Κάποιος να κάνει κατάληψη στο κοντρόλ!

http://www.youtube.com/watch?v=l8dVRd1I4UI

Στο 0:50 εμφανίζεται ο τίτλος που βάζει το κοντρόλ. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για το γεγονός, η εικόνα κάποιοων να κάνουν κατάληψη για να βγάλουν ένα λόγο και ο τίτλος να τους κατηγορεί είναι τουλάχιστον σουρρεαλιστική!

Υ.Γ.: Μπόνους! Στην εκπομπή "Ανατροπή" την ίδια μέρα ειπώθηκαν πολλές ανάλογες ομορφιές όπως το "η Μαρία Χούκλη είναι ακόμα όμηρος;". Επίσης, ακούστηκε το "τόσοι είναι οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, πώς πάνε 30 που δρουν έτσι μόνοι τους;" ή κάτι παρόμοιο (δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση), χωρίς, φυσικά, να απαντήσει κανείς "όπως ακριβώς 300 περνάνε όλα τα νομοσχέδια". Οι βουλευτές, όπως φαινεταί, γνωρίζουν μόνο την εκπροσώπιση που κάνουν οι ίδιοι.

Για το μπλογκ

Γλωσσολόγος άνθρωπος και έχω στο μπλογκ μου "Μάϊος" αντί για "Μάιος" και δεν ξέρω αν μπορώ να το αλλάξω! Δε φτάνουν τα ορθογραφικά που μου ξεφεύγουν, εχω και προεπιλεγμένα!

Πολυμετοχική ενότητα

Ο ρεπόρτερ του ποδοσφαιρικού ΠΑΟ Νικόλας Βασιλαράς ήταν μέχρι πρόσφατα ένας από τους υπεύθυνους του ποδοσφαιρικού ρεπορτάζ της Πράσινης, εφημερίδας που ανήκει στην οικογένεια Γιαννακόπουλου. Παράλληλα μπλογκάρει στο gazzetta.gr και έχει πάρει σαφή θέση υπέρ της παραμονής του Πατέρα στην προεδρία του ενωμένου πολυμετοχικού ποδοσφαιρικού ΠΑΟ. Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος απομακρύνθηκε από το δυναμικό της Πράσινης λίγο πριν το Δ.Σ. της ΠΑΕ για θέματα όπως η προεδρία. Αν είναι τυχαίο ή όχι δεν ξέρω. Ξέρω ότι, ακόμα κι άλλοι να είναι οι λόγοι, η ενότητα που στηρίζεται σε λόγια και χτυπίεται (έστω και συνειρμικά) στις πράξεις τελικά λυγίζει.

Μέτρηση ταχύτητας

"News travel fast". Αλήθεια είναι αυτό, τελικά. Κατά τη γνώμη σας, όμως, ποια νέα ταξιδεύουν πιο γρήγορα; Τα καλά ή τα κακά;

Μια σύντομη οικονομική (και αναπόφευκτα πολιτική) ανάλυση

Καλώς τα δεχτήκαμε τα νέα νέα μέτρα! Ο χαρακτηρισμός "νέα νέα" πάει γιατί κάθε λίγο και λιγάκι έχουμε νέα μέτρα με αποτέλεσμα να μην έχουν παλιώσει τα προηγούμενα...

Οι 2 όψεις του νομίσματος:
Η καλή είναι ότι τα πράγματα δεν είναι τόοοοσο τραγικά όσο τα περιμέναμε, είναι απλά πολύ ζόρικα και όχι "κατοχικά". Εδώ βέβαια μπαίνει ένα θέμα για το κατά μας κάνανε να περιμένουμε χειρότερα με φήμες ώστε να μη μας φανούν τόσο άσχημα όσο είναι τα μέτρα (αν δηλαδή επίτηδες μας τα λέγανε μαύρα ώστε το σκούρο γκρι να μας φαίνεται φωτεινό...). Δεν μπαίνω σε ζητήματα αναγκαιότητας ή αποδοχής γιατί σε αυτό το σχόλιο απλά εξετάζω τα δεδομένα και όχι πώς, γιατί και αν έπρεπε να έρθουν (ας το αφήσουμε για άλλη φορά).
Η κακή και πάρα πολύ καλά κρυμμένη είναι ότι όλα αυτά στοχεύουν από ένα εισόδημα και κάτω. Αν πάρουμε το σύνολο των Ελλήνων φορολογουμένων, είπαν "αυτούς δεν τους πειράζουμε, ας δούμε τι καλύτερο (ή λιγότερο κακό) μπορούμε να κάνουμε από εκεί και κάτω". Το αποτέλεσμα είναι να φάει όλες τις χοντρές η μεσαία τάξη και να μείνουν οι ψιλές (αλλά αυτές πάντα τσούζουν) τα κατώτερα στρώματα. Φυσικά οι νέοι (τι έκπληξη) είναι αυτοί που την τρώνε ανάμεσα στα πόδια, ενώ οι άλλοι τις τρώνε στην κοιλιά και τον πισινό (μεγάλος πόνος, μικρότερη διάρκεια).

Ρεζουμέ: έξυπνη παρουσίαση μιας προσπάθειας καλυμμένων και επιλεκτικών χτυπημάτων. Βάλε λίγη εθνική αφύπνιση, λίγη δραματικότητα, λίγη ανάγκη και λίγο βόλεμα και έτοιμη η συνταγή! Δύο ερωτήματα όμως μένουν: 1)Ε και; Αν δε γίνει από την αρχή στήσιμο του κράτους (και των πολιτών του) δε θα μπορούμε να μιλάμε για ευκαιρία αναδιοργάνωσης με σκοπό την ανάπτυξη αλλά για ένα ακόμα μπάλωμα (και βλέπουμε αν και πόσο κρατάει...). Τα μέχρι τώρα δείγματα λένε ότι πάλι για μπάλωμα πάμε. 2)Κοινωνική δικαιοσύνη μηδέν. Οι επιλογές των στρωμάτων το δείχνουν αυτό. Ούτε κουβέντα για ευέλικτο δικαστικό σύστημα, δημεύσεις περιουσιών σε περιπτώσεις διαφθοράς και ξεσκαρτάρισμα ιστορικό ή πρόσφατο. Μια από τα ίδια για το θέαμα και έσοδα από αυτό μηδέν. Αν αυτά δε φωνάζουν μπάλωμα, τότε τι περιμένουμε;

Ξανά μανά μια από τα ίδια, αυτή το φορά με μάτι από πάνω να μας βλέπει ώστε να φάμε λιγότερα από ό,τι συνήθως και το γυαλί να το πληρώσουν συγκεκριμένοι. Η μεσαία τάξη θα γίνει προστατευόμενο είδος της wwf και να δω πώς θα κουμαντάρουν μια διπολική κοινωνία! Αλλά ξέρουν αυτοί... Εμείς; Ή θα φάμε πάλι το τυράκι της ανάγκης;

Υ.Γ.: Όλα αυτά μια μέρα μετά την πρωτομαγιά... Πόρνη σημειολογία!

Καλό μήνα

Πρωτομαγιά σήμερα. Παρότι η άνοιξη κανονικά μπαίνει τον Μάρτη, για πολλούς πλέον η άνοιξη είναι τον Μάη. Λίγο οι αλλαγές στις καιρικές συνθήκες, λίγο το ότι καθυστερεί να μας πιάσει αυτή η αλλαγή και να τη νιώσουμε στο πετσί μας, ο Μάης αν όχι η αρχή είναι σίγουρα η καρδιά της άνοιξης.

Η άνοιξη συνδέεται με το "ανοίγω". Ανοίγουν τα φυτά, η φύση και οι καρδιές μας (αυτό που λέμε "μας έπιασε η άνοιξη"). Μήπως θα έπρεπε να ανοίξουμε κι εμείς ως άνθρωποι με αυτή την ευκαιρία; Η πρωτομαγιά ως μέρα με τα ιστορικά γεγονότα που θυμίζει φωτίζει την κοινωνική πλευρά αυτού του ανοίγματος. Καλό θα ήταν να το θυμόμαστε και να δούμε πόσο πίσω έχουμε έρθει κοινωνικά και εργασιακά κάνοντας αυτή τη μέρα απλά μια εκδρομή. Όποιος θυμάται, όποιος διαβάζει και όποιος βλέπει τι γίνεται γύρω του καταλαβαίνει. Χρειαζόμαστε μια σύγχρονη πρωτομαγιά, χρειαζόμαστε μια νέα εργασιακή και κοινωνική άνοιξη. Κι ας ελπίζουμε ότι, αντί να το συζητάμε μόνο, θα κάνουμε κάτι γι'αυτό. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του!

Παράλληλα, χρειάζόμαστε και ψυχολογική άνοιξη. Να ανοίξουμε τους εαυτούς μας στους άλλους, να ανοίξουμε τους εαυτούς μας σε εμάς τους ίδιους, να ανοιχτούμε σε νέες και παλιές συγκινήσεις. Να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας, το στόμα μας και τις καρδιές μας, να ανοίξουμε τα ρημάδια τα κλειστά μυαλά μας μήηηηπως και με όλα αυτά τα ανοιχτά "παράθυρα" μπει λίγο φως και στις ζωές μας που τις έχουμε κρατήσει από συνήθεια στο ημίφως. Αλλά και αν αντί για φως μπει αέρας, μη φοβηθείτε! Ανανέωση είναι κι αυτή... Τουλάχιστον θα φύγει η σκόνη... Καλό μήνα να έχουμε.

Πονάω, άρα υπάρχω

Εδώ και λίγο καιρό έχω ανοίξει στο φόρουμ μας ένα θέμα για το τι πονάει κάθε μέλος. Διαβάζοντας αυτά και κρίνοντας και από δικά μου παραδείγματα καταλαβαίνω πόσο παρεξηγημένος είναι ο πόνος. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακά ισχυρό συναίσθημα το οποίο προσπαθούμε όλοι να ξεπεράσουμε προσπερνόντας το και όχι βιώνοντάς το. Ίσως εκεί είναι που χάνουμε το παιχνίδι.

Στην πολύ δυνατή ταινία "doubt" αναφέρεται ότι η αμφιβολία μας ενώνει με τόσο κόσμο που επίσης αμφιβάλει. Τι θα μπορούσε τότε να πει κανείς για τον πόνο! Αυτός κι αν δε μας ενώνει και μας χωρίζει ταυτόχρονα. Μας κάνει να ερχόμαστε κοντά σε αγνώστους ή να θέλουμε να απομονωθούμε και από τους πιο κοντινούς μας. Σε καταστάσεις πόνου έρχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας ή μπορεί να θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτόν (καμιά φορα, δυστυχώς, και τα δύο κι αυτή είναι μια προβληματική κατάσταση). Ο πόνος όμως μπορεί να είναι και ευεργετικός. Σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, σου θυμίζει ότι είσαι άνθρωπος με συναισθήματα και ότι ζεις τη ζωή σου αντί απλώς να την περνάς. Σε τελική ανάλυση πρέπει να ματώσεις για να είσαι σίγουρος ότι η καρδιά σου παράγει φρέσκο αίμα. Και ευτυχώς, αργά ή γρήγορα τα αιμοπετάλια κάνουν τη δουλειά τους και η πληγή κλείνει. Αν το αίμα απλά προσπερνούσε την πληγή, θα σταμάταγε να πονάει αλλά δε θα εκλεινέ ποτέ.

Το θέμα, λοιπόν, είναι να αξιοποιούμε τον πόνο σαν ένα πάπλωμα που μας σκεπάζει μια περίοδο (ακόμα και ζεστή, οπότε είναι ευχάριστο στην αφή αλλά και δυσάρεστο στο αποτέλεσμα), αλλά δε μας πλακώνει. Τόσο βλάκες ήταν οι ηδονιστές φιλόσοφοι που θεωρούσαν βασικό και τον πόνο; Το ζητούμενο είναι η ισορροπία και αυτή δεν επιτυγχάνεται απομονώνοντας δικά μας ανθρώπινα κομμάτια. Βέβαια, επίσης ζητούμενο είναι από τη θεωριά όλα αυτά να περάσουν και στην πράξη...

Αφιερωμένο στον φίλο και δάσκαλό μου "herimiti".