Η σχετικότητα του χρόνου για γυναίκες

Για ορισμένες γυναίκες ο νυν είναι ο καλύτερος και ιδανικός σύντροφος που θα μπορούσε να υπαρξει, ειδικά σε σύγκριση με αυτούς των φίλων της. Παράλληλα, ο πρώην είναι ο παλιο!@$#%@# ^$!@ %#^ !^@^!!^ @^!$!@#$@!$#!.
Το θέμα είναι ότι αυτό ισχύει ανεξαρτήτως χρονικού σημείου αναφοράς, δηλαδή ισχύε ανάλογα για τον πρώην όταν ήταν νυν και θα ισχύει για τον νυν όταν γίνει πρώην...

Έκφραση κι επικοινωνία

Μιας και υπάρχει το μπλογκ λέω κάθε τόσο να βάζω ένα θέμα για να παίρνω απόψεις σε διάφορα θέματα, πώς βλέπει ο καθένας κάποια πράγματα.

Κατά τη γνώμη σας πότε εκφραζόμαστε και πότε επικοινωνούμε; Τι διαφοροποιεί την έκφραση από την επικοινωνία; Προς το παρόν το αφήνω σκέτο το ερώτημα και θα πάρω θέση εν καιρώ...

Το διπλό "συνεπάγεται" της πολιτικής

Η ιστορία έχει δείξει ότι τα κόμματα δημιουργήθηκαν από ομάδες ανθρώπων που είχαν κοινή πολιτική σκέψη και ιδεολογία, δηλαδή: ιδεολογια => κόμμα.

Σήμερα τα περισσότερα κόμματα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή είναι ομάδες ανθρώπων που στηρίζονται σε κάποια ιδεολογία και κουβαλάνε την ταμπέλα της πατώντας πάνω της. Αντί να είναι η ιδεολογία που οδηγεί στην κοινή πράξη ομάδας ανθρώπων με κοινά πιστεύω είναι ομάδες ανθρώπων που κάθονται κάτω από την ομπρέλα μιας ιδεολογίας για να κάνουν τα δικά τους (απόδειξη η μετακίνηση ατόμων από διάφορους χώρους). Η ιδεολογία από κινητήριος δύναμη γίνεται εργαλείο. Σήμερα, δηλαδή, έχουμε: κόμμα => ιδεολογια.

Όσοι έχουμε κάνει μαθηματικά ξέρουμε ότι το μονό "συνεπάγεται" και απέχει χιλιόμετρα από το διπλό...Στην καθημερινή ζωή, όμως, η χειραγώγηση παραβιάζει κάθε είδους κανόνες, νόμους και αξιώματα... Και κυρίως παραβιάζει τη λογική μας (με τη δική μας ανοχή).

Ποιος βάζει τον κλέφτη σπίτι του;

Ανακοινώθηκαν τα οικονομικά μέτρα και ακούω συνέχεια "Πάλι από μισθούς θα γίνουν οι περικοπές; Οι τράπεζες που πήραν και το έμβασμα πριν ένα χρόνο;". Επίσης ακούω "αυτοί που φταίνε για τα χρέη πού είναι; Δε θα γίνει τίποτα;". Το αγαπημένο μου, πάντως, είναι το "κοίτα που κατάντησαν την Ελλαδίτσα μας...". Και τα 3 αναφέρονται σε πολιτικούς και κυρίως κυβερνήσεις. Και ρωτάω: τους λένε κακοδιαχειριστές, τους λένε κλέφτες, τους κατηγορούν για διάφορα, αλλά ποιος τους έβαλε εκει; Μόνοι τους πήγαν;

Οι κομματικοί μηχανισμοί για την επικράτηση και την εικόνα του κάθε κόμματος ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ουσιαστική αυτοκάθαρση, οπότε πραγματική κάθαρση δεν γίνεται να έρθει από τα ίδια τα κόμματα. Ό,τι και να βγάλουν μπορεί να οφελήσει πρόσωπα και να αποδυναμώσει την παράταξη, οπότε δεν πρόκειται να δούμε κάτι τέτοιο. Κι όμως, οι ίδιοι που γκρινιάζουν, παραπονιούνται και απορούν για τα παραπάνω τους ψηφίζουν. Βάζουν αυτούς που λένε κακοδιαχειριστές να διαχειρίζονται τα του οίκου τους, βάζουν πολιτικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες που δεν τους πιστεύουν να χτίσουν το σπίτι που θα μείνουν. Ε, ας πρόσεχαν. Οι ίδιοι τους έβαλαν πάνω, οι ίδιοι τώρα τους κατηγορούν, οι ίδιοι περιμένουν από αυτούς μια αυτοκάθαρση που δεν μοπρεί να γίνει.

Το ρεζουμέ είναι ένα: η Ελλάδα πράγματι ανήκει στους Έλληνες. Και η σημερινή Ελλάδα ανήκει στους νεοέλληνες κι αυτοί ευθύνονται, όσο κι αν ψάχνουν αιτίες στους διαχειριστές της. Οι ίδιοι νεοέλληνες γκρινιάζουν για πράγματα που εκείνοι ευθύνονται, αφού εκείνοι επέλεξαν τους διαχειριστές της τύχης τους. Και τώρα πληρώνουν, συνεχίζοντας τα ίδια λάθη. Και θα τα πληρώσει κυρίως η γενιά μου και η επόμενη, χωρίς να έχουμε κάνει κάτι. Αλλά, αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα...

Να ξέρεις να ακούς, αλλά και να μιλάς

Από μικρά παιδιά μας έλεγαν ότι πρέπει να μάθουμε να ακούμε. Ακόμα πιστεύω ότι είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ξένοι λένε για ορισμένους ότι είναι "good listeners". Το να μπορείς να ακούς τον άλλον είναι τεράστιο ατού για την επικοινωνία, για τον άλλον που νιώθει ότι κάποιος τον ακούει, για εσένα γιατί μαθαίνεις κάτι ή βοηθάς κάποιον ή στην τελική απλά τον ακούς, άμα αυτό χρειάζεται. Να τον ακούς, όμως, όχι απλά να είσαι εκεί.

Η παράληψη είναι ότι κανείς δε μας έμαθε να μιλάμε. Όλοι σαχλαμαρίζουμε, γκρινιάζουμε κλπ. αλλά δε μιλάμε. Δε μιλάμε για το πώς νιώθουμε, δε μιλάμε για το τι μας φοβίζει, τι μας ενθουσιάζει, τι συμβαίνει στο διπλανό μας ("και γιατι να το πούμε αν δε συμβαίνει σε εμάς" λέμε...Τόσα ξέρουμε! ). Τα θεωρούμε όλα αδιάφορα ή χιλιοδιατυπωμένα και ξεχνάμε τη μοναδικότητά μας, τη μοναδικότητα κάθε στιγμής και κάθε συναισθήματος. Και το χειρότερο είναι ότι έτσι ούτε τους εαυτούς μας μαθαίνουμε ποτέ ούτε τους άλλους. Γιατί επικοινωνία με ανθρώπους που μόνο ακούν (και αν ακούν...) δε γίνεται.

Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε τη σημασία της επικοινωνίας για τον εαυτό μας και για τους συνανθρώπους μας. Η ενδοσκόπηση δεν είναι μόνο μέθοδος του Τσόμσκι για τη γλωσσολογία! Ψάχνουμε τον εαυτό μας και μιλάμε για τον εαυτό μας. Μιλάμε για αυτά που βλέπουμε γύρω μας και ακούμε τα ερεθίσματα που έχουν οι άλλοι. Ακούμε για τον άλλον που έψαξε το δικό του εαυτό. Είναι σημαντικό να ξέρουμε να ακούμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι επουσιώδες να ξέρουμε να μιλάμε. Το μέτρο πρέπει να λειτουργεί κι εδώ. Γιατί αλλιώς ακούμε (αν ακούμε) απλά γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε (ή ακόμα και να ψάξουμε)... Και το κακό είναι ότι αυτό γίνεται συνήθεια.

Ανακύκλωση

Στην Ελλάδα είμαστε οικολόγοι. Ειδικά τα τελευταία χρόνια οι προσπάθειες για ανακύκλωση έχουν ανταπόκριστη από πολύ κόσμο. Το κακό είναι ότι παραείμαστε οικολόγοι... Γιατί όταν οι κάδοι γεμίσουν αφήνουμε τα σκουπίδια προς ανακύκλωση έχω από τον κάδο ή χαρτιά πάνω από τον ντενεκέ με αποτέλεσμα με το που φυσήξει ο αέρας να χυθούν χαρτιά κλπ παντού. Κι εμείς έχουμε την εντύπωση ότι κάναμε και το καθήκον μας...

Για την υπαγόρευση αρχαίων κειμένων

Στα μαθήματα των αρχαίων στη φιλοσοφική υπάρχουν καθηγητές που επιμένουν να υπαγορεύουν αρχαιοελληνικά κείμενα για να ελέγξουν ορθογραφία και πολυτονικό από τους φοιτητές.

Γνωρίζουμε όσο μας επιτρέπει η επιστήμη ότι η αρχαιοελληνική προφορά διέφερε σε πολλά σημεία από τη νεοελληνική. Η υπαγόρευση γίνεται με νεοελληνική προφορα (γι'αυτό και η δυσκολία ορθογραφίας που υπάρχει ακόμα και σε νεοελληνικά κείμενα) για να εξεταστεί το πώς γράφονταν -άρα και προφέρονταν- αυτές οι λέξεις. Κι αν η ορθογραφία των λέξεων είναι λίγο ως πολύ εξίσου δύσκολη και σήμερα και δε δημιουργεί θέμα,το πολυτονικό δημιουργεί. Το πολυτονικό σύστημα είναι σημάδια που έβαλαν οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι για να να σημειώσουν κάποιες ιδιαιτερότητες στην προφορά (για τη δασεία) και τον τονισμό των λέξεων (ως προς το ύψος και τη διάρκεια της τονιζόμενης συλλαβής), ιδιαιτερότητες προφοράς δηλαδή που δεν ακολουθούν κατά την εκφώνηση των κειμένων οι καθηγητές αλλά ζητούν να τις δουν γραμμένες. Αν σκεφτεί κανείς το λόγο ύπαρξης του πολυτονικού συστήματος στα αρχαιοελληνικά κείμενα, είναι εύλογο να είναι ανούσια ή και παραπλανητική η νεοελληνική εκφώνηση. Και οι φοιτητές χάνουν βαθμούς από αυτό το πράγμα.

Για παράδειγμα, μια δυσκολία για το φοιτητή είναι όταν ακούσει [i] να καταλάβει πιο από όλα μπορεί να είναι: διαζευτικό, αντωνυμία, άρθρο κλπ που γράφονται διαφορετικά αλλά και παίρνουν διαφορετικό τόνο και πνεύμα. Ακούγεται το ίδιο, γράφεται διαφορετικό. Ο λόγος που γράφεται διαφορετικό είναι ότι δεν ακουγόταν τότε το ίδιο! Και για να φανεί αυτή η διαφορά, εκτός από την ορθογραφική απόκλιση που μπορεί να έχουν οι λέξεις αυτές μεταξύ τους σημειώθηκαν από φιλολόγους και τα πνεύματα. Αν δεν το προφέρεις έτσι και το προφέρεις νεοελληνικά, τι ακριβώς εξετάζεις; Αυτομάτως γίντει η εκφώνηση λάνθασμένα(εφόσον δεχτούμε ότι εξετάζεται έτσι η ορθογραφία και το πολυτονικό).

Στα προβλήματα αυτά ας προστεθεί ότι στα αμφιθέατρα της σχολής με τα τόσα άτομα μπορεί να μην υπάρχει καλή ακουστική και να δημιουργούνται προβλήματα με το δίαυλο επικοινωνίας. Συχνά οι καθηγητές που υπαγορεύουν για ορθογραφία ζητούν και μετάφραση του ίδιου κειμένου, οπότε...διπλό το κακό για τον φοιτητή! Είτε το γράψει λάθος είτε το ακκούσει λάθος, λάθος θα μεταφράσει! Άρα,ούτε η εξέταση της μετάφρασης γίνεται σωστά!

Τι μπορεί να γίνει, τότε; Μπορούν να μιμηθούν το παράδειγμα συναδέλφων τους στον ίδιο χώρο. Μπορούν να έχουν το αρχαίο κείμενο γραμμένο και άτονο (για να ελέγξουν το πολυτονικό, εφόσον το κρίνουν απαραίτητο). Αν θέλουν αν ελέγξουν και την ορθογραφία μπορούν να έχουν και κενά σε ορισμένα γράμματα και να υπαγορεύουν το κείμενο 2-3 φορές (μόνο για την ορθογραφία αυτό, οπότε, αφού η δυσκολία στην ορθογραφία λόγω διαφορετικής προφοράς και της εξέλιξης της υπάρχουν και στα νέα Ελληνικά, μπορούν να προφέρουν με τη σημερινή προφορά χωρίς να παραπλανούν με την αναχρονιστική εκφώνιση). Παράλληλα, οι απώλειες από το πρόβλημα του διαύλου περιορίζονται στο ελάχιστο και είμαστε όλοι σωστοί και όλοι ευχαριστημένοι. Εκτός και το θέμα είναι απλά να δημιουργούμε προβλήματα χωρίς λόγο και αυθαιρετώντας ακόμα στην ίδια μας την επιστήμη...

Υ.Γ.: Για την αρχαιοελληνική προφορά μπορείτε να συμβουλευτείτε οποιαδήποτε ιστορία της ελληνικής γλώσσας που χαρακτηρίζεται ως έγκυρη και είναι προϊόν επιστημονικής έρευνας και όχι απλά έκθεση ιδεών με άλλο τίτλο. Για ακόμα περισσότερες πληροφορίες υπάρχει και το "vox graeca" και άρθρα εδώ: http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/history/contents.html