεγάλη απουσία και παικτικά και ως προς το χαρακτήρα.

-Μια συμβουλή και μια ευχή για την ομάδα;
Συμβουλή, να παίξουμε το ποδόσφαιρο που ξέρουμε. Ευχή, το λογικό αποτέλεσμα της συμβουλής, δηλαδή να πάρουμε το πρωτάθλημα.

-Ανάμεσα στα διάσημα αδέρφια του ποδοσφαίρου όπως οι αδερφοί ΝτεΜπουρ, Ινζάγκι, Μιλίτο, Τουρέ, βρίσκονται και οι αδερφοί Μανωλίδη ή αδερφοί Σίμοι για πολλούς. Πώς είναι να παίζεις με τον αδερφό σου στο γήπεδο;
Το να έχεις έναν συμπαίχτη που ξέρεις καλά ποιος είναι και σε ξέρει εξίσου είναι καλό αλλά και κακό. Η υπερβολική οικειότητα που υπάρχει μεταξύ μας μπορεί να οδηγήσει σε ένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά ταυτόχρονα κι ένα αρνητικό.

Για να μην ξεχνιόμαστε...

http://www.gazzetta.gr/component/k2/item/53267

Πόρνη καταξίωση! Μας τυφλώνουν τα φώτα της δημοσιότητας!

Κωδικός: "Κολικός"

Το κακό αν σε πιάσει κολικός είναι ότι σφαδάζεις στον πόνο.
Το πολύ κακό αν σε πιάσει κολικός και είσαι σαν τον πατέρα μου είναι ότι μπορεί να μπερδέψεις τα ονόματα των "μεζουλίτ" και "μουσκορίλ" και να κάνεις ένα κοκτέιλ με τις παύσιπονες ενέσεις που δεν το θέλει όχι ο φαρμακοποιός, αλλά ούτε ο Θεός!

Το καλό αν σε πιάσει κολικός και είσαι σαν τον πατέρα μου είναι ότι βλέπεις την οικογένειά σου και τους γείτονές σου πιο συντονισμένους κι από την κυβέρνηση (σιγά το δύσκολο) να σε βοηθάνε. Κόσμος να κλείνει τα μαγαζιά του για να έρθει να σου μαζέψει τα πράγματα και να κλείσει το δικό σου για να πας στο γιατρό, κόσμος να σε κουβαλάει, κόσμος να περιμένει μαζί σου το αμάξι κλπ.

Το αστείο αν σε πιάσει κολικός στο μαγαζί είναι ότι οι πελάτες χέστηκαν. Μπορεί να είσαι ξαπλωμένος στη μέση του μαγαζιού, αλλά αυτοί θα τσεκάρουν αν προτιμάνε μαύρο μεταλλικό ή γκρι μεταλλικό σπρέι και θα σε ρωτάνε την τιμή στο οριζόντιο.

Περαστικά για τον κολικό και διπλά περαστικά για τα υπόλοιπα...!

Κώστας: "Ποτέ κανείς δεν τραυματίστηκε από εμένα!"

Αν ήταν ταινία, θα ήταν ο Νοσφεράτου: παμπάλαιος, να προκαλεί τον τρόμο, αλλά να αποτελεί και παράδειγμα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν το "κριιιικ" την ώρα που στρίβει γίνεται πιο τσιριχτό, ο Κώστας είναι σαν το παλιό καλό κρασί, σαν τον Σον Κόνερι που γερνάει αλλά παραμένει κορυφαίος, σαν μια Ακρόπολη που προκαλεί πόνο στους αντίπαλους επιθετικούς. Για πάντα πρόεδρος, για πάντα αρχηγός, για πάντα κυματοδηγός, σέρνει το κουφάρι του στους τάπητες δίνοντας σιγουριά και πάθος στην άμυνα των "μπλε". Έχει το σεβασμό μας, το θαυμασμό μας και το δικαίωμα να του μιλάμε στον πληθυντικό. Το γήρας ανοίγει την καρδιά του στους αναγνώστες του Κύματος σαν τον πρεσβύτερο που δίνει τις συμβουλές του, σαν τον παππού που μας μαζεύει για μια ιστορία. Ο Pater familias των Kυματοδηγών εξομολογείται...

-"Κάθε αρχή και δύσκολη", αλλά " η αρχή είναι το ήμισυ του παντός". Τι θα σχολίαζε ένας βετεράνος των γηπέδων σαν εσάς για το σημερινό ντεμπούτο των Κυματοδηγών;
Κατ'αρχάς, αν ήμουν βετεράνος, δε θα ήμουν εδώ. Κάναμε ένα καλό ξεκίνημα, ελπιδοφόρο, και ελπίζουμε στην ανάλογη συνέχεια.

-"Άσπρα μαλλιά στην κεφαλή, κακά μαντάτα..." για κάποια χαρακτηριστικά, αλλά καλά για ορισμένα άλλα. Τι πιστεύετε ότι χάσατε και τι κερδίσατε με το ανελέητο πέρασμα του χρόνου;
Χάνεις σε ταχύτητα και σε αντοχή, όμως κερδίζεις εμπειρία και γίνεσαι πιο ώριμος και καλύτερος άνθρωπος, όχι μόνο ποδοσφαιριστής, αλλά και άνθρωπος.

-Οι κακές γλώσσες λένε ότι είστε "τσεκούρι", "φονιά", "δολοφόνο", "εγκληματία" και ότι είναι καλύτερα να πέσει κάποιος σε νταλίκα παρά απέναντι από τον Κώστα. Τι θα απαντούσατε σε αυτούς τους κακόβουλους και δαντελένιους;
Εγώ ξέρω ότι τόσο καιρό που παίζω μπάλα ποτέ κανείς δεν έχει τραυματιστεί σοβαρά από εμένα. Μπορεί να μπαίνω δυνατά στις φάσεις, δυναμικά, αλλά ποτέ δεν παίζω βρόμικα. Κι αν καμιά φορά βρω κανένα πόδι είναι επειδή είμαι αργός και δεν προλαβαίνω να πάρω το δικό μου... Ποτέ κανείς όμως δεν τραυματίστηκε από εμένα. Άντε καμιά μελανιά μόνο...

-Οι Κυματοδηγοί είναι παντού, μα πάνω από όλα στις καρδιές των πιστών οπαδών τους. Τι θα δηλώνατε για τη φετινή χρονιά και ποια τα σχόλιά σας για την περσινή που εμφανίστηκαν και στο 8x8;
Το 8x8 δεν ήταν καλή εμπειρία, αλλά ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμάς. Φέτος που γυρίσαμε σε γνωστά λημέρια, πιστεύω ότι θα πάμε καλύτερα.

-Ο Άλκης, είτε επειδή τρέμει τον ανταγωνισμό είτε επειδή κάτι ξέρει, σας θεωρεί κουνελοπνίχτη. Πως θα του απαντούσατε αν τον είχατε απέναντί σας;
Ο Άλκης είναι εξαιρετικός τερματοφύλακας, αλλά έχει πάρει ψηλά τον αμανέ γενικά. Και νομίζω ότι όποτε χρειάστηκε να παίξω τέρμα τα πήγα καλά, δε φάνηκε το κενό του...

-Ποιο προβλέπετε με την εμπειρία σας ότι θα είναι το δυνατό σημείο των Κυματοδηγών φέτος και ποια η αδυναμία τους;
Δυνατό σημείο θα είναι ένας ακόμα χρόνος εμπειρίας. Ξέρουμε και τους αντιπάλους καλύτερα και είναι πλεονέκτημα. Αδυναμία είναι ότι χάνεται η παρέα. Ο Μπάμπης και ο Τάσος στο στρατό, ο Άλκης στα καράβια, χάνεται αυτή η παρέα που υπήρχε, αλλά και οι εναπομείναντες καλή παρέα κάνουν!

-Κεφάλαιο "διοίκηση". Δεχτήκατε πόλεμο από την Κ.Ε.Κ. και καταλήξατε επίτιμος πρόεδρος (άλλον έναν ξέρουμε, συνομήλικό σας), ενώ φέτος είστε και από τους αρχηγούς. Ποια τα συναισθήματά σας και η στάσης σας για τις διοικητικές εξελίξεις;
Με τον άλλο επίτιμο δεν είμαι συνομήλικος, είμαι συνωνόματος. Και ο συνωνόματος είναι φέρνει γρουσουζιά σε όποιον είναι κοντά του, ενώ εγώ φέρνω αποδεδειγμένα τύχη.

-Αποτελείτε ζωντανή (σχεδόν) απόδειξη ότι ποδόσφαιρο και τρίτη ηλικία μπορούν να συνδιαστούν. Τι θα λέγατε στις υπέργηρες και στις πουρόφιλες θαυμάστριές σας που διψούν για μια σας δήλωση;
Θα προτιμούσα να μη διψούσαν για δήλωση, αλλά να διψούσαν για το κορμί μου...

-Όπως και στην ανακάλυψη της φωτιάς, έτσι και στην άμυνα των "μπλε" η συμβολή σας είναι καθοριστικής σημασίας. Τι παραπάνω θα ζητούσατε από τους συμπαίχτες σας;
Θα ήθελα να είναι πιο συγκεντρωμένοι. Μερικές φορές αφαιρούνται και επειδή το γήπεδο αυτό είναι μικρό δε δικαιολογείται ούτε δευτερόλεπτο αφηρημάδας. Δε μιλάνε και μεταξύ τους και θέλουν κάποιον να τους τσιγκλάει, γιατί νομίζεις ότι θα κοιμηθούνε κάποια στιγμή.

-Ένα σχόλιο για κάθε πιθανό τερματοφύλακα, έμπειρε κουμπαρά; Έχετε φάει τα νιάτα σας κάτω από τα γκολπόστ και έχετε το δικαίωμα δια να ομιλείτε...
Ο Άλκης και ο Βασίλης είναι εξαιρετικοί τερματοφύλακες. Είναι πιο γρήγοροι από εμένα, έχουν καλύτερα αντανακλαστικά, εγώ όταν πέφτω σε εκτίναξη κάνω τρεις ώρες να σηκωθώ. Νομίζω ότι τους κερδίζω σε εμπειρία, έχω καλύτερες τοποθετήσεις κάτω από το τέρμα. Εμένα με εκφράζει αυτό που είχε πει ο Αρβανίτης: Όταν έχω καλή ψυχολογία μπαίνω στο γήπεδο και βλέπω το τέρμα σαν το μάτι της βελόνας, λέω "δεν μπορεί να μπει γκολ εδώ μέσα". Όταν έχω κακή ψυχολογία, βλέπω το τέρμα σαν χάος, λέω "αμάν! Ποιος θα το φυλαξει αυτό τώρα;". Με εκφράζει αυτό.

-Τελικά ποια είναι η αγαπημένη σας θέση στο γήπεδο, ηγετικό πολυεργαλείο της καρδιάς μας;
Μπροστά όχι, γιατί δεν έχω ούτε την τεχνική κατάρτιση ούτε την αίσθηση του γκολ. Στο τέρμα παίζω μόνο κατ' ανάγκη, ενώ στην άμυνα νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω περισσότερο από όλα.

Ένα παραμύθι επιστημονικής φαντασίας.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο (όχι και τόσο μικρός) Teo. Κάποιες φορές έλεγε μεγάλες (σαν τον ίδιο) αλήθειες και πολλές φορές big fat (like himself) lies.

Η τελευταία μεγάλη ατάκα του Teo ήταν ότι όλοι φάγαμε τα λεφτά της Ελλάδας με τους διορισμούς στο δημόσιο. Εγώ που δεν έφαγα τίποτα γιατί δεν μπήκα στο δημόσιο και που δεν είδα προκοπή από καμία δημόσια υπηρεσία μιας και δε χρειάστηκα κάτι ακόμα, μπορώ να έχω τα λεφτά που μου αναλογούν; Είμαι 24, άρα έχω 6 χρόνια ευθύνης αν κατάλαβα το σκεπτικό του στρουμπουλού Teo. Έχω την ίδια ευθύνη με μεγαλύτερούς μου; Έχω την ίδια ευθύνη με αυτούς που διαχειρίστηκαν τα πράγματα και πήραν αποφάσεις; Έχω την ίδια ευθύνη με αυτούς που ψήφισαν, ώστε να κάνουν εκείνοι κουμάντα; Αν όχι, εξαιρούμαι; Δεν έφαγα τα λεφτά της Ελλάδας; Αν ναι, τι έπρεπε να κάνω; Τρομοκρατία; Φόνους; Πραξικόπημα;

Για τον Teo μπορεί να φταίμε όλοι ή να φταίει η δημοκρατία, αλλά εγώ ξέρω ότι το "φταίμε όλοι" είναι ο καλύτερος τρόπος για να πεις "δε φταίει κανένας" και να μη σε γιουχάρουν. Ο δεύτερος καλύτερος τρόπος είναι να κατηγορήσεις κάτι αόριστο για να είναι έξω από εμάς και κατά προτίμηση κάτι καλό για να πεις "χαλάλι του". Δεν ξέρω αν τάιζαν τον Teo τέτοια ψέματα κι έγινε έτσι, αλλά εγώ λέω να μην καταπίνω ό,τι π@παριά μου σερβίρουν. Αν οι διαδικασίες του δημοσίου φάγανε τα λεφτά, τότε φταίνει όσοι δεν φρόντισαν να κάνουν τις διαδικασίες τουλάχιστον βιώσιμες (δεν αναφέρομαι καν στο αποτελεσματικές που είναι και ζητούμενο). Αν οι διορισμοί φάγανε τα λεφτά, σημαίνει ότι μεταφράστηκαν σε ρουσφέτια ψήφων, άρα φταίνε αυτοί που εξαγόρασαν ψήφο. Αυτοί που εξαγοράστηκαν κέρδισαν μονιμότητα σε μια μετριότητα και αν αυτό ήθελαν, δεν κόστησε τα λεφτά της Ελλάδας με τα 700 ευρώ που παίρνουν για να τους βάλω στο ίδιο τσουβάλι. Αν πάλι στρέφουμε τον φακό αριστερά δεξιά για να μη δείξει στην παρέα μας, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μύγες να ακολουθούμε την κάθε φωτινή πηγή και να κοιτάμε εκεί που πρέπει.

Τελικά το παραμύθι είναι η ιστορία που αφηγούμε με τον Teo ή αυτά που μας λένε κάποιοι;

Υ.Γ.: Απίστευτο και εντελώς άσχετο! Για κάποιον ανεξήγητο λόγο έκανα συνειρμό με τον αντιπρόεδρο της σημερινής κυβέρνησης που είχε δώσει συνέντευξη στους schooligans εδώ. Αν αυτά που λέει τα πιστεύει, καλύτερα να ασχοληθεί με την ποπ. Αν όχι, καλύτερα να ασχοληθούμε εμείς με το "rock"...